Ksiądz Don Ottavio Michelini

Orędzia Pana Jezusa do kapłanów

5.V.1975 – 2.I.1979

Części: I, II, III - stron: 131 (Część IV w opracowaniu)

Książka wydana w Polsce: Wydawnictwo: „Jak Bóg chce”, Anno domini 1999

 

Tytuł oryginału: „CONFIDENZE di GESUa un SACERDOTE”

Ksiądz Don Ottavio Michelini Ksiądz Don Ottavio Michelini

Wydaje się na podstawie: dekretu Papieża Pawła VI z dnia 29 grudnia 1966 r.

Do użytku wewnątrz - kościelnego

Tłumaczyła z języka włoskiego: S. SALOMEA TARASIEWICZ - klaryska kapucynka - Ostrów Wielkopolski

(Anno Domini - 1979)

Korekta: mgr Teresa Porazińska

Konsultant: Ks. WŁADYSŁAW SEWERYN

 

Do oryginalnego tekstu książki, przeniesionego w listopadzie 2008 na dysk, bez wprowadzenia zmian, został dodany wstęp, opracowany na podstawie informacji z Internetu i dołączany do wyboru z Orędzi, umieszczonego na stronie internetowej pod tytułem: „Szatan i jego działanie”. http://www.polonica.net/Szatan_i_jego_dzialanie.htm

 

 

WSTĘP - Notatka biograficzna Ks. prałata Ottavio Micheliniego

 

Ks. prałat Ottavio Michelini urodził się

14  sierpnia 1906 w Mirandola (Prowincja Modena), Włochy, jako dziewiąte z pośród dziesięciorga dzieci państwa Antenore Michelini i Marii Teresy Malagodi. Został ochrzczony 21 października 1906, bierzmowany 23 września 1916.

Mały Ottavio wstąpił do seminarium, lecz miał ogromne kłopoty z nauką z powodu wątłego zdrowia. Pomimo trudności otrzymał święcenia kapłańskie w dniu 12 marca 1932. W latach kapłańskiej posługi w diecezjach Modeny i Capri zasłużył sobie na pochwały swoich przełożonych dzięki wielkiej pobożności, gorliwości kapłańskiej i niewzruszonej lojalnej postawie wobec Kościoła.

W roku 1936 przygotował w swojej diecezji dwa Kongresy Eucharystyczne, znalazło to szeroki oddźwięk w całym kraju, o czym w dn. 4 października 1936 pisał  dziennik „Osservatore Romano”. Zyskał sobie tym wielki rozgłos, zapraszany był na prelekcje przez licznych biskupów. Znany był na całym świecie.

15 maja 1967 został odznaczony przez Jego Świątobliwość Papieża Pawła VI a 1 sierpnia 1970 otrzymał tytuł kanonika. Zmarł w opinii świętości w dn.15 października 1979 w Mantova i pochowany jest w Mirandola (Prowincja Modena).

Służąc w diecezji Capri był kapelanem Stowarzyszenia Pomocy dla Upośledzonych.

W latach 70-tych stał się również współuczestnikiem dzieła ks. Stefano Gobbi – powstającego w tym czasie Maryjnego Ruchu Kapłanów.

            W latach 1975 - 1979 ksiądz Ottavio Michelini otrzymywał wewnętrzne lokucje od Pana Jezus oraz od Przenajświętszej Maryji. Zawarte one zostały w czterech tomach pod wspólnym tytułem: Confidenze di Gesu a un Sacerdote" (Zwierzenia Pana Jezusa do pewnego kapłana.) Stanowią one realistyczne wizje historii świata, zawierają informacje o sytuacji w całym Kościele, o istnieniu dramatycznej opozycji

 

wewnątrz Kościoła, o sekularyzacji, o konieczności nasilenia modlitw o powołania, jak rówież o alarmującej dekadencji pośród kleru. Pan Jesus podał diagnozy i środki zaradcze, zapowiadał również nadchodzące Oczyszczenie.

Ważną wskazówkę zawierają słowa Pana Jezusa nt. „Poematu Boga - Człowieka” Marii Valtorty zamieszczone w Cz. II,. 22 I.1976:

„Podyktowałem Marii Valtorcie, duszy ofiarnej, wspaniałe dzieło. Ja jestem autorem tego dzieła. Dobrze wiesz o tym, ze wielu kapłanów znajduje się opozycji do tego dzieła. To również potwierdza synu, że ten, kto nie odkrył w tym Poemacie Bożego Zbawiciela, powiewu czegoś nadzwyczajnego, ma duszę zaciemnioną i obciążoną. Ja nie mówię „czytaj”- -ale kontempluj, studiuj, a przyniesie to nieskończone dobro dla duszy. Jest to dzieło na nowe czasy, które pragnęła Mądrość i Boża Opatrzność. Jest to źródło żywej i czystej wody. To jestem Ja, Słowo Żywe i odwieczne, Który dałem ponownie Samego Siebie jako pożywienie dla dusz, które kocham. Ja, Ja Sam, jestem Światłem a Światło nie może być niczym zagmatwane i przygaszone przez ciemność. Tam gdzie Ja jestem znajdywany, ciemność jest rozproszona, ażeby zrobić miejsce dla światła.”

 

Oto fragment listu biskupa Mazatlan, Miguela Garcia Franco do biskupa z Leon, Meksyk, Anzelmo Zarza Barnaśna odnośnie Orędzi Pana Jezusa dla ks. Michelliniego: „Wszystkie doktryny zawarte w tej książce (Micheliniego) znajduję jako w stu procentach prawidłowe, co więcej, w całkowitej zgodności z dziełami pani Conchita Cabrera de Armida (Wielebna Conception Carbera de Armida jest meksykańską mistyczką w drodze do kanonizacji) oraz z książką ojca Esteban (w j.włoskim Stefano) Gobbi, książek, na które mamy zgodę władz Kościoła.”

 

http://www.polonica.net/Szatan_i_jego_dzialanie.htm

http://www.apostolat.org/michelini/ 

http://personal2.iddeo.es/jlto/Michelini.htm,

http://en.wikipedia.org/wiki/Maria_Valtorta

http://cc.msnscache.com/cache.aspx?q=8317210646781&lang=en-US&mkt=en-US&FORM=CVRE2

http://en.wikipedia.org/wiki/Poem_of_the_Man_God#Publication_Controversy,

http://profezie.blog.tiscali.it

http://digilander.libero.it/davide.arpe/OMicheliniBiografia.htm - 11k –



CZĘŚĆ I  „Nie wyście mnie wybrali, ale ja was wybrałem”

TY WIESZ, ŻE CIĘ KOCHAM
5.V.1975 - 2.XI.1975

WPROWADZENIE
Znamy osobę i życie włoskiego kapłana Ottavio Michelini, przez którego Jezus Chrystus przekazywał Orędzia od

5 maja 1975r. do 2 stycznia 1979 r.Uważamy je za autentyczne i przyjmujemy jako szczególną łaskę, udzieloną obecnym czasom. Któż nie uzna jej konieczności w obecnym kryzysie Kościoła, wiary i świata?
Chrystus zwraca się wprost do ludzi, a zwłaszcza do swoich kapłanów i wiernych, by stawić ich wobec odpowiedzialności za losy Kościoła. Nie do nas należy sądzić Jego Słowa lecz raczej bezwzględnie poddać się im.
Orędzia niniejsze ujęte są w formie duchowo-teologicznej i pasterskiej. Bóg ukazuje w nich plan miłości do świata i każdej poszczególnej duszy. Naświetlają one tajemnicę wiary oraz dają prawdziwe zrozumienie współczesnej historii ludzkości i świata, w którym rozgrywa się zasadnicza walka między Królestwem Bożym, a królestwem szatana.  Orędzia również pouczają jak stawiać czoła w walce przeciwko śmiertelnemu wrogowi duszy oraz ukazują perspektywę oczyszczenia Kościoła i świata. Czy nie jesteśmy wszyscy wciągnięci w rozgrywający się obecnie - dramat?
Ta nowa interwencja Chrystusa i Jego Matki Maryi powinna wszystkim ludziom otworzyć szeroko oczy na problemy poruszane w niniejszym Orędziu. Nie odrzucajmy tych ostrzeżeń zawartych w Orędziach, chodzi bowiem o zbawienie dusz i świata.

WSTĘP
Dlaczego Bóg mnie wybrał? Kim jestem?
Jestem jak mała kropla wody, niewidzialna wobec oceanu.
Jestem mniej niż robak pełzający w błocie. Jestem ubogim kapłanem, a wśród tylu innych, najmniej kulturalny, najmniej uczony, biedny kapłan, bogaty jedynie w niezliczone nędze wszelkiego rodzaju.
Dlaczego Bóg mnie wybrał? Abym zrozumiał, że jestem tylko biednym narzędziem w Jego rękach, „nędznym stępionym piórem”. Nawet moja kaligrafia wykazuje moje ubóstwo i niezmierną nicość.

Dlaczego Bóg mnie wybrał? Aby zawstydzić kapłanów nadętych pychą z powodu ich wiedzy. Napełnili oni Kościół błędami i herezjami, zatruwając dusze. Wprowadzili oni „objawienia” błędy i herezje, co do Boga, Kościoła i Najświętszej Maryi Panny.
Bóg jest nieskończenie prosty i chce, byśmy również byli prości i pokorni: „ Zaprawdę, mówię wam: jeśli nie staniecie się prostymi jak ci maluczcy, nie wejdziecie do Królestwa niebieskiego”.

Ten krótki wstęp, jest chyba pożyteczny jeśli nie konieczny by nawiązać kontakt duchowy - między mną - narzędziem a czytelnikami, do których to Orędzie jest skierowane, kontakt, który może ułatwić realizację woli Bożej. Przecież wszyscy jesteśmy objęci zamiarami Boskiej Opatrzności
ks. Ottavio Michelini

20.l1.1975r
Jezus
: Wybrałem ciebie do wielkich rzeczy, aby przekazać Me Słowa następcom apostołów, kapłanom i wiernym. Jest to ostatnia szansa zbawienia ciebie i dusz.


7.04.1976r.
Maryja:
Głosy, które słyszysz pochodzą z Nieba. Trzeba je przyjąć z uwagą i z wiarą - rozważać Jezus i Ja, Jego i wasza Matka, przygotowaliśmy łaski, abyście mogli z radością i skwapliwie dostosować się do Woli Bożej, słuchając jej natchnień i sugestii, podawanych tak wyraźnie.

DWA WIELKIE ORĘDZIA W NASZEJ EPOCE
W całym świecie Niebo okazuje swą obecność i starania o zbawienie dusz, które tak licznie zdążają drogą wiecznej zguby. Powstała wielka walka między siłami Dobra i zła. Zakończy się ona zwycięstwem Niepokalanego Serca Maryi, która zgniecie głowę węża. Walka ta wciąż wzrasta i powinniśmy znać Współczesne orędzia, by łatwiej oprzeć się napadom piekła.


Szatan również wzbudza również fałszywe „objawienia” czy „orędzia” by odciągnąć wiernych od wiary i od Chrystusa Jeśli nawet, dym diabelski „ wślizgnął się do Kościoła, jesteśmy zawsze zobowiązani do pokornej uległości względem Zastępcy Chrystusa na ziemi. Tylko Papież ma prawo Osądu w sprawach wiary. Trzeba zawsze słuchać Jego głosu, by nie zostać zwiedzionym. Obecnie stwierdzić możemy z całym przekonaniem o prawdziwości dwóch współczesnych objawień i ich wielkim znaczeniu dla Kościoła i świata.


1/ Maryjny ruch kapłański – powołany na żądanie Najświętszej Maryi Panny skierowany do włoskiego kapłana Don Stefano Gobbi. /źródło: „Matka Boża do kapłanów swoich umiłowanych synów” z

5.111.1 983r./
2/ Orędzie Zbawiciela tające od dnia 5 maja 1975 r. do dnia 2 stycznia I 979r. skierowane do włoskiego kapłana Don Ottavio Michelini

 

Ksiądz Don Ottavio Michelini

 

KAPŁANI WINNI BYĆ PEŁNI ŻYCIA BOŻEGO
5.05.1975 r.
Jezus:
Mój synu, nie jestem zadowolony z postawy wielu Moich kapłanów. Chcę od nich większego udziału w Odkupieniu. Chcę, by kapłani byli ze Mną na Kalwarii, lecz wielu wymawia się od tego bolesnego naśladowania Mnie.
Chcę, by Moi kapłani modlili się i działali ze Mną w Eucharystii. Niektórzy z nich nie wierzą nawet w Moją Obecność na Ołtarzu. Inni gardzą Mną i zapominają o Mnie. Wreszcie nowi Judasze zdradzają Mnie. Chcę, by kapłani budowali Moje Królestwo w duszach, a nie niszczyli je tam. Pragnę miłości od Moich kapłanów, bo kocham ich nieskończenie od wieków!


gggggDuszą miłości –jest cierpienie i kocha się w miarę tego, jak się cierpi. Dzisiaj wielu unika cierpienia, a więc i miłości. Mój synu, chcę by kapłani znali swą rolę w Ciele Mistycznym. Chce by byli pełni życia, pełni łaski, wiary, miłości, a więc i cierpienia. Ile to czasu straconego, ile dobra zaniedbanego, ile szkód i zdarzeń mieści się w Moim Ciele Mistycznym!
Moi biedni kapłani potykają się wśród ciemności!
Ale Ja ich kocham i chcę ich nawrócenia!
Czy więc dziwisz się, jeśli chcę od ciebie trochę cierpienia i modlitwy za nich?

KAPŁANI ŚWIADOMI SWEGO POWOŁANIA
Don Ottavio
: Jezu, daj mi zrozumieć, czego chcesz od nas kapłanów?

Jezus: Powiedziałem ci już - chcę, by kapłani w pełni zdawali sobie sprawę ze swego powołania. Wybrałem was przecież ze szczególnej ku wam miłości. Chcę również „by kapłani byli świadomi swego udziału w Mojej Ofierze. Nie symbolicznie, ale rzeczywiście. Wymaga to zjednoczenia ich cierpienia - z Moim. Nie żądam zewnętrznego formalizmu, ale rzeczywistego udziału we Mszy Świętej.

Kapłan powinien łączyć się ze Mną przy Moim Ofiarowaniu się Ojcu Niebieskiemu. Co to będzie za Msza święta kapłana, który nie będzie miał o tym zrozumienia, ani przekonania? ·

Pomyśl tylko Mój synu, jaką godność, wielkość i moc dałem Moim kapłanom! Moc przemiany chleba i wina w Moje Ciało i w Moją Krew. W ich rękach powtarza się każdego dnia i na całym świecie - cud Wcielenia.
Ustanowiłem ich opiekunami i rozdawcami boskich owoców Odkupienia. Dałem im boską moc odpuszczania i zatrzymywania grzechów ludzkich.

Uczyniłem kapłanów Moimi opiekunami na ziemi, podobnie jak Mojego Ojca Karmiciela - Świętego Józefa. Lecz u wielu z nich jest ogromna różnica między miłością Świętego Józefa, a ich niedbalstwem wobec TABERNAKULUM!
Mój synu, powierzyłem kapłanom posłannictwo głoszenia Mego Słowa. Lecz w jaki sposób wypełniają oni ten ważny obowiązek? Odpowiedzią na to jest bezowocność ich nauczania. Moim kapłanom powierzyłem zadanie zwalczania ciemnych piekielnych mocy.
Kto z nich dba o to, aby przepędzać diabła? By tak czynić, trzeba samemu dążyć do świętości. Tak jak dla uzdrowienia chorych, trzeba uciekać się do modlitwy i umartwiania.

CHCĘ, BY MOI KAPŁANI BYLI ŚWIĘCI, BO MAJĄ UŚWIĘCAĆ INNYCH!
Nie powinni polegać w tej sprawie na środkach ludzkich, jak czynią to inni. Nie powinni polegać na ludziach, ale na Moim Miłosiernym Sercu i Niepokalanym Sercu Maryi.
Kapłani są Moimi pomocnikami, ale za wyjątkiem kilku z nich, nie mają oni poczucia tej godności.
Są oni Moimi ambasadorami, Moimi zaufanymi wobec ludzi, rodzin i narodów.

KAPŁANI IDĄ ZA ŚWIATEM
Jezus
: Kapłani mają rzeczywisty udział w Moim wiekuistym kapłaństwie. Kapłan jest inicjatorem wszelkich większych zajść i wydarzeń nadprzyrodzonych w Moim Ciele Mistycznym.
Kapłani powinni być Hostiami ofiarującymi się za zbawienie swych braci.
Jest bardzo wielkim grzechem zbawiać dusze środkami czysto naturalnymi: inteligencją i czynem.
Każda zewnętrzna czynność kapłana jest próżna i żadna, jeżeli brak mu wiary, miłości, cierpienia i modlitwy.
Kapłaństwo jest służbą. A ten kto służy, odróżniać się winien od tego, któremu służy. Kapłani różnią się między sobą.

Kapłan powinien również odróżniać się od dusz jemu powierzonych, jak pasterz różni się od swej trzody. Gdyby kapłani widzieli wielkość swej godności, nadaną im wzniosłą moc nadprzyrodzoną - tak jak to widział św. Franciszek z Asyżu - mieli by oni dla siebie samych i dla współbraci wielki szacunek. Mój synu, na nieszczęście niektórzy z nich szukają samych siebie, zapominając o Mnie. Wielu idzie za światem, choć wiedzą, że świat nie jest od Boga, tylko od szatana. Jedni z nich zdradzają, inni zaś niszczą Królestwo Moje w duszach, rozszerzając tam błędy i herezje. Inni jeszcze są bezpłodni, bo brakuje im życia w duszy, czyli miłości ożywionej cierpieniem.

Musisz więc modlić się i ofiarować się szczerze, by odpowiedzieć na Moje pragnienie wynagrodzenia, aby wszyscy Moi kapłani nawrócili się. Tak, niech się nawrócą i niech każdy z nich zajmie swe miejsce w Ciele Mistycznym ku większej chwale Bożej i zbawieniu dusz.

 

Prawdziwa odnowa
- Podaję odpowiedź na pytanie o znaczenie słów: „ Chcę, by kapłani Moi modlili się i działali ze Mną w Eucharystii”.
- Co uczyniłem i co uczynię jeszcze w Ofierze Krzyżowej i Mszy świętej? Jaką była Moja prośba do Ojca?
Ojcze, jeśli można, to niech ten kielich oddali się ode Mnie, lecz nie Moja, ale Twoja wola niech się spełni”.

Nie należy zapominać -jak to wielu czyni - Ofiara Mszy świętej jest rzeczywistym odnowieniem Ofiary Krzyżowej. W Ofierze na Krzyżu była Moja modlitwa do Ojca, połączona z całkowitym wyniszczeniem Mej woli i Mnie Samego wraz z aktem miłości nieskończonej i nieskończonym cierpieniem. Była to Moja Ofiara za dusze.

Kapłan, który łączy się - a chcę, by łączył się ze Mną w tej ofierze - ma wówczas najwyższy udział w Moim kapłaństwie. Jest on kapłanem w miarę swego złączenia się ze Mną.

 

UTRATA DUCHA NADPRZYRODZONEGO
Jezus
: Ile Mszy świętych pozbawionych jest tego głębokiego i płodnego zjednoczenia?
Kapłan powinien świadczyć o miłości Boga i bliźniego w najważniejszej czynności. W czasie Mszy świętej kapłan zjednoczony ze Mną winien poddać doskonale swą wolę - Woli Ojca - i zgodzić się ofiarować za dusze, za które Ja ofiaruje się stale. Tak, więc kapłan powinien we Mszy świętej oddać się rzeczywiście ze Mną - Ojcu, by zostać przez Ojca dany duszom. Powinno to wyprzedzać każdą aktywność kapłana, gdyż inaczej będzie to tylko stratą czasu i ducha nadprzyrodzonego, jak też uczyni bezpłodną jego działalność. Synu mój, gdybym dał ci ujrzeć jak odprawiane są niektóre Mszy św., przeraziłoby to ciebie wprost śmiertelnie...

W tym nauczaniu powtarzam ci:
Chcę, by moi kapłani modlili się i działali tak, jak Ja Sam to czyniłem: tylko wtedy staną się narzędziami dla siebie i dla braci w prawdziwej odnowie duchowej.
Jak wiele jest u was bezużytecznej działalności, gdyż brak w niej ducha nadprzyrodzonego.

 

ODKUPIENIE UZUPEŁNIA SIĘ!
9.05.1975r.

Don Ottavio: Oto streszczenie słów Pana:
NIESZCZĘŚCIA PRZYCHODZĄ Z POWODU GRZECHÓW”.

Na samym początku stworzenia ludzkość zgrzeszyła w Adamie i Ewie. Potem ludzie grzeszyli dalej. Trzeba więc było spłacać i wynagradzać, lecz ludzkość nie była w stanie spłacić swego długu.
Przez Tajemnicę Wcielenia, Słowo wchodzi w historię ludzkości. Wynagradza i zadość czyni za winę pierworodną i za grzechy ludzi. Odnosi triumf przez tajemnicę krzyża:,, Gdy zostanę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich ku sobie”. A więc zbawia. Wynagradza i zadość czyni. Nieskończonym cierpieniem odkupuje dusze poprzez doznane zniewagi, obelgi, biczowanie i ukrzyżowanie. Wychodzi z tego zwycięsko. Tym sposobem uwielbia Ojca i zbawia dusze. Godzi ludzkość z Bogiem i odnosi triumf nad nieprzyjaciółmi widzialnymi, lecz zwłaszcza niewidzialnymi, nad szatanem i jego zastępami.

Z Jego przebitego Boku wytryska tajemnica Kościoła - Jego Ciało Mistyczne, którego On jest Głową.
Jest to prawo natury, że cierpienie jednego członka, wyciska znamię na innych członkach tego Ciała. Toteż Odkupienie rozpoczęte przez Tajemnicę Wcielenia i dokonane na Krzyżu, uzupełnia się przez cierpienie we wszystkich członkach Ciała Mistycznego, aż do końca czasów. Ludzkie czyny, wraz z ich następstwami dobrymi czy złymi, nigdy nie są osobiste, ale mają wymiar społeczny dodatni lub ujemny w całym Ciele Mistycznym.


Dlatego to, nigdy nie jest się bardziej chrześcijaninem, jak wtedy, gdy się cierpi, bez względu na to, czy cierpi się z powodu własnych win, czy też nie. Czy zajmuje się w społeczeństwie ważną pozycję, czy też nie. Cierpienie każdego człowieka, tak jak cierpienie Chrystusa, staje się dziedzictwem wszystkich, zachowując jednak swą wartość osobistą. Im bardziej chrześcijanin zbliża się przez cierpienie do Chrystusa, tym więcej przyczynia się on do uzupełnienia w Kościele tajemnicy Odkupienia. Tak, jak Chrystus, z Boku którego narodził się Kościół - triumfuje w cierpieniu, upokarzaniu i prześladowaniu.

DUCHOWE NIESPRAWIEDLIWOŚCI
Jezus: Kto nie przyjmuje cierpienia, zawinia przeciw miłości Bożej. Zawinia przeciw sprawiedliwości i miłości bliźniego, zawinia względem swych braci najbardziej potrzebujących miłosierdzia Bożego.
Skarżą się na niesprawiedliwości społeczne i jest to słuszne, ale nikt nie narzeka na niesprawiedliwości duchowe, czynione ze szkodą dla tylu dusz, które zostaną zgubione, bo nie chciano cierpieć z Nim (z Chrystusem) dla ich zbawienia. Taki brak wrażliwości chrześcijańskiej ujawnia wielki kryzys wiary, a razem z kryzysem wiary łączy się kryzys nadziei i miłości.
Nieprzyjęcie cierpienia ujawnia brak miłości względem Boga i bliźniego: są to dwie wielkie prawdy, na których opiera się całe życie chrześcijańskie.

Ci, którzy buntują się przeciw cierpieniu, bardzo narażają się na odcięcie od Ciała Mistycznego. Grozi im wyschnięcie, tak jak gałęziom niepożytecznym, a nawet szkodliwym, nadającym się do rzucania ich w ogień. Takim chrześcijanom brak zrozumienia wielkiej wartości dóbr wiecznych, dla których byli stworzeni i odkupieni.
Odrzucanie cierpienia jest wielkim złem, które ujawnia się najbardziej w społeczeństwie materialistycznym. Taka postawa rozszerza się na nieszczęście wśród duchowieństwa, wśród zakonników i zakonnic.
Powoduje to obumieranie autentycznego życia chrześcijańskiego, a więc wiary, nadziei i miłości. Chrześcijanie - jako „sól ziemi” i lampki świecące - gasną.

DOSKONAŁA KOMUNIA-TAJEMNICA WCIELENIA
15.07.1975 r.
Don Ottavio
: Prosiłem Pana, by mi dał poznać udział Najświętszej Maryi Panny w Tajemnicy Wcielenia. Z wielką dobrocią odpowiedział mi Jezus: „Udział Mej Matki w Moim Wcieleniu jest wielką i wzniosłą Tajemnicą. Gdy Ona dawała mi życie cielesne, karmiła Mnie przed i po Moim narodzeniu, Ja dawałem Jej, w wierze coraz większy udział w Moim Życiu Bożym”.  Łaska uświęcająca jest uczestnictwem w naturze Boga i dzięki niej stajecie się Jego dziećmi, dziedzicami Nieba i członkami Kościoła. Otóż Maryja jest „Pełna Łaski”, jest prawdziwą Matką Kościoła, która karmi i wychowuje, jak to czyniła z Jezusem.

Maryja będąc stworzeniem o wiele niższym od Boga, którego jest zawsze pokorną służebnicą przez łaskę i macierzyństwo Boże, czyni Ją zarazem Królową Wszechświata. Ma Ona udział w naturze Bożej w mierze głębszej i wznioślejszej: „Gdyż wielkie rzeczy uczynił Mi Wszechmocny”..”

Natura ludzka i natura Boska, we Mnie i w Niej, zlewają się w sposób jedyny, bardzo szczególny i tajemniczy. Tak, że wszystko, co jest Moje, jest również Maryi, a co jest Maryi, jest też i Moje. Jest więc oczywiste, że Jej udział w Tajemnicy Mego Wcielenia prowadzi do komunii doskonałej, do tego stopnia, że myśli, uczucia, radości i bóle pochodzą jakby z jednego źródła. Jej udział w Moim nieskończonym cierpieniu jest tak głęboką tajemnicą, że nie może to być zrozumiane przez ludzki umysł. Z tego samego powodu ludzki umysł nie może pojąć miłości Maryi ku Mnie i ku wszystkim ludziom. Niezrozumiałą jest również dla umysłu ludzkiego wielkość Mej Matki w doświadczeniach i cierpieniu, jak też Jej wielkość w chwale. Żyje Ona we Mnie, a Ja żyję w Niej. Tak było, tak jest i tak będzie zawsze.

TAJEMNICA WCIELENIA I EUCHARYSTIA - SPRAWA JEDYNA
25.07.1975 r.
Don Ottavio:
Panie, jaki jest udział Twojej Matki w Tajemnicy Eucharystycznej?
Jezus: Taki sam jak w Tajemnicy Wcielenia „.
Jest to tajemnica doskonałej Komunii: Ja żyję w Niej, a Ona we Mnie. Ona żyje Moją naturą Boską, a Ja Jej naturą ludzką. Powiedziałem, że żyjemy w doskonałej Komunii, tam gdzie Ja jestem, tam jest i Ona.
Mój synu, to powinno by wystarczyć, by uczynić waszym duszom bardziej przystępną wielkość Mojej i waszej Matki. Za Jej pośrednictwem Ja, Słowo Przedwieczne Ojca, otrzymałem naturę ludzką. Dzięki Niej tajemnica zbawienia stała się możliwą. Jest to tajemnica w całym tego słowa znaczeniu. Przez Jej pośrednictwo szatan był zwyciężony, a człowiek dobrej woli, jeśli tylko chce, może się zbawić.
Komunia, powstała w Tajemnicy Wcielenia, trwa nadal w Tajemnicy Eucharystycznej i trwać będzie bez końca. Będę żył zawsze Jej naturą ludzką a Ona będzie żyła zawsze Moją naturą Boską.

Ta Komunia jest jedyną i nie powtórzy się już. Nie może być ona porównana z Moim zjednoczeniem z duszami w stanie łaski, nawet gdyby ono było po ludzku nie do opisania dla swego nadprzyrodzonego piękna.

KRÓLOWANIE MARYI NAD WSZYSTKIMI POTĘGAMI NIEBA I ZIEMI

(POGRĄŻENI W CIEMNOŚCIACH)
Jezus:
„Ze stosunku istniejącego między Bogiem, a Moją Matką powstają sprawy wzniosłe i jedyne:
- Jej macierzyństwo połączone z dziewictwem. - Jej Niepokalane Poczęcie.
- Wyłączenie Jej z podlegania zepsuciu ciała.
- Wniebowzięcie i królowanie Maryi nad wszystkimi potęgami Nieba i ziemi. - Jej władza nawet nad mocami piekła, które wreszcie zwycięży całkowicie. Ludzie pełni zarozumiałej samowystarczalności, nie widzą wielkości i potęgi Mojej Matki, która jest przecież ich Matką. Nie słuchają Jej macierzyńskich wezwań.

Gdyby ludzie zwrócili się do Niej ze skruchą, gdyby prosili Ją o pomoc, mogliby unikać lawiny, która im zagraża i która jest już w drodze. Upojeni przyjemnościami i dobrami materialnymi, ludzie żyją pogrążeni w ciemnościach, jakby Bóg nie istniał i jakby nie było Mojej Matki.
Ludzie, a nawet wielu z Moich kapłanów, nie zrozumieli, bo nie zgłębili bezgranicznej miłości swej Matki niebieskiej.
Gdyby ludzie zrozumieli i odpowiedzieli na Jej miłość, ileż to zła uniknęliby osobiście i zbiorowo: jakże by była pogodną dla wszystkich ziemska pielgrzymka!

TAJEMNICA KRZYŻA -OFIAROWANIE SIĘ MARYI RAZEM Z BARANKIEM
28.07.1975 r.
Don Ottavio:
Jaki jest udział Najświętszej Maryi Panny w Tajemnicy Krzyża?

Jezus: Udział Mojej Matki w Tajemnicy Krzyża jest jedyny w historii rodzaju ludzkiego jak też w historii Nieba.
Moja Matka, jedyna pośród wszystkich kobiet uczestniczy prawdziwie w Moim kapłaństwie. Znała dobrze Pismo Święte - Starego Testamentu. Oświecona obficie przez Ducha Świętego, przyjmując macierzyństwo Boże, wiedziała dobrze, co Ją czeka. Zresztą, stary Symeon uprzedził Ją wyraźnie: „Serce Twe przebije miecz”.
Matka Moja przechowywała w swym Sercu to straszne proroctwo dla Niej tak jasne i przejrzyste. Było ono jakby cięciem, które przebiło Jej Serce na całe życie.
Matka Moja miała więc naprawdę udział w Moim kapłaństwie i to nie tylko w sposób tych, którzy są ochrzczeni i bierzmowani, ani też w znaczeniu materialnym, lecz w sposób inny i jeszcze głębszy od tego, kto otrzymał Sakrament kapłaństwa.

Matka Moja uczestniczyła i ma prawdziwy udział w Moim kapłaństwie, w tym znaczeniu, że na Kalwarii złożyła Ojcu ofiarę czystą i świętą, Baranka Bożego, Jego Syna i ofiarowała się z Nim sama.
Jest więc Ona również zadość czynną ofiarą za grzechy ludzi.
Swą obecnością swym przyzwoleniem i współudziałem, Maryja nie tylko brała udział, lecz - ze swym Boskim Synem - była prawdziwie promotorką dramatu Odkupienia, który stał się ośrodkiem historii rodzaju ludzkiego. Przez to podwójne ofiarowanie, odnawiające się w każdej Mszy świętej, dokonuje się czyn dzięki któremu kapłan jest naprawdę kapłanem. Nigdy bowiem kapłan nie jest na tyle kapłanem, jak wtedy gdy, w zjednoczeniu ze Mną ofiaruje Mnie i siebie Memu Ojcu.
Dlatego Matka Moja jest Współodkupicielką.

Aby dokonać tej ofiary, Matka Moja musiała wyniszczyć się całkowicie. Ofiara wyniszcza się i pożywa się ją. Najświętsza ze wszystkich Matek, musiała wyniszczyć swe Serce. Musiała złożyć w ofierze wszelkie uczucia. Musiała i chciała powtórzyć swe „Fiat”. Toteż jak Jezus i z Jezusem powiedziała: „Ojcze, nie Moja, ale Twoja wola niechaj się stanie”.
Tylko miłość nieopisana, niepojęta, miłość bez wymiarów ludzkich uczyniła Ją zdolną do tak wielkiego czynu. Jako mająca udział w Moim kapłaństwie, Matka Moja okazała Bogu i ludziom największy dowód miłości, polegający na ofierze życia Tego, którego umiłowała najbardziej.

MARYJA - JAKO WZÓR DOSKONAŁEGO ZJEDNOCZENIA Z JEZUSEM
Jezus:
Ludzie wiedzą mało i zastanawiają się jeszcze mniej nad tym, co wiedzą. Ludzie i wielu z Moich kapłanów i dusz zakonnych nie myślą o tym, że Tajemnica Krzyża odnawia się ciągle. Wierzą oni słabo w tę wzniosłą rzeczywistość, która spełnia się w Najświętszej Ofierze Mszy świętej.
Kapłani nie myślą o tym, że obok Mnie, obecnym w Hostii konsekrowanej, jest jak na Kalwarii Moja Matka, która ofiaruje się wraz ze Mną Ojcu Niebieskiemu.
Pomyśl mój synu, jaką straszną niespodzianką będzie pewnego dnia dla wielu z Moich kapłanów to odkrycie, że byli tylko materialnymi szerzycielami tych wielkich tajemnic obecności Mojej i ich Matki.
Pomyśl o tylu chybionych owocach i o tylu duszach nie uświęconych z powodu zawinionego zaślepienia wielu Moich kapłanów. Zastanów się też nad dokonywanymi świętokradztwami.
Moja Matka jest i pozostaje ze Mną w doskonałej łączności. Dokonały się w Niej tak wielkie rzeczy. Jest Ona wielkim przykładem dla wszystkich kapłanów. Gdyby Moi kapłani zastanawiali się nad tym doskonałym zjednoczeniem istniejącym między Mną a Moją Matką walczyliby codziennie o wyniszczenie własnej woli. Gdyby ofiarowali się Memu Ojcu razem ze Mną i szli raczej ze Mną na Krzyż, a nie dążyli za światem, zdali by sobie sprawę, że Moje jarzmo jest miłe i lekkie. Wtedy ujrzeliby drzewo Mego Kościoła bogate w liczne owoce.
Mój synu, tak jak straszna lawina, świat stacza się ku strasznej ruinie. Gdy lawina zaczyna się staczać, rzadko zauważa się, że jej pierwszy ruch jest niedostrzegalny, potem zwiększa się gwałtownie i wszystko niszczy. Otóż lawina zaczęła już swój ruch, ale zaślepieni ludzie nie zdają sobie sprawy z chaosu, ku któremu się zbliżają. Na próżno dotąd mówiłem. Mało kto słyszał, a wielu nie chce o niczym wiedzieć. Lecz, co najbardziej zasmuca Moje Miłosierne Serce i Niepokalane Serce Maryi, Mojej i waszej Matki, to fakt, że zbyt wielu kapłanów nie chciało nic słyszeć o licznych wezwaniach z Nieba. Co za straszna odpowiedzialność! Modlić się, wynagradzać i ofiarować się! Jest to naglące do głoszenia, ale jeszcze bardziej naglące do czynienia!

GODNOŚĆ KAPŁAŃSKA
29.07.1975 r.
Jezus: Mój
synu, kapłan należy do Mnie, wszyscy ludzie i wszystkie stworzenia należą do Mnie, ale kapłan należy do Mnie inaczej i szczególniej.
Ty, Mój synu, należysz do Mnie przez:
Stworzenie..., Odkupienie..., Powołanie i przez ponowne zdobycie ciebie. Tak jest naprawdę.
Jesteś więc Moją własnością i jako taka, nie realizujesz celu stworzenia, celu odkupienia. Cel zaś powołania spełniasz tylko w jeden sposób - stosując się do Mojej woli. Dlatego ciebie wezwałem, bo to nie ty Mnie wybrałeś, ale Ja wybrałem ciebie. Wybrałem cię, by z ciebie uczynić Mojego kapłana. To nie są tylko słowa, ale wielka rzeczywistość, gdyż kapłan jest drugim Chrystusem.
Tylko święci mieli prawdziwe pojęcie o wielkości kapłańskiej. Wielu jednak z Moich księży są dalecy w życiu od rzeczywistości Boskiej. Nie mają oni całkowitego zrozumienia tej tajemnicy, do której sami należą.
Moi księża powinni być świadomi swej kapłańskiej godności, dostosowując do niej we dnie i w nocy wszelkie swe dążenia, całą swą energię, każde zmęczenie i cierpienie.
Tak czynili wszyscy święci kapłani, a wszyscy kapłani powinni być Święci. Dlatego przecież wybrałem ich, by uświęcali się sami oraz pomagali uświęcić się innym ludziom. Kapłani winni oddać się Mnie całkowicie z wielu względów. Przede wszystkim bym mógł dawać ich bez zastrzeżeń - braciom.
A co robią Moi księża? Zajmują się oni własnymi sprawami (często mając przy tym ukryte cele, ale tylko własne), a nie Moimi, które są sprawami dusz. Oni są spragnieni i zgłodniali rzeczy tego Świata. Mówię, że zajmują się oni własnymi sprawami, lecz należałoby raczej powiedzieć: swymi pseudo sprawami, kapłańska sprawa powinna być tylko jedyna: Bóg i Jego chwała oraz zbawienie dusz - wszystko inne jest bez znaczenia.
Idą przez życie zbici z tropu, we mgle i ciemności, do tego stopnia, że już nie poznają samych siebie. Już nie wiedzą, kim są, ani nie wiedzą, dokąd idą. Toteż samo przez się, nie mają już wpływu na dusze. Nie, nie zbawia się dusz na plażach, gdzie panuje szatan, ciemność, nieskromność, nieczystość i zło. Nie zbawia się dusz czytając książki wszelkiego rodzaju, które zatruwają i kalają umysł i duszę. Nie zbawia się dusz odrzucając wiarę. Tego typu kapłani są materialistami.

PRZERAŻAJĄCE ODWRÓCENIE SIĘ KAPŁANÓW OD JEZUSA
Jezus: Jakże księża oddalili się od głównego ośrodka łaski, jakim jest Moje miłosierne Serce! Ileż Ja cierpiałem z powodu Judasza, który opierał się Mojej miłości. Cierpiałem zwłaszcza z powodu zguby jego duszy, bardziej niż dla zdrady dokonującej się na Moich oczach.
Cierpienia sprawiają Mi liczni kapłani, zdradzający Boski mandat. Poniżając siebie i tyle innych dusz! Mój synu, kapłan nie zbawia się sam, ale też nie potępia się sam. Kto pracuje nad zbawieniem kapłana, zdobywa zarazem wiele innych dusz.
Co za przerażająca i straszna przemiana wspaniałej rzeczywistości Bożej,
- będąc drugim Chrystusem kapłan staje się drapieżnym wilkiem, rozpraszającym trzodę;
- z anioła światłości czyni siebie posłańcem ciemności,
- jako sługa i ambasador Boga, zdradza ostateczny cel: stworzenie, odkupienie i własne powołanie.

„NIE NAZYWAM WAS JUŻ SŁUGAMI, ALE MYMI PRZYJACIÓŁMI”
Z przyjaciela Boga może stać się współpracownikiem diabła, wyrywając dusze Memu miłosiernemu Sercu. Jest to największe zło, jakie może popełniać Mój kapłan!

GŁÓWNA KONIECZNOŚĆ – ZJEDNOCZENIE Z CHRYSTUSEM
Jezus
: Dlaczego odchodzi się aż tak daleko? Dzieje się tak, gdy ktoś oddala się od źródła światła, pozostaje najpierw w cieniu, a potem wchodzi w ciemność. W miarę jak się oddała od źródła ciepła (miłości), do duszy przenika chłód i mróz, czyniąc ją nieczułą na każde Moje wezwanie.

Mój synu, trzeba się łączyć ze Mną coraz to ściślej i głębiej tak, jak Moja Matka była i jest zjednoczona ze Mną w ofierze. Dlatego nie powinieneś się dziwić temu, czego żądam od was tak usilnie. Akt wiary, akt nadziei, akt miłości i oddania się, wynagradzają Mi za obrazy, zniewagi i świętokradztwa dokonujące się nieustannie.
Pragnę przyciągnąć do Siebie dusze, które tak bardzo kocham, nieskończoną mocą Mojej miłości. Chcę pociągnąć do Nieba te dusze i utrzymać je przy Sobie - oto dlaczego żądam, by oddały Mi się całkowicie, spełniając Moją wolę za przykładem Mojej i waszej Matki. Pragnę, by dusze do Mnie dążyły, we dnie i w nocy, w zjednoczeniu, które powinno przemienić się w doskonałą komunię. Staje się to wtedy, gdy miłość do Mnie jest prawdziwa, wielka i gorąca. Wtedy dążenie do Mnie aktami wiary, nadziei, ufności i ofiary, stanie się jakby drugą naturą, potrzebą i waszą główną koniecznością. Jak nie można żyć bez oddychania, nie będzie się mogło żyć beze Mnie.
Synu Mój, pamiętaj, że Ja jestem Miłością, Miłością wiekuistą i Niestworzoną, która zawsze pochylała się nad wami. Mam prawo być przez was kochanym, bo jestem Miłością. Stworzyłem was z miłości, z miłości odkupiłem i wezwałem, również z miłości zdobyłem was na nowo.

PIERWSI RODZICE - ODMOWA SŁUŻENIA BOGU
06.08.1975 r.
Jezus:
Synu, pisz klęcząc: „Dwa zdarzenia streszczają całą historię rodzaju ludzkiego „. Pierwsze - to stworzenie człowieka i jego odmowa służenia Bogu. Ta odmowa wywołała przerażającą katastrofę o niezmiernych skutkach ujemnych, które trwają z wieku na wiek aż do końca czasów. Obecne pokolenie zwiedzione ciemnymi mocami piekła, całkowicie zmaterializowane, nie pojmuje tej okrutnej tragedii, która wstrząsnęła naturą ludzką raniąc ją śmiertelnie, osłabiając i pozbawiając wzniosłych darów, z jakimi była stworzona. Ludzie nie pojmują już swego nieszczęścia, w jakie zostali wciągnięci osobiście i społecznie.
Wojny i rewolucje, epidemie, powodzie i trzęsienia ziemi, kataklizmy, boleści, cierpienia - mają swoje źródło w buncie pierwszych ludzi. Lecz wszystkie te ziemskie i ludzkie przeżycia, czymże one są w porównaniu do tragedii wiecznej zguby całej ludzkości?

Drugie to rozwój historii rodzaju ludzkiego, a przede wszystkim Tajemnica Wcielenia, Śmierci i Zmartwychwstania Syna Bożego - jako dzieło Trójcy Przenajświętszej, postanowione przez Nią samą, jako skuteczna odpowiedź ograniczająca niszczące wysiłki szatana. Tajemnice te stały się obroną i wykupem ludzkości z niewoli złego ducha. Tylko sam Bóg mógł dokonać takiego odkupienia.
Okropnością tego przewrotnego pokolenia jest to, że nie zna i nie chce znać cudownej tajemnicy Zbawienia, która jest wyrazem nieskończonej miłości Boga do ludzkości.
Synu Mój, czy mogłem dać większe dowody miłości do człowieka dla jego zbawienia nad te, jakie dokonałem - przez Moje Wcielenie, Moją śmierć i Moje Zmartwychwstanie? Czy mogłem dać większe świadectwo nad urzeczywistnienie tajemnicy Krzyża poprzez Najświętszą Ofiarę Mszy świętej? Czy można znaleźć coś analogicznego w całej historii narodów na ziemi? Czy potrzebne są inne dowody wiary? Dałem ich bardzo wiele, ale nikt ich nie szuka. Ile to cudów Eucharystycznych dokonałem w czasach przeszłych i obecnych! Ludzie nie chcą wierzyć. Oni boją się być przymuszonymi do wiary - w Boga.
 

OLBRZYMI KONFLIKT – MIĘDZY ŚWIATŁEM I CIEMNOŚCIĄ
Jezus
: Odmowa służenia Bogu, tej nieskończonej Miłości, jest grzechem tak wielkim, że w porównaniu z nim wszystko inne na świecie jest niczym.
Naczynie sprawiedliwości jest pełne i przepełnia się! Tylko Moja cierpliwość i łaskawość, modlitwy dobrych i wstawiennictwo Mojej Matki oraz zasługi świętych wstrzymują wylew Mojej Boskiej Sprawiedliwości. To materialistyczne pokolenie nie wie nic o tym, co dotyczy tych dwóch wielkich faktów zawierających streszczenie całej historii rodzaju ludzkiego, a jeśli coś wie, to tylko bardzo niejasno.
Dzisiejsi ludzie nie wiedzą, że są w środku walki, olbrzymiego konfliktu - jako przedmiot i ofiara. Wszyscy ludzie są wciągnięci w to straszne starcie między światłem i ciemnością, między dobrem i złem, między prawdą i błędem, między zbawieniem i potępieniem.
To przewrotne pokolenie nie dba zupełnie o poznanie tego, co dokonał i dokonuje Bóg Stwórca, Zbawiciel - Słowo, które Ciałem się stało, Duch Święty - Uświęciciel, by uchronić je od ruiny i potępienia wiecznego.
Ludzie zmaterializowani nie znali i znać nie chcą wszystkich starań Mojej i ich Matki. Nie znają oni Moich Orędzi. Nawet kapłani boją się i wstydzą mówić o nich.
Ludzie tego przewrotnego wieku odrzucają przejrzyste wody prawdy. Lubią jednak poić się u zgniłych wód zepsucia, zmysłowości, przyjemności, zatracając nawet umiejętność odróżniania dobra i zła. To poznanie, które wszczepiłem w ludzką naturę.
Synu Mój, jestem pełen wstrętu i znosić już tego nie mogę. Jak długo jeszcze będziecie nadużywać Mojej cierpliwości?
Oto dlaczego żądam od ciebie aktów miłości i wynagrodzenia. Oto dlaczego żądam, byś się modlił. Niech ani jedna godzina dnia nie upłynie bez wzniesienia twej duszy ku Mnie aktami wiary, nadziei i miłości, skruchy i pokory. Wtedy dasz Mojemu Sercu odrobinę radości - och!, nie odmawiaj tej odrobiny radości twojemu Jezusowi!
Kochaj Mnie, Mój synu. Błogosławię tobie i tym wszystkim, za których modlisz się teraz.

CZĘSTE AKTY MIŁOŚCI - WYRZECZENIA, SKRUCHY I OFIARY
21.08.1975 r.
Jezus
: Mój synu, nazywasz siebie „małą kropelką mętnej wody spadającej w dół”. To Ja tak ciebie nazwałem, byś lepiej zrozumiał rzeczywistość życia. Powiedz Mi, czy mała kropelka spadająca w dół może sama zmienić swą drogę i wznieść się do góry? Powiedz Mi synu - czy dusza osłabiona grzechami pierworodnymi i winami aktualnymi, może z dołu, dokąd dąży - wznieść się sama, o własnych siłach - ku górze? Nigdy! Absolutnie nigdy! Bez Mojej pomocy nie może nawet powiedzieć: „JEZUS JEST SYNEM BOŻYM”!
A więc Moja „kropelko mętnej wody”, chcę cię uwolnić od wszelkich śmieci i uczynić czystszą od rubinu. Tylko wtedy będę mógł cię pochłonąć i będziesz mogła rozpłynąć się we Mnie przez wieczne zaślubiny i stanowić ze Mną jedno. Oto dlaczego żądam od ciebie wyrzeczenia się czytania gazet, dzienników i oglądania programów telewizji. Oto dlaczego żądam od ciebie i nalegam częstych aktów miłości, wyrzeczenia, skruchy i ofiary. Dlatego również nalegam na słowa: wierzyć, ufać, kochać, modlić się, milczeć, przyjmować, cierpieć, ofiarować, uwielbiać. Wtedy Moje dary wiary, nadziei, miłości, będziesz wprowadzać w czyn dzień po dniu, godzina po godzinie, dokonując swego uświęcania.

PODSTAWOWA CNOTA - POKORA
Jezus
: Mój synu, nazywając siebie „kropelką mętnej wody spadającej w dół”, mówisz prawdę, która przemienia się w pokorę, a wiesz, że pokora jest podstawą wszystkich cnót i sprzeciwia się głównemu grzechowi, jakim jest pycha. Duch Święty powiedział, że „Pycha jest korzeniem wszelkiego zła”. Nigdy dusza pełna pychy nie będzie Mi się podobała. Kto pragnie poważnie uświęcić się, powinien zabrać się do wyniszczenia swojego ja. Jakże wy dalecy jesteście od tego: wiele zła, nawet w Kościele, kapłanach, duszach Bogu poświęconych i nie poświęconych powstaje z pychy. Co za zaślepienie! Synu, kochaj Mnie, szukaj Mnie, w dzień i w nocy, a znajdziesz Mnie zawsze, wiesz dobrze dlaczego.

BUDOWY MATERIALNE -WIELE LIŚCI, A ŻADNEGO OWOCU

24.08.1975 r.
Jezus: Synu Mój, pisz:
- Kapłan zły - równa się diabłu, który ciągnie dusze ku zgubie: popełnia bogobójstwo i zabójstwo.
- Kapłan oziębły -jest jak ciernisty krzak w ziemi suchej i bezpłodnej.
- Kapłan dobry czyni trochę dobra.
- Kapłan gorliwy -jest jak płomyk, który oświeca, ogrzewa i oczyszcza.
- Kapłan święty - zbawia i uświęca wiele dusz.

Wielu kapłanów jest w ciągłym ruchu, krząta się wokół wielu spraw i buduje „budowle” materialne. Gdybyż oni obrócili te wysiłki na budowanie Mego królestwa w duszach, ile by dobra uczynili (przykład - św. Jan Vianney). A niestety pysznią się swymi pracami. Są oni jak ta figa z Ewangelii - wiele liści, a żadnego owocu.
Wiesz, że jest niemożliwe myśleć o uświęceniu innych, nie uświęcając się samemu. Zastanów się nad tym, ile to Ja zrobiłem dla uświęcenia Moich Apostołów, ile uczyniłem i czynię, by uświęcić Mych kapłanów.
Źdźbło prawdziwej wiary wystarczyłoby do uniknięcia przerażających następstw bezpłodnej oschłości duszy kapłańskiej. Bezpłodność ta jest zawiniona z powodu świadomego braku wiary, nadziei i miłości.

PRAGĘ ZBAWIĆ KAPŁANÓW, BO KOCHAM ICH NIESKOŃCZENIE
Jezus
: Widziałeś wiele dusz zatrzymanych w drodze, prawie bez ruchu, jak stojąca woda, a to z powodu zawinionego braku dobrych i doświadczonych spowiedników. Widziałeś wiele dusz zakonnych stojących w miejscu z powodu zawinionego braku odpowiednich przewodników duchowych. Wiele z tych dusz pod dobrym kierownictwem osiągnęłoby wysokie szczyty doskonałości.

Co za smutek i co za strapienie! Wiele dusz nie osiągnie celu swego wielkiego powołania z powodu zaślepionej niezdolności tych, którym zostały powierzone.
Dlaczego mówię ci prawie wyłącznie o tym, co nęka Mój Kościół? Bo lekarz troszczy się o chorego, a nie o zdrowego. A czyż Ja nie jestem Boskim lekarzem dusz? Przyszedłem na świat nie dla zdrowych, ale dla chorych. Nie dla sprawiedliwych, ale dla grzeszników. A któż jest bardziej potrzebujący nad kapłana, któremu brak życia wewnętrznego?
Chcę zbawić tych kapłanów, bo kocham ich nieskończenie. Pragnę ich nawrócenia. Mówię: Nawrócenia, bo jest ono im prawdziwie potrzebne.
Synu, chodzi tu przecież o ich duszę; i o ich zbawienie lub zgubę wieczną. A więc módl się i wynagradzaj.
Jest to obowiązek sprawiedliwości i miłości. Ofiaruj Mi swe cierpienia i kochaj Mnie. Błogosławię ci.

KAPŁANI WINNI CZUWAĆ - JAK OFICEROWIE NA FRONCIE
25.08.1975 r.
Jezus:
Synu - czy czytałeś słowa dzisiejszej Ewangelii zwrócone do Piotra? „Jesteś Opoką i na tej skale zbuduję Kościół Mój, a bramy piekielne nie zwyciężą Go „.
Te ostatnie słowa: - „ bramy piekielne nie zwyciężą Go „ wskazują wyraźnie na straszną, olbrzymią walkę, ciągłe starcie i nieuniknione spotkania mocy dobra z ciemnymi, tajemnymi potęgami zła.
Lecz jeśli już kto nie wierzy we Mnie, Przedwieczne Słowo Boże, z jakim zuchwalstwem odważy się głosić Moje Imię?
Jeżeli ci, którym polecono urabiać i formować Moich przyszłych kapłanów jutra, nie wierzą sami lub wątpią bardzo, co można twierdzić o tym jutrze? Czy złe drzewo może wydawać owoce dobre?
Jakąż odrazę czuje Moje miłosierne Serce na widok duchowych ruin dokonywanych w seminariach, klasztorach i rodzinach zakonnych.
Jakże więc uniknąć sprawiedliwego gniewu Mego Ojca? Tak, Mój synu, lawina już obsuwa się, a jakże straszne będzie, jeżeli nie powstrzyma się jej - zniszczy wszystko!
Jeśli w armii na froncie oficerowie, zamiast czuwać i czynić wszystko możliwe by wykryć nich wroga, śpią i szukają rozrywki, wtedy porażka jest nieunikniona.
W Moim Kościele walka istnieje na wszystkich frontach, a straż nie wszędzie jest czujna. Ci, którzy powinni byli czuwać, spali zbyt długo i śpią za długo. Nie korzysta się z wielkich praw nadanych Moim kapłanom i na nieszczęście wielu znajduje się w takim odrętwieniu, że należy wątpić mocno w ich przebudzenie.

SZATAN ZACHOWUJE SIĘ JAK PAN
Jezus:
Są kapłani, którzy nie wierzą w złą rzeczywistość, bo żyją powierzchownie. Wystarczyło by rozważać, zastanowić się trochę nad tym, co się dzieje w Kościele i na świecie, by dojść do przekonania, że to wszystko nie jest owocem świętości, lecz księcia ciemności i jego sług. Nie zwracano uwagi na Moje liczne upomnienia. Nie słuchano jak należy rad Mojej Matki w Jej częstych interwencjach. Wskazywała Ona chrześcijanom i kapłanom środki służące do ujęcia w tamy zabójczych czynów szatana i jego pomocników modlitwą i umartwieniem. Liczne wezwania Mego Zastępcy były lekceważone. Przeciwnie, kapłani zmaterializowani, mówili o odnowie.
Synu Mój, jedyną możliwą odnową jest prawdziwe szczere nawrócenie. Szatan, pełen pysznego zuchwalstwa, zachowuje się jak pan, a wielu z Moich kapłanów nie zwraca na to uwagi, lub udaje, że tego nie widzi. Dokąd tak będzie? Ile czasu jeszcze? Synu, módl się i wynagradzaj, ofiaruj Mi swoje cierpienie i kochaj Mnie.
Jesteś w Moim miłosiernym Sercu. Ty „mała kropla wody” zostaniesz pochłonięta przez nieskończony ocean miłości Mego Serca, zranionego dla zbawienia wszystkich dusz. Synu, błogosławię cię.

KAPŁANI - PRZYJACIELE I WSPÓŁODKUPICIELE
26.08.1975 r.
Jezus:
Powiedziałem ci, że wszystko należy do Mnie: świat widzialny i niewidzialny.
Wszystko i wszyscy do Mnie należycie, wszystko było uczynione przeze Mnie, a beze Mnie nic się nie stało, co tylko istnieje. Lecz w sposób szczególny, jak to oznajmiłem tobie, należą do Mnie Moi kapłani.
Kapłani są Mymi współodkupicielami. Otrzymali oni władze tajemnicze i nadprzyrodzone. Powinni więc być ze Mną w wielkiej zażyłości, być Mymi przyjaciółmi. Synu Mój, mało jest kapłanów, którzy zrozumieli znaczenie tego daru i tę przyjaźń ze Mną. Dlatego niewielu kapłanów świadomie rozumie o koniecznej i niezastąpionej zgodności wiary i miłości między Mną - Mistrzem i Zbawcą - a nimi - Moimi przyjaciółmi i współodkupicielami.
Mało jest kapłanów, którzy zrozumieli, że między Mną, a nimi powinna istnieć wzajemna wymiana sił i energii. Ja im się daję cały, a oni powinni całkowicie należeć do Mnie.
Gdy brak tej wzajemnej wymiany, tak koniecznej i niezastąpionej, wtedy następuje śmierć duchowa Moich kapłanów. A śmierć to zgnilizna odrażająca i gubiąca dusze. Wielu wydaje się nie zdawać sobie sprawy z braku relacji między Mną - a nimi. A skutki są przeogromne.

Gdy dopływ soków żywotnych zostaje przerwany, Mój kapłan z przyjaciela i współodkupiciela staje się sprzymierzeńcem szatana, jakby złym duchem i dokonuje diabelskich czynów.
Obojętność wielu z Mych kapłanów wobec zagrożenia odwrócenia się dusz od Boga, wobec zgorszenia ogólnego odstępstwa, bierności, z jaką patrzą na zgubę tylu dusz, zadaje naprawdę krwawą ranę Memu miłosiernemu Sercu.
Może Mi powiesz, że wielu kapłanów już coś robi. Tak, oni poruszają się, ale w nieodpowiednim kierunku. Gdyby przynajmniej czuli potrzebę prosić Mnie o swe nawrócenie. Tej łaski nie odmawiam nikomu, kto prosi o nią z uczuciem żywej wiary i szczerej pokory.

 

NIE WSZYSCY KAPŁANI MNIE KOCHAJĄ
Jezus:
Prawdą jest, że nie brakuje świętych kapłanów, ale są oni nieliczni. Brakuje także dobrych apostołów, spowiedników i kierowników duchowych.
Mój synu, chciałbym ci dać zrozumieć do głębi, ile to dusz ledwo żyje, wegetuje jak zwiędła roślina. Żółkną one z braku świętego kierownictwa. Nawet w klasztorach między duszami zakonnymi brak odpowiedniego kierownictwa duchowego.

Są dusze, które przy dobrym kierownictwie osiągnęłyby najwyższe szczyty świętości.
Kto nie miłuje, trwa w śmierci. Wielu moich kapłanów jest w śmierci, bo nie kochają Mnie, gdyż nie chcieli Mnie poznać.
Św. Jan mówi: „ Przyszedł na świat, ale swoi Go nie przyjęli ”. Jest bardzo wielkim grzechem, gdy Moi umiłowani przyjaciele - kapłani - nie przyjmują Mnie do swoich serc.
Gdy na miłość odpowiada się zimnem i niesprawiedliwością jest to wielka rana, wciąż zadawana memu Miłosiernemu Sercu.
Wygnano Mnie, gdy byłem jeszcze w łonie Matki. Wyganiają Mnie nadal Moi słudzy ołtarza, wybrani przeze Mnie z nieskończoną miłością.
Wywyższyłem Moich kapłanów godnością i mocą, ponad zastępy anielskie.
Powierzyłem się ich osądowi. Udzieliłem im boskiego prawa odpuszczania grzechów oraz przemiany chleba i wina w Moje Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo.
Moja miłość wzrosła do najwyższego stopnia.
Synu Mój, kochaj Mnie bardzo, by wynagrodzić za tak potworną niewdzięczność. Oddaj Mi się cały z tym, co masz i czym jesteś.
Wynagradzaj synu, wynagradzaj za niezliczonych Judaszów, którzy zdradzają mnie codziennie.

SYNU -PRZYJMIJ CIERPIENIE. DLA ZBAWIENIA MOICH KAPŁANÓW
Jezus:
Słudzy moi błąkają się w ciemnościach z własnej winy, nie wiedząc ku czemu dążą. Nie przyjęli oni odpowiedzialnie tak licznych upomnień Mej Matki.
Powinni byli wyraźnie, bez wahania objaśniać je wiernym. Zamiast tego oślepiła ich zarozumiałość, pycha, wzgląd ludzki i niewiara.
Cóż za braki u dusz Bogu poświęconych! Ile jeszcze będzie Judaszów? Ile krwi, ile krwi zostało przelanej! Czy mało to nieszczęść? - Rewolucja w Hiszpanii, prześladowania w krajach rządzonych przez komunistów. Te wydarzenia mało wpłynęły na zmiany ich postaw.
Kryzys wiary zmaterializował niektórych kapłanów do tego stopnia, że wielu straciło nawet chrześcijańskie zrozumienie życia.
Jak mogą kapłani, odciągnąć dusze od szatana, jeśli sami stali się igraszką diabła. Ja pragnę jednak ich zbawić.
Nie słuchali też częstych wezwań Mego Zastępcy na ziemi. Nie kochają Papieża, jak więc mogą nauczyć dusze miłości ku Niemu i miłości ku Jezusowi?
Mój synu, co za smutek! Módl się i wynagradzaj. Przyjmij cierpienia dla zbawienia takich księży. Błogosławię cię, Mój synu, kochaj Mnie!

MILCZEĆ, PRZYJĄĆ CIERPIENIE I OFIAROWAĆ SIĘ
27.08.1975 r.
Jezus:
Mój synu, powtarzam ci to po raz drugi, staraj się przejąć Moimi słowami i nie wątp.
Kiedy modlisz się, kiedy zapisujesz to, co ci mówię, szatan czyni wszystko, nie tylko by cię rozproszyć i odwrócić uwagę od tego dzieła, lecz jeszcze, by cię zniecierpliwić - a gdy się mu to uda - wbić w pychę.

Szatan zgrzeszył z pychy. Trwa w niej i pozostanie na wieki. Trzeba go zwalczać cnotą przeciwną- pokorą. Jeśli dzisiaj wieczorem zamiast niecierpliwić się, postanowisz w akcie pokory „milczeć, przyjąć cierpienie i ofiarować się”, zwalczysz szatana umartwieniem swego ja.
To ja jest pyszne, a szatan rozgniewany i upokorzony, po jakimś czasie rzuci swoją zdobycz. Zdobyczą byłeś ty, bo diabeł miał na celu ciebie, posługując się osobą X.
Powiedziałem, że był „upokorzony”, bo nic go tak nie umartwia, jak akt pokory. To, że zwycięża go człowiek, niższy od niego z natury, gniewa go i rani.
Mylą się bardzo zmaterializowani kapłani oślepieni pychą, próżnością, zarozumiałością i pozwalają wzrastać namiętnościom poprzez wzrost własnego „ja” - wspomagając tym samym szatana w jego dziele ogołacania i niszczenia duszy.
Książę kłamstwa podaje jako moc to, co w rzeczywistości jest słabością. Słabość zaś nazywa mocą. Tym sposobem wiele dusz pociąga ku sobie.
Ty, Mój synu, możesz się przekonać o swoim lenistwie oraz ujrzeć głupotę tych, którzy tak łatwo wpadają w pułapkę szatana, mimo że, nie brakowało Moich napomnień, jak też napomnień Mojej i waszej Matki, i przykładów z życia świętych.
Czy nie powiedziałem wam: „ Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego Serca”? - taka postawa życiowa kosztuje o wiele więcej i wymaga więcej siły do umartwienia swego ja, niż do wykonania innych przedsięwzięć.
Szatan zgrzeszył pychą i przez pychę doprowadził człowieka do grzechu! Człowiek zwycięży szatana tylko przez postawę pokory. Pokora jest cnotą podstawową, fundamentalną. Bez pokory nie ma postępu duchowego. Bez niej niemożliwym jest budowanie Królestwa Bożego w duszach.
Myśl, rozważaj, zastanawiaj się nad wielkością tej cnoty. Szatan boi się pokornych, bo jest przez nich zawsze pokonany.
Mój synu, twój Jezus, ten nieskończony ocean Miłości, jest spragniony miłości. Lecz ludzie obciążeni materią nie są zdolni ujrzeć Mnie zrozumieć, a jeszcze mniej ukochać Mnie.
Kochaj Mnie więc ty, synu. Kochaj Mnie za licznych chrześcijan, którzy Mnie nie kochają i za tylu, tylu kapłanów, którzy również nie kochają Mnie, bo są tylko zmaterializowanymi fachowcami mego Odkupienia.
Błogosławię cię.

JEZUS JEST MIŁOŚCIĄ - SZATAN NIENAWIŚCIĄ
9.09.1975 r.
Jezus:
Synu, jeśli Ja jestem Miłością która z natury dąży do zjednoczenia, diabeł jest nienawiścią, zrodzony z pychy i niosący podziały. Z miłości płynie pokora, a z buntu Lucyfera rodzi się nienawiść.
Po swym upadku, ludzkość poznała Miłość Bożą, która wylała się na nią. Poznała też jednocześnie nienawiść szatana. Kain pierwszy był zarażony nienawiścią, był jej pierwszą ofiarą.
Nienawiść przyszła na ziemię jako źródło nieustannego niepokoju. Biada tym, którzy nie umieją odwrócić się od niszczącej siły nienawiści.

Bóg zbawia ludzi dobrej woli swoją miłością. Szatan zaś gubi ludzi nienawiścią i podziałami.
Bóg przemienia człowieka: z pierwotnego dzikiego czyni go ludzkim, a potem czyni go chrześcijaninem, czyli synem Bożym, podnosząc go do udziału w swej naturze.
Lucyfer usiłuje również przemienić człowieka w diabła pychy, nienawiści i buntu.
Drogocennymi owocami miłości Bożej to wiara, nadzieja i miłość. Stąd płynie: szacunek dla wolności osobistej i społecznej, szacunek dla sprawiedliwości, która łączy ludzi jak braci i czyni ziemską pielgrzymkę bardziej pogodną.
Z pychy, nienawiści i podziałów rodzą się niesprawiedliwości osobiste i społeczne. A więc eksploatowanie ludzi ponad miarę, tak jednostki jak i poszczególne narody.
Owocami wiary, nadziei i miłości jest spokój sumienia, pokój w rodzinach i narodach. Ludzie sprawiedliwi, święci i dobrzy przyczyniają się do rozwoju cywilizacji i prawdziwej, dobrej sztuki, która nie gorszy, lecz pomaga człowiekowi w dążeniu ku zdobyciu dobra, prawdy i piękna.
Owocami zaś pychy, nienawiści i podziału są gwałty, wojny, degradacja natury ludzkiej, deprawacja we wszystkich dziedzinach życia ludzkiego. Sztuka w dobrym znaczeniu przestaje istnieć, a zastępuje ją pornografia działająca negatywnie na wszystkie zmysły człowieka.

ŚWIAT OTACZAJĄ NAJWIĘKSZE CIEMNOŚCI
Jezus:
Wszystko to, mój synu, jest powiedziane wyraźnie i jasno. Potwierdzają to doświadczenia bliższe i dalsze, ale ludzie mają krótką pamięć. Gęsta mgła otacza ludzkość i powoduje, że idzie ona po omacku wśród największej ciemności.
Wśród tej ciemności idzie wielu z moich kapłanów. Łatwo zrozumieć jaka stąd wynika szkoda i niebezpieczeństwo grożące duszom, a więc ich zbawienia.
Nie możesz zrozumieć i ogarnąć umysłem niezmiernego ogromu zła gnębiącego mój Kościół. Podziały, niechęć, a nawet nienawiść. Podziały w parafiach, podziały i niesnaski w zakonach i zgromadzeniach, a nawet w klasztorach. Otwarte bunty ranią moje Ciało Mistyczne. Błotnisty potok wydobywa się z piekła na ziemię, we wrzącym wylaniu herezji, sprośności i zgorszeń, gwałtów, niesprawiedliwości prywatnych i publicznych, co powoduje śmierć dusz, nawet Bogu poświęconych.
O Tak! Ludzie dzisiejsi nie są lepsi od przedpotopowych. A dzisiejsze miasta nie są lepsze od Sodomy i Gomory. Moje liczne wezwania nic nie zdziałały, jak też nmogie interwencje Moje i Mojej Matki nie posłużyły do poprawy życia. Liczne kary częściowe też nic nie zmieniły na lepsze.
Ludzie tego wieku przepełnili miarę. Nieprawość zatwardziła ich serce i już by przyszła kara ogólna na świat, gdyby nie wstawiennictwo Mojej i waszej Matki, gdyż staje Ona między wami, a Sprawiedliwością Bożą a także dzięki duszom ofiarnym, odważnym, heroicznym, które palą się jak żywe lampki przed Mymi ołtarzami... Mieszkańcy grzesznej Niniwy uwierzyli i skruszyli się na groźne nawoływanie proroka. To ich uratowało. Ludzie tego przewrotnego pokolenia, którzy odwracają się od Boga, nie ujdą karom Bożej Sprawiedliwości.
Non prasvalebant.

Tak, sprawiedliwi zobaczą, że Bóg dotrzymuje swoich obietnic. Ujrzą jak mój Ojciec, nawet w swej Sprawiedliwości, spełni swój plan Miłości dla zbawienia ludzkości i Mego Kościoła.
Błogosławię cię, mój synu. Kochaj Mnie i ofiaruj mi swe cierpienia. Pamiętaj, że me Miłosierne Serce jest niewyczerpane w swych bogactwach i pała pragnieniem dania ich wam.

SZATA KAPŁANSKA - JAK BLUZA ROBOTNIKA
11.09.1975 r.
Jezus
: Synu, powracam do tego, co już ci mówiłem, ale nad czym trzeba się często zastanawiać, by o tym myśleć i rozważać.
Mam tu na myśli Najświętszą Ofiarę Krzyżową, wiecznie trwającą we Mszy Świętej.
Wiesz sam, jak mało jest kapłanów, którzy zbliżają się do Ołtarza, by dokonać czyn trzykroć święty z należytym duchem wiary i łaski.
Nie mówię o tych, którzy znieważają świętokradzko moje Ciało i moją Krew, a są oni dość liczni. Mówię raczej o tych, którzy przygotowują się do włożenia kapłańskich szat ze swobodą i mentalnością z jaką robotnicy, przed swą codzienną pracą ręczną wkładają bluzy robocze, rozmawiając przy tym o różnych rzeczach.
Bez skupienia duchowego kapłani przystępują do celebrowania św. Obrzędów, podczas gdy ich umysł zajmuje się rzeczami najbardziej obcymi. W czasie Konsekracji, nie zdają sobie sprawy, że w tym momencie w ich rękach powtarza się cud na cudami - dokonuje się Wcielenie Słowa Bożego.
„Et Verbus cavo factum act”.
Czy nie zdają sobie sprawy, że w tej samej chwili, poprzez ich ręce dokonuje się jednocześnie interwencja Trójcy Przenajświętszej.
Matka Moja swoim „FIAT” wywołała taką jednoczesną interwencję:
- Ojca, który stworzył w Niej Moją ludzką duszę Głową.

– Moją, głową, gdyż złączyłem się wtedy z duszą stworzoną przez Ojca.
Od tej chwili byłem już prawdziwym Bogiem i prawdziwym Człowiekiem.
W rękach celebrującego kapłana, w chwili konsekracji, odnawia się rzeczywiście Tajemnica Wcielenia.
Lecz nad tym świętym faktem kapłani mało zastanawiają się.
Jeśli się usunie tę Ofiarę i to przeżycie, widzi się naturalnie dlaczego celebrans dokonuje Najświętsze ze wszystkich czynności tak, jak robotnik wypełnia swą zwykłą pracę. Taki kapłan staje się jakby rzemieślnikiem, oto wszystko.

BÓG - MIŁOŚĆ ODEPCHNIĘTA
Jezus:
Mój synu, apatyczna postawa kapłanów rani bardziej moje Miłosierne Serce, niż zapalczywa zniewaga ze strony znanych nieprzyjaciół. A przecież dużo jest kapłanów, którzy stale tak się ze Mną obchodzą. Miłość zderza się z barierą chłodu i obojętności.
Miłość jest odpychana, mimo wszystkich łask, darmo danych i wcale nienależnych. Nie wchodzę w szczegóły, by ci powiedzieć o wszystkich niedelikatnościach i nietaktach względem Mnie, a których się wystrzega względem osób uchodzących za ważnych na świecie. Lecz względem Mnie, wszystko jest dozwolone...

Widzą Mnie i patrzą na Mnie jak na wyraźne i dalekie wspomnienie historyczne, ignorując z własnej winy żywą Rzeczywistość, w której mają tak wielki udział. Jeśli nawet teoretycznie zgadzają się z tym, że Przenajświętsza Ofiara Mszy Świętej jest ta sama, co Ofiara Krzyżowa, praktycznie zaprzeczają temu, co wykazuje ich brak wiary, nadziei i miłości.
Synu mój, co za ogrom nieskończonej nędzy, profanacji, zdrady i ciemności duchowej.
O, gdyby wszyscy moi kapłani byli ożywieni prawdziwą wiarą i gorącą miłością, gdy trzymają Mnie w swych rękach, mogliby otrzymać rzekę łask z Mego Miłosiernego Serca dla siebie i dla dusz sobie powierzonych.
Dlaczego wielu kapłanów tak się oddaliło i trwa w uporze, mimo wielokrotnych wezwań do nawrócenia?
Pycha, zarozumiałość, próżność, nieczystość - powoduje zgubę wielu moich współodkupicieli.
W piekle przechodzić będą straszne męki, a mieli być rozdawcami i stróżami owoców mego Odkupienia.
Kapłani - ukochani przyjaciele nie chcą Mnie znać. Praca ich w Moim Ciele Mistycznym jest bezpłodną, bo wiara gaśnie w ich sercach. Odmawiają pójścia za Mną drogami Krzyża i rozbijają jedność Kościoła.

BÓG NIE CHCE ŚMIERCI GRZESZNIKA...
Jezus: Synu, zauważyłeś pewne naleganie z jakim powracam do tego trudnego tematu. Jest rzeczą pilną oświetlić należycie sytuację tak bardzo bolesną, jak nigdy dotąd.
Gdy kara rozpocznie swe niszczące działanie i doznacie siłę surowej sprawiedliwości Mego Ojca, uświadomicie sobie wówczas, że nie brakowało w przeszłości napomnień, które by wam zaoszczędziły doznawanych w tym czasie - cierpień.
Trzeba wiedzieć, że Ojciec - nawet w surowej swej Sprawiedliwości działa zawsze z Miłością - BÓG JEST MIŁOŚCIĄ. Bóg nie chce śmierci grzesznika, lecz by grzesznik nawrócił się i żył.
Ludzie i wielu kapłanów, nie przyjąwszy powtarzanych wezwań oraz nie skorzystawszy z nauki płynącej z częściowych kar, zsyłanych na świat - doznają gniewu Bożego, ponieważ wykreślili Boga ze swych serc. Ci którzy mówią, że Boga nie ma - Bóg zetrze ich z oblicza ziemi, a wraz z nimi ich pychę i szaleństwa.
Mój synu, módl się i wołaj o modlitwę, kataklizm już się rozpoczął!

DAR CHRZTU ŚWIĘTEGO
l6.09.1975r.
Don Ottavio
: Panie, jaki jest udział nas, kapłanów, w Tajemnicy Wcielenia?
Jezus: Synu, w poprzednich rozmowach już odpowiedziałem pośrednio na to pytanie.
Każdy chrześcijanin został odrodzony przez łaskę, wszyscy stali się synami Bożymi. Jest to tak wielkie i wzniosłe zdarzenie, że trzeba je odpowiednio uwydatnić.
Mój synu w tym wieku materialistycznym wasze niewierne pokolenie zwraca więcej uwagi na rzeczy zewnętrzne, niż na nadprzyrodzoną stronę sakramentu chrztu świętego, który ma wielki wpływ na duszę dziecka w czasie iw wieczności. Mało się jednak zwraca uwagi na ten dar nadprzyrodzony, nienależny, ale dany ochrzczonemu dziecku z boską hojnością.
Do pogańskiego rytuału chrztu świętego, dostosowali się ze swobodną powierzchownością niektórzy kapłani. Chcę przez to powiedzieć, że nie było z ich strony reakcji na pogańskie akcenty, które przyciemniają wielki dar Boży, jaki niesie ze sobą ten sakrament.
Panujące nadal zwyczaje pogańskie zniekształcają najpiękniejszą rzeczywistość Bożą. Łaska udzielona przy chrzcie świętym przemienia i przeobraża duszę tego, kto przyjmuje ten sakrament. Stał się on możliwy dzięki Tajemnicy Wcielenia. Wynika z tego, że każdy ochrzczony ma udział w tej wielkiej Tajemnicy Wcielenia.
Udział ten powinien wzrastać wraz z rozwojem dziecka. Rośnie również Moje Boskie Życie w nim, poprzez współpracę z rodzicami lub ich zastępcami, trwającą w czasie procesu chrześcijańskiego wychowania.
Wychowanie to powinno rozpocząć się już od pierwszych miesięcy życia dziecka. Niestety, nie jest to już prawie praktykowane. Nie widać nic w takim dziecku, jak tylko jego ludzką naturę.
Brakowało i brakuje ze strony kapłanów pilnej uwagi dotyczącej darów chrztu świętego.
Wszyscy więc chrześcijanie mają udział w Tajemnicy Wcielenia, stosownie do stopnia wiary w tę wielką tajemnicę - największy - kapłani.
Jeśli Ja, Słowo Boże, Wcieliłem się by móc udzielać Moje Boskie Życie ludziom, by im ulżyć i pomóc w zbawieniu dusz, to tym bardziej kapłani powinni przyjąć z radością wszystkie następstwa płynące z tej wielkiej Tajemnicy, przeżywając je wiernie w swym życiu codziennym.
Synu, ty sam możesz stwierdzić, jak nowe pogaństwo oddaliło chrześcijan, a z nimi wielu Moich kapłanów - od Rzeczywistości Bożej przez wprowadzenie pogańskich obrzędów.

JEZUS - JAKO WZÓR DOSKONAŁEGO KAPŁANSTWA
Jezus
: A teraz odpowiem wprost na twoje pytanie, choć możesz już znaleźć tę odpowiedź w poprzedniej rozmowie.
Kapłani nie są zwykłymi chrześcijanami - wybrałem ich, by służyli Mi na ziemi. Wybrałem jako przedmiot Mego upodobania i Mojej miłości.
Kapłani - usunąłem was od świata, jednak pozostawiając was w nim, bowiem jesteście Moimi narzędziami, współpracownikami i współodkupicielami w realizacji Tajemnicy Zbawienia.
Przyodziałem was godnością i mocą z której nie zdajecie sobie całkowicie sprawy. Tej godności i mocy nie używacie, aby wasze posługiwanie było skuteczne.
Powinniście z większą ścisłością i konsekwencją łączyć wasz chrzest, bierzmowanie, łączyć wraz z waszym i Moim Kapłaństwem.
Tak jak było z Moją Matką która wymawiając swe „FIAT” stała się przyczyną wielkiego cudu, którego następstwa zmieniły los ludzkości w czasie i w wieczności. Niebo i ziemia nie mogą go ogarnąć, tak też jest i z wami, kapłani, którzy wymawiacie słowa Konsekracji.

Powinniście wierzyć, że Ja, Słowo Boże, staję się Ciałem i Krwią, Duszą i Bóstwem w waszych rękach.
Tak jak moja Matka, w chwili w której dała swą wolną świadomą i odpowiedzialną zgodę, wywołała tym natychmiastową interwencję Moją - Jednego z Trzech osób Boskich – tak i wy, przy Konsekracji, wywołujecie wspólną interwencję Boskiej Trójcy. Jest przy tym również obecna Moja i wasza Matka.

KAPŁAN SILNY WIARĄ
Jezus: Synu, jeśli kapłan jest przeniknięty i przejęty mocną wiarą jeśli wierzy on w tę Rzeczywistość Bożą, która świadczy o nieskończonej Miłości Boga, kapłan taki przemienia się, a życie jego staje się cudownie płodne.
Bóg odnawia w rękach kapłana, które były w tym celu poświęcone - Tajemnicę Wcielenia - źródło z którego otrzymuje on dary - a więc z Mojego Miłosiernego Serca.
Żadna przeciwna moc nie będzie mogła mu się oprzeć, bo Ja jestem w nim, a on we Mnie.
Mój synu, oto widzieliśmy razem inny aspekt udręki jaką objawia to niewierzące pokolenie. Kochaj Mnie, dąż ku Mnie w dzień i w nocy. Wynagradzaj Mi swą miłością i wiarą za chłód tylu moich kapłanów, których tak kocham i chcę ich zbawić. Błogosławię cię, a z tobą błogosławię osoby, które są ci drogie. Pamiętaj, że moje błogosławieństwo jest parasolem opieki i tarczą obrony.

CIENIE MEGO CIAŁA MISTYCZNEGO
17.09.1 975r.
Jezus
: Synu, wszystkie członki ciała dążą wspólnie do jednego celu: zachowania i wzrostu tegoż ciała.
Tak też jest w Moim Ciele Mistycznym: wszystkie członki, które Go tworzą powinny słusznie dążyć do wzrostu Jego dobra, którym jest zbawienie wszystkich członków.
To, że wszystkie członki są wolne i rozumne, zdolne do odróżniania i wybierania dobra lub zła, stanowi największą przyczynę by wszystkie dążyły do wspólnego dobra. Jednak, tak nie jest.
Wiele członków, zwiedzionych i oszukanych, naruszając harmonię ciała do którego należą wybierają uparcie zło, szkodząc tym nie tylko sobie, ale wszystkim pozostałym członkom.
Jeżeli tymi członkami są kapłani, wtedy niszczą oni harmonię całego Ciała z nieobliczalną stratą dla nich samych i dla całej wspólnoty chrześcijan.
W Moim Kościele wszyscy kapłani powinni być czujni i mieć na względzie dobro wszystkich dusz. Winni oni - bez wyjątku dążyć do tego jednego, najważniejszego celu – po to zostali wezwani.
Nie ma w Kościele różnych celów, bo cel jest jedyny dla wszystkich członków, a zwłaszcza dla kapłanów: zbawiać dusze, zbawiać dusze, zbawiać dusze!
Ostatni z kapłanów (jest to tylko takie wyrażenie, bo może on być pierwszym, jak święty proboszcz z Ars, który był ostatnim i pierwszym) - mówię więc, że ostatni z kapłanów, który spędza swe życie na ofiarowaniu się w Przenajświętszej Ofierze Mszy Świętej w zjednoczeniu ze Mną w obliczu Ojca Niebieskiego, jest większym od wielu dygnitarzy, którzy nie czynią tyle co on.
Wielu członków Ciała Mistycznego jest bardzo chorych. Cierpią oni na zarozumiałość, pychę i zmysłowość.
Jest w moim Ciele Mistycznym wielu kapłanów, tylko o wiele więcej troszczą się o zarobek, niż o zbawienie dusz. Traktują swoje kapłaństwo jak każdy inny zawód.
Wielu kapłanów jest pysznych ze swoich umiejętności, ze swej chytrości. Zapominają często, jeżeli nie zawsze, iż łączy się to z umiejętnością kłamstwa. Jest to więc przebiegłość i chytrość szatana.
Niech wasza mowa będzie prosta i szczera; Tak - tak. Nie - nie! Prawda jest miłością.

MOJE SŁOWO - MÓWIONE Z POKORĄ I PROSTOTĄ
Jezus:
W Moim Kościele trafiają się kapłani, którzy głoszą samych siebie. Wyszukaną mową pięknym stylem i wielu innymi sposobami, starają się zwrócić uwagę słuchaczy ku sobie.
To prawda, że Moje słowo jest samo przez się skuteczne, ale to musi być MOJE SŁOWO, a nie ich! Moje słowo, zanim się je ogłosi, powinno być przeczytane, rozważone i zastosowane w praktyce, a potem mówione z pokorą i prostotą.
W moim Ciele Mistycznym są ogniska infekcji, są też rany ropiejące. W seminariach jest pewien rodzaj infekcji, która zaraża tych, którzy mają być jutro nowymi kapłanami, bo któż może rozpoznać od razu zło?
Gdy w jakiejś klinice lub zgromadzeniu istnieje choroba zakaźna, z wielkim pośpiechem starają się zapobiec jej rozprzestrzenianiu przez odpowiednie odosobnienie - chorych od zdrowych - w sposób energiczny i szybki. W Moim zaś Ciele Mistycznym zdarzają się nieraz choroby bardzo poważne, a nie zwraca się na nie uwagi, jakby nic takiego się nie działo. Ot, próżne obawy, lęki bez podstawy - mówi się. Ale to jest przeciwne miłości pozwolić na szerzenie się zła, które wiedzie dusze na zatracenie.
Istnieje przesadny osąd Miłosierdzia Bożego, jak gdyby wraz z nim nie współistniała Sprawiedliwość...
Ten kto stoi na odpowiedzialnym stanowisku, a działa z prawością nie powinien martwić się o następstwa, gdy trzeba przedsięwziąć działania do zatrzymania rozwijającego się zła.
Synu, cóż powiedzieć o wielu kapłanach, którzy w sposób zupełnie nieodpowiedzialny wykonują tak delikatne zadanie, jak nauczanie religii w szkołach?
Uznaję, że nie brak kapłanów dobrze przygotowanych i sumiennych, którzy spełniają swój obowiązek jak najlepiej. Lecz obok nich, iluż to jest powierzchownych, niesumiennych a nawet zepsutych. Uczynili oni i czynią wielkie zło, zamiast dobra, w stosunku do młodzieży, która tak bardzo potrzebuje moralnej i duchowej pomocy. To, że są oni zarozumiali, nie może tłumaczyć ich zbytniej swobody w zachowaniu.

SUTANNA - STRÓJ ZGODNY Z POWOŁANIEM
Jezus
: Władze kościelne wydały przepisy odnośnie sukni kapłańskiej. Kapłani żyjący w świecie, nie zwracają uwagi na strój zgodny z ich powołaniem. Chcę, by Moi kapłani odróżniali się od ludzi świeckich nie tylko rodzajem doskonałego życia, lecz również zewnętrznie.
Ile to zgorszenia, ile nadużyć i dodatkowych okazji do grzechu!

Jakaż niedopuszczalna wyrozumiałość ze strony tych, którzy mają władzę określania odpowiednich praw! A wraz z władzą mają również obowiązek ochrony tych praw. Dlaczego więc nie zajmują się tym?
Wiem, mieliby wiele kłopotu. Ja nigdy nie obiecywałem nikomu łatwego życia, wygodnego i wolnego od przykrości.
Może obawiają się reakcji przeciwnych? Brak obowiązku noszenia stroju godnego kapłana powoduje coraz większe rozluźnienie
Na urzędach państwowych i w wojsku wszyscy noszą określony mundur Wielu kapłanów wstydzi się swego stroju, łamią przepisy i rywalizują ze świeckim sposobem ubierania się.
Jakże bym mógł nie cierpieć z tego powodu? Ten, kto nie jest wiernym w małych rzeczach, nie będzie również i w wielkich.
Cóż powiedzieć potem o sposobie wykonywania Sakramentów przez tylu kapłanów? Na przykład - chodzą do konfesjonału nie raz bez marynarki i bez stuły.
Gdy składacie Wizytę komuś godnemu, ubieracie się w garnitur a przecież Dom Boży jest o wiele godniejszy od jakichkolwiek osób.
Sutanna jest obowiązkowa przy spełnianiu właściwych czynności kapłańskich jak: nawiedzanie chorych, katechizacja, celebracja Mszy Św., udzielanie Sakramentów.

Kto myśli jeszcze o wkładaniu sutanny? Brak dyscypliny prowadzi do anarchii.
Cóż powiedzieć o kapłanach, którzy nie mają czasu na modlitwę, tak są zajęci niepotrzebnymi sprawami, a pozornie świętymi.
Te próżne zajęcia nie mają duszy, bo nie mają Mojej obecności. A gdzie Mnie nie ma, tam nie ma duchowej płodności.

Natomiast wielu kapłanów ma czas na oglądanie niemoralnych i pornograficznych filmów, pod pretekstem, że trzeba je widzieć, by mieć o nich opinię. Jest to szatańskie usprawiedliwianie się. Kapłani świątobliwi nie pozwalali sobie nigdy na takie niemoralności, dlatego byli zdolni do kierowania duszami.

OBOWIĄZEK POSŁUSZEŃSTWA
Jezus: Oto dokąd już zaszliście, a jest coraz gorzej. Ustanowiłem Kościół hierarchiczny i nie wolno mówić, że czasy się zmieniły i że dlatego trzeba wszystko w nim zmienić.
W Kościele są rzeczy stałe, które nie zmieniają się wraz ze zmianą czasów. Zasady autorytetu i obowiązki posłuszeństwa nigdy się nie zmieniają.
Sposób zarządzania może ulec zmianie, ale autorytet nie może być zniesiony. Wyrozumiałość wymagana od wyższych przełożonych nie powinna nigdy być słabością, wymaga ona bowiem stałości.
Mój synu, dlaczego chciałem ci wyjawić część zła, które nęka mój Kościół? Uczyniłem to, by przypomnieć kapłanom ich odpowiedzialność. Chcę, by weszli w siebie i zaczęli żyć święcie. Chcę ich nawrócenia, bo kocham ich. Niech wiedzą, że nieraz ich zachowanie jest przyczyną zgorszenia i ruiny dla wielu dusz.
Nie należy nadużywać Miłości Bożej, polegającej na Jego Miłosierdziu, a zapominając prawie zupełnie o Jego Sprawiedliwości.
Synu mój, mówiłem ci już wielokrotnie, że kataklizm już się zaczął. Tylko szczery powrót do modlitwy i pokuty ze strony wszystkich Mych kapłanów i wiernych mógłby zmniejszyć gniew Ojca i powstrzymać sprawiedliwe i słuszne następstwa Jego Sprawiedliwości, zawsze jednak kierowanej Miłością.
Chciałem ci powiedzieć, by Moja „kropelka wody spadająca w dół” stała się narzędziem w planach Opatrzności.
Błogosławię cię, synu. Kochaj Mnie. Módl się i wynagradzaj. Pociesz Mnie twoją miłością za to zło, które grasuje w Moim Kościele.

ISTNIEJE RÓWNIEŻ DOBRO
Jezus
: W Moim Kościele jest również dobro. Biada, gdyby tak nie było! Jednak nie przyszedłem na świat dla sprawiedliwych, bo oni tego nie potrzebują. Przyszedłem dla grzeszników: szukam ich, bo chcę ich zbawić! Dlatego wskazałem na niektóre z licznych ran, gdyż są one przyczyną zguby dusz.
Niektórzy mówią teraz, że już do piekła dusze nie idą albo zaprzeczają istnieniu piekła, a nad to powołują się na Miłosierdzie Boże, które nie może posyłać dusz na wieczne potępienie - do piekła.
Herezje i błędy nie niweczą piekła. Toteż wielu niepokutujących, nawet kapłanów, nie unikną go.

JESTEM POŚRODKU WAS - AŻ DO KOŃCA CZASÓW

18.09.1975r.
Jezus: Synu, w Moich poprzednich rozmowach nie brakowało wspomnień o Mojej obecności wśród was. Dzisiaj znowu chcę zwrócić uwagę na tę Boską Rzeczywistość, z której można czerpać dary nieocenione dla życia duchowego i wiecznego, jak też materialnego i ziemskiego
Ja, Jezus, Słowo Przedwieczne Boga, od wieków zrodzony przez Ojca, w pełni czasów stałem się Ciałem z dziewiczego łona Maryi, Mojej i waszej Najświętszej Matki Miłosierdzia. Obecnie przebywam chwalebnie po prawicy Ojca w chwale niebieskiej.
Jestem też rzeczywiście obecny Ciałem i Krwią Duszą i Bóstwem we wszystkich Konsekrowanych Hostiach świata. Jestem więc i będę pośrodku was aż do dokonania wieków, aż do końca czasów.
Dlaczego więc wielu nie pyta o powód mojej obecności wśród ludzi?
Dlaczego więc chciałem być wśród was, wiedząc od początku, jak się ze Mną obejdą ludzie?
Nienawiść, obrazy, zniewagi, obojętność - choć nie brakowało i nie brakuje, jak również nie zabraknie dusz ofiarnych, które wynagradzają Mi za bezbożnych.
Przyczyna Mojej obecności na świecie ma tylko jedną odpowiedź: MIŁOŚĆ!

 

MOJE SŁOWO - SŁOWEM ŻYCIA I PRAWDY
Jezus
: Jak Ja realizuję moją obecność w Ciele Mistycznym? Przede wszystkim przez dar Bożego Słowa.
Powierzyłem Kościołowi dziedzictwo, depozyt duchowy mego Słowa, które jest Słowem Życia i Prawdy. Strzegłem tego skarbu przy pomocy Ducha Świętego.
Jestem Prawdą i Życiem, które mój Kościół może okazać pewnie wszystkim duszom, bez cienia błędu. W ciągu wieków atakowano Słowo Boże, nieustannie i dziko. Heretycy, różni fałszywi prorocy i kłamcy, podjudzani bez przerwy przez złego ducha, czynili wszystko, by zetrzeć z oblicza ziemi Mnie - Prawdę, Życie, Słowo Boże. Lecz było to na próżno.
Ten wiek materialistyczny nie pomija również żadnego środka, żadnego usiłowania, by Mnie zniszczyć: różne sekty, związki ateistyczne, zatrute prądy przewrotnej filozofii, niszczyły wszelkie wyższe wartości duchowe, wartości prawdziwej cywilizacji.
Czyż ludzie mogą mieć tak krótką pamięć, nie chcą pamiętać tragiczną historię XX wieku? Najbardziej bolesne jest to, że wielu kapłanów zamiast służyć pokornie nieomylnej nauce Kościoła, uważają się zarozumiale za mistrzów i współpracują z nieprzyjaciółmi Prawdy. Stali się oni odpowiedzialni za rozszerzenie wielu błędnych nauk, z wielką szkodą dla dusz.
Dlaczego tylu kapłanów stało się szerzycielami zła - wraz z szatanem - niszcząc dusze?
Pycha zaślepia zawsze, naprawdę zaślepia!

JESTEM OBECNY W KOŚCIELE W OSOBIE PAPIEŻA
Jezus:
Jestem, pośród was, w Osobie Mego Zastępcy.
Została Mu dana władza, by paść baranki i owce. Kto Go kocha, kocha Mnie. Kto Go nie słucha, nie słucha Mnie. Kto Go zwalcza, zwalcza Mnie. Kto Nim gardzi, gardzi Mną.
Dzień po dniu wstępuje On na swoją Kalwarię, ale wielu nie widzi tego. Wylewa On łzy nad swymi synami, którzy stają się chciwymi wilkami i niszczą Jego trzodę. Podobnie do Mnie, stał się przedmiotem szyderstwa, nienawiści i wojny.
Stoi On przy sterze swej Łodzi w tej trudnej chwili jak na wzburzonym morzu. Głuchy ryk fal zapowiada rychłą i dziką burzę. Mój synu, trwaj przy Moim Zastępcy. Trzeba Go podtrzymywać modlitwą i ofiarowaniem własnych cierpień. Trzeba Go kochać i uczyć innych miłości ku Niemu.
To co się czyni Jemu - źle czy dobrze - czyni się to Mnie Samemu. Trzeba Go bronić przed częstymi szatańskimi intrygami Jego nieprzyjaciół. Ja Jestem w Nim. JESTEM OBECNY W KOŚCIELE W OSOBIE PAPIEŻA.

TESTAMENT EUCHARYSTII - TAJEMNICA MIŁOŚCI I WIARY
Jezus: (Jestem, również obecny) w Kościele w Tajemnicy Miłości i Wiary, czyli w Tajemnicy Eucharystii.
Jestem rzeczywiście obecny Ciałem, Duszą i Bóstwem. Ta obecność, jeśliby się w nią wierzyło, odczuwało i przeżywało w całej wspaniałości rzeczywistości Bożej, przez wszystkich Moich kapłanów, przemieniałaby się ona w potok oczyszczenia nadprzyrodzonego, że kapłani mogliby szybko przemienić oblicze Kościoła i uzyskać od Mego Miłosiernego Serca wiele łask a nawet nieoczekiwanych cudów.
Lecz niestety, mało jest takich, którzy tak mocno wierzą. Większość wierzy słabo, a są i tacy kapłani, którzy nie wierzą zupełnie w Moją obecność w Eucharystii.
Słusznie Mój Wikary na ziemi mówił wielokrotnie o kryzysie wiary, która jest przyczyną i źródłem wielorakiego zła.
Jest jeszcze czwarty sposób Mojej obecności na ziemi. Jestem rzeczywiście obecny w Moich świętych. Świętymi zaś są ci, którzy żyją moim boskim życiem.

Jestem prawdziwie obecny w Moich Świętych, którzy walczą wytrwale o zdobycie wszystkich cnót chrześcijańskich. Jestem rzeczywiście obecny w tych, którzy cierpią, jestem tam, gdzie jest prawdziwe cierpienie.
Jestem wreszcie obecny w duszach ofiarnych. Są one moją radością. Wynagradzają Mi one szczodrze za zniewagi, obrazy, złorzeczenia i świętokradztwa tych, którzy Mnie nie kochają.
Są one też pociechą Mego Ojca.
Dusze - ofiary uśmierzyły i zatrzymały gniew Mego Ojca wobec licznych nieprawości tego przewrotnego pokolenia, które zamiast poić się u źródeł wody żywej i czystej, wzdycha tylko do picia zgniłych wód z błotnisk pełnych zarazków.
Synu mój, kochaj Mnie, tylko Mnie samego, swą miłością, wiarą i ofiarą.
Błogosławię cię, a wraz z tobą tych wszystkich, za których modlisz się co dzień.

SPOJRZENIE NA UKRZYŻOWANEGO - RATUNKIEM DLA KAPŁANÓW

19.09.1975r.
Jezus:
Synu, co przyniesie człowiekowi chwała, szacunek, bogactwo, zdrowie, powodzenie, zdolności i kultura, jeśli dusza pójdzie na wieczne potępienie?
Te słowa były dla wielu dusz dobrej woli powodem do zupełnej odnowy duchowej lub nawrócenia.
Poważne zastanowienie się nad tym może doprowadzić dusze do zdobycia cnót heroicznych, do zrealizowania doskonałości i świętości.
Poważne rozważanie tych napomnień doprowadziło i może doprowadzić wiele dusz do odkrycia drogocennego kamienia, o którym mówiłem w przypowieści. Dla niego warto zerwać z grzechem, poprzez stanowcze oderwanie się od fałszywych dóbr i przywiązań do tego świata, a pójść za mną po kalwaryjskiej drodze, w zamian za niewiędnącą koronę chwały wiecznej w Domu Mego Ojca.
Synu, dusza w stanie grzechu jest jak kamień, który na mocy prawa o przyciąganiu, spada z góry w dół, zwiększając przy tym swój ciężar i szybkość.
Dusza w stanie grzechu spada w dół z coraz szybszym ciężarem swych win i namiętności. Jakież prawo naturalne może zatrzymać i zmienić lot kamienia. spadającego z góry w dół? Jakież prawo naturalne może zmienić spadanie w dół na lot ku górze? Żadne prawo naturalne nie dokona tego cudu! Uczynić by to mogło tylko jakieś prawo wyższe.
Ja Sam jestem tym prawem nadprzyrodzonym, czyli mocą Bożą która może zatrzymać grzesznika w jego zgubnym spadaniu w przepaść i zmienić to spadanie na wzniesienie ku górze, ku życiu.
Pragnę to uczynić najgoręcej ze wszystkimi grzesznikami, a zwłaszcza z kapłanami, pociągniętymi przez diabła, poprzez pożądliwość umysłu.
Wystarczyłoby ich spojrzenie ku Mnie Ukrzyżowanemu, wezwanie do Mego Miłosiernego Serca i wołanie za przykładem Piotra:
Panie, ratuj mnie, bo tonę”!
O mój synu, jakże bym się pośpieszył wyciągając ku nim moją rękę, by ich ratować!

 

KOCHAM DUSZE! - PRAGNĘ ICH ZBAWIENIA
Jezus: Czy zdajesz sobie sprawę z położenia licznych kapłanów, którzy wielkimi krokami zdążają do wiecznego potępienia swej duszy? Czy może być na ziemi tragedia większa i straszniejsza nad to? Czy może być oszustwo bardziej diabelskie niż twierdzenie, że piekło nie istnieje i że Miłosierdzie Boże nie mogłoby nigdy skazać duszę na wieczne potępienie?
Ci, którzy rozszerzają te herezje i błędy chcieliby znieść Sprawiedliwość Bożą, a przecież powinni wiedzieć, że we Mnie Miłosierdzie i Sprawiedliwość są nierozłączne, bo są one we Mnie jedną i tą samą mocą.
Mój synu, jestem Światłem zesłanym na świat. Światłość oświeca ciemności ale ludzie jej nie przyjęli.
Kocham dusze. Chcę zbawienia dusz dlatego przyszedłem na świat. Ale potrzebuję was, waszej Współpracy.
Jesteście Mymi członkami, a przecież wszystkie członki dążą do jednego celu. Potrzebuję was, by dokonała się w pełni Tajemnica Zbawienia.
Za Moim przykładem, za przykładem Matki Najświętszej, wszystkich męczenników i świętych, powinniście odważnie objąć swój krzyż i iść za Mną. Jeśli zaś krzyż wyda się wam ciężki, wiedzcie, że jestem z wami, by wam ulżyć.
Synu, mówię ci i powtarzam: - jest to Obowiązek sprawiedliwości i miłości. Nikt nie może was od tego zwolnić, a tym bardziej kapłani.
Nie obawiaj się, bo to Ja cię prowadzę. Idź naprzód, nie cofaj się i nie martw się. Zaprzecza się Ewangelii, zniekształca Moją Prawdę. Nie wierzy się duszom ofiarom do których mówiłem. Lecz na ich słowach położyłem pieczęć mej łaski i oparli się wszystkim.
Podyktowane Marii Valtorcie, duszy ofiarnej, przedziwne dzieło, zatytułowane „Poemat Boga-Człowieka” którego Ja jestem Autorem. Zdałeś już sobie sprawę ze wściekłych reakcji szatana. Poznałeś opory wielu kapłanów, sprzeciwiających się temu dziełu. Lecz gdyby ono było nie tylko czytane, ale studiowane i rozważane, przyniosłoby olbrzymie dobro duszom. Dzieło to jest źródłem poważnej i solidnej kultury.
Lecz nad to dzieło, które ma zapewnione wielkie powodzenie w Kościele odnowionym, przedkładają oni śmieci tylu pism i książek zarozumiałych teologów. Błogosławię cię jak zawsze. Kochaj Mnie.

ŚWIĘTYCH OBCOWANIE - WIELKA DUCHOWA RZECZYWISTOŚĆ
22.09. 1975r.
Jezus
: Synu, Powtórzyłem ci wiele razy, że Jestem Miłością. Tam gdzie jest Miłość, Jestem Ja.
Jestem Miłością Nieskończoną, Wiekuistą, Niestworzoną. Przyszedłem na ziemię, by pogodzić i zjednoczyć ludzkość z Bogiem, którą nienawiść Mu odebrała.
Miłość ze swej natury dąży do zjednoczenia tak, jak nienawiść ze swej natury dąży do rozpraszania.
Jesteśmy Trzej, lecz Miłość Nieskończona łączy Nas wspólnie w Jedno, w Jedną Naturę, Istotę i Wolę.


POZA GROBEM -. ŻYCIE TRWA DALEJ
Jezus:
Synu, trzeba wiedzieć o tym wyraźnie że życie trwa nadal poza grobem.
Ci Wszyscy, którzy wyprzedzili was ze znakiem wiary, czy są w Czyśćcu, czy w Niebie, kochają was nadal miłością czystszą, źywszą i większą. Pragną oni bardzo pomóc wam znieść ciężkie próby życiowe, by pomóc wam osiągnąć - tak jak oni już osiągnęli - wielki cel końca życia. Znają oni dobrze wszystkie niebezpieczeństwa i zasadzki grożące waszym duszom. Ich pomoc dla was jest mocno uwarunkowana waszą wiarą i dobrą wolą dążenia z nimi z modlitwą i ufnością w ich skuteczne wstawiennictwo u Boga i Najświętszej Maryi Panny.
Jeśli kapłan i wierni są ożywieni żywą wiarą w niewyczerpane pomoce łaski, oraz w pomoc i dary, które mogą zaczerpnąć z dogmatu Świętych Obcowania, zobaczą że ich moc nad siłami złego ducha stokrotnie się powiększy.
Wzbogacę Moją wielką Rodzinę niezgłębionym bogactwem i mocą a wzmacniam ją jeszcze niezwyciężoną mocą nieskończonej i wiecznej miłości.

ŚWIĘTYCH OBCOWANIE -OLBRZYMIE ŻRÓDŁO NIEUŻYTE        
Jezus
: Niech Moi kapłani pouczają wiernych słowami prostymi i jasnymi, że wasi bracia, którzy już dokonali na ziemi podróży życia doczesnego, nie odłączają się od was i nie są od was daleko.
Mówcie, że nie są oni bezczynni i bierni względem was, lecz że w nowym stanie życia, doskonalszym od waszego, są oni przy was i kochają was. Biorą oni udział, w miarę i stosownie do osiągniętej przez nich doskonałości, we wszystkich kłopotach Mego Ciała Mistycznego.
Powtarzam wam, że dusze zmarłych nie mogą usunąć waszej wolnej woli, ale gdy wasza wiara i wezwanie zwracają się do nich, są wtedy przy was i pomagają w walce z diabłem.
Patrzą oni na was, idą za wami i wspomagają zgodnie z waszą wiarą i wolną wolą. Mój synu, ileż to olbrzymich skarbów Ojciec mój przygotował dla Was! Jakie olbrzymie źródła nieużyte! Ile zmarnowanego na próżno - dobra!
Twierdzą, że wierzą ale nie postępują zgodnie z tym co rozgłaszają.
Błogosławię Ci. Kochaj Mnie!

PRZEŻYJCIE SWE ŻYCIE WEDŁUG NOWYCH ZASAD
23.09.1975
Jezus
: Każde wyższe dowództwo zwołuje okresowo na naradę swoich współpracowników. Następnie razem z nimi przegląda, bada i studiuje opracowane plany, co do obrony, a w potrzebie, co do ofensywy przeciw tym, których uważają za swych wrogów. Plany są wyjaśniane i wciąż przeglądane stosownie do sytuacji narodów w świecie.
Aktualnie, mój synu, powinni poczynić jeszcze staranniej ci, którzy w Kościele mają nakazany wyraźny obowiązek przygotowania wielkiej armii moich żołnierzy (wszyscy bierzmowani są żołnierzami) do obrony przeciw atakom nieprzyjaciół duchowych: szatana, świata i namiętności. Ale trzeba przygotować ich również i do ofensywy.
Walka, jaką moi żołnierze mają wydać, jest:
NAJWAŻNIEJSZA, NAJKONIECZNIEJSZA I NAJPILNIEJSZA ze wszystkich wojen na świecie.
- N a j k o n i e c z n i ej s z a, bo od wyniku tej walki zależy życie, lub śmierć wieczna.
- N aj p i l n i e j s z a, bo moce złego, dobrze zorganizowane, chcą wziąć górę nad mocami Boga. Gdyby się to im udało, rozstrzygnęłoby to o losie Kościoła i świata.
- N a j ważni e j s z a, jeśli moi żołnierze nie chcą ulec wrogowi w czasie i w wieczności.
Synu, w poprzedniej rozmowie mówiłem ci wyraźnie o wielkiej walce, trwającej od stworzenia człowieka do chwili obecnej - aż do końca czasów.
Chrześcijanie zdają się zatracać sens i znaczenie swego istnienia pod wpływem kryzysu wiary, powstałego z gwałtownego naporu materializmu. Źle kierowani są unoszeni siłami zła.
Jest rzeczą pilną przyłożyć siekierę do korzenia i mieć odwagę spojrzeć w oczy rzeczywistości, jeśli się nie chce być unicestwionym.

ŚRODKI DUCHOWE - HAMULCEM ISTNIEJĄCEGO ZŁA W KOŚCIELE
Don Ottavio:
Panie, zdaje mi się, że jest tyle inicjatyw i działalności w Twoim Kościele właśnie dla zahamowania zła.
Jezus: Mój synu, nie brak czynności i inicjatywy, studiowania i spotkań; jest ich nawet zbyt wiele. Jest rzeczą naglącą przyłożyć siekierę do korzenia, co znaczy, że trzeba mieć odwagę do szukania prawdziwych przyczyn porażki dzisiejszego świata chrześcijańskiego.
Sobór Watykański II wskazał te przyczyny, ale mało, kto przyjął te sprawy poważnie. Przeciwnie, większość skorzystała z tego z szaleńczym diabelstwem, by zrodzić w Moim Ciele Mistycznym zanieczyszczenia i anarchię wśród Moich żołnierzy i ich wiernych.
Środki do usunięcia tak wielkiego zła duchowego mogą być tylko duchowe!
Oczywiście wskazałem je wam świetlanymi przykładami Mego Życia, Męki i Śmierci.
Lecz najpierwszym środkiem, pewnym i fundamentalnym, to prawdziwe n a w r ó c e n i e.
Nikt temu nie powinien się dziwić, zwłaszcza kapłani.
Niechże, więc kapłani zaczną badać swe życie wewnętrzne, ileż tam znajdą do zreformowania!
Mają zreformować siebie, by potem móc zreformować innych. Muszą uświęcić się sami, by potem uświęcać innych. A więc niech będzie u nich mniej czytań niepożytecznych i szkodliwych. Mniej oglądania programów w telewizji i przedstawień, a więcej rozmyślania i modlitwy, więcej nabożeństwa do Mojej i waszej Matki, oraz do Eucharystii.
Synu, wielu Mych kapłanów obchodzi się ze Mną jak z przedmiotem byle, jakim. A przecież Ja, Jezus, Słowo Przedwieczne Boga, Bóg równy Ojcu, Ja jestem rzeczywiście obecny w Tajemnicy Miłości, w Tajemnicy Wiary.

 

POSTĘP WEWNĘTRZNY WIELKĄ REFORMĄ KOŚCIOŁA
Jezus: Gdyby kapłani mieli odwagę przyłożyć rękę do pługa, by zacząć tę pracę wewnętrzną. Ja Sam byłbym z nimi, by im pomóc, być obecnym i pocieszać ich, by byli na wysokości swego zadania. Wielka by też była pomoc Mojej Matki.
Od tego trzeba zacząć - Powiedz to swym współbraciom kapłanom - tę wielką reformę, by oczyścić i podnieść Mój Kościół z jego pogaństwa. Dlatego kapłani powinni się spotykać, by opracowywać - w obliczu wspólnych celów - swe plany osobistej obrony i obrony całego Kościoła.
Niech się nie lękają. Ja będę pośród nich. Wtedy dam im poznać Moje drogi i Moje myśli. Ja Sam będę ich prowadził. Powiedz to, mój synu, bez lęku i bez obawy. Rzuć twe małe nasionko i proś, by nie padło ono na teren jałowy, lecz na ziemię żyzną i płodną.
Błogosławię cię. Kochaj Mnie.

CIENIE OTACZAJĄCE MÓJ KOŚCIÓŁ
25.09.1975r.
Jezus
: Temat, o którym Ci mówię, nie jest nowy. Już wspominałem o cieniu otaczającym Kościół. Mówiłem o tym w liczbie mnogiej, że jest wiele cieni. Powstają one jednak z jednej przyczyny wielkiego kryzysu wiary.
Wiara nie jest produktem człowieka, lecz wielkim darem Boga. Jest drogocennym Owocem Mego Odkupienia, który wytrysnął z Mojego otwartego i miłosiernego Serca.
Jestem Życiem ludzi, i to Życie świeci wśród ciemności ale ludzie Go nie przyjęli. To Moje Boskie Życie można powiększyć i rozwinąć. Można je również zagasić i osłabić do tego stopnia, że pozbawi się je wszelkiej mocy i energii. Moje Ciało Mistyczne przeżywa kryzys. Otaczają je ciasno cienie, tak jak ziemię, gdy na niebie powstaje burza.
Mój Kościół przeżywa kryzys. Materializm zagłusza Życie Boskie: życie wiary, a z nią nadziei i miłości.
Mówiłem ci o zgaszonych lampach, o lampach gasnących: są to dusze wielu kapłanów i bardzo licznych wiernych, u których już nie działa boskie życie łaski.
Do czego służy lampa zgasła? Jest ona trupem. Zakopuje się go, by nie ulatniały się z niego niebezpieczne wyziewy i śmiertelne zarazki.
Każdy chrześcijanin a tym bardziej każdy kapłan, powinni być palącymi się lampami w świecie pogrążonym w ciemnościach, by rozsiewać światło i by świadczyć o Mnie, Słowie Przedwiecznym Boga, które stało się Ciałem, by być Światłością Świata. Trzeba żyć wiarą konsekwentnie i wiernie, aby tak stało się rzeczywiście. Co do tego przedmiotu mój Wikary w ostatnich latach wiele razy z natchnieniem przemawiał.
Lecz kapłani i chrześcijanie nie zwrócili uwagi na Jego słowa, a często szydzili i wyśmiewali się z nich. Jak można nie być głęboko zasmuconym takim zachowaniem. Od dziesiątków lat materializm rozbudzony przez szatana sroży się i szkodzi ludzkości.
Gasi on, w coraz liczniejszych duszach niezrównany dar wiary, nadziei i miłości, wraz z życiem wewnętrznym i łaską Bożą, bez której nikt nie może się zbawić.
Zapewne są w Moim Mistycznym Ciele silne młode pędy. Znane, czy ukryte przed oczyma wielu, będą one płodnymi kiełkami Mego Kościoła odrodzonego, odnowionego i oczyszczonego na tej obecnej pustyni. Można sobie przedstawić dzisiejszy Kościół, jako cały zarośnięty krzakami, zaroślami, cierniem i uschłymi gałęziami, co tak utrudnia Jego drogę rozwoju.
Pożar, już tlący pod popiołem, wybuchnie i spali to wszystko. Wtedy liczne zarodki życia pokryją teren oczyszczony od owoców ludzkiego szału; od pychy, nieczystości i wszelkiej innej bezbożności.
Wtedy ziemia, jak piękny płodny ogród, da przytułek ludziom, którzy staną się mądrzy i dobrzy, pogodzeni z Bogiem, przeze Mnie i między sobą.
Będą wtedy żyli w pokoju z Miłością.

NAWRÓCENIE  - SENSEM NOWEGO ŻYCIA
Jezus
: Jakże bym chciał, by kapłani i wierni, uwolnieni od ciężaru, który uciska ich i zagłusza, zdobyli na nowo sens znaczenia życia, nawracając się do Mnie, do światłości i prawdziwego życia, aby powrócili do domu swego Ojca, który oczekuje ich i kocha nadal, mimo ich przewrotności.
Dlatego to mówię do ciebie, synu, byś dał poznać kapłanom gorycze Mego Serca Miłosiernego, oraz udrękę Mego Ojca, który widzi Swych synów, wyrwanych Jego Miłości, zdążających ku ruinie i śmierci. Biedne dusze odkupione przeze Mnie, a teraz upojone i zaślepione, zdążają po omacku w ciemnościach. Nie wiedzą one, że życie ziemskie, ten dar Boga Stworzyciela, jest skierowany do życia wiecznego. Nie wiedzą również, że życie to jest krótkie i przemijające, że trwa tyle co trawa na łące i kwiat na polu, który ścina kosa - więdnie i usycha!
Biedni synowie! Pycha, próżność i zarozumiałość pogrążyły ich w ciemności, tak że już nie poznają się wzajemnie. Teraz nie trzeba niczego zaniedbać, by mogli otrzymać łaskę prawdziwego nawrócenia. Trzeba modlić się i błagać o modlitwę. Trzeba ofiarować utrapienia i sprzeciwy. Cierpienia każdego człowieka, jeśli były przyjęte z wiarą i ofiarowane chętnie, stają się źródłem łaski i miłosierdzia.
Czas jest krótki, co za nieszczęście, że nie umiecie go wykorzystać!
Błogosławię cię wraz z osobami złączonymi z tobą w wierze i miłości braterskiej.
Kochaj Mnie. Ty wiesz, że cię kocham!

NAGLĄCA WALKA Z WROGAMI DUSZY
23.09.1975r.
Jezus
: Synu, powtarzam jeszcze raz: każdy dowódca zbiera swoich pracowników. Razem z nimi przegląda wszelkie plany obrony a nawet ataku. Dba o to, by były one zawsze dobrze przygotowane i opracowane odpowiednio do stosunków z narodami, z którymi graniczy, by być gotowym na wszelką ewentualność.
Tak czynią ludzie odpowiedzialni społecznie.
W Moim Kościele również trzeba czynić podobnie, z takąż pilnością i starannością.
W Moim Kościele wielka armia bierzmowanych powinna być włączona do walki z wrogami duszy: diabłami, namiętnościami i światem.
Należy do hierarchii kościelnej i do różnych dowódców Kościoła organizować i prowadzić tę olbrzymią bitwę, trwającą od stworzenia świata - i to bez przerwy - aż do końca czasów.

Powiedziałem już, że ludzie - indywidualnie czy kolektywnie – są przedmiotem i ofiarami tej walki przeciw ciemnym mocom piekielnym, dla których każda chytrość i każdy podstęp są dobre, byleby tylko powodowały zgubę dusz.
Lecz wiele ludzi nie wierzy w to i dlatego nie docenia siły i możliwości wroga, co sprawia, ze staje się niemożliwym prowadzić wojnę dobrze zorganizowaną. Nie jest się bowiem przekonanym o jej konieczności, ani na poziomie indywidualnym ani społecznym.
Godnym pochwały są starania wodzów w przygotowaniu planu działania Przeciwnie, należy zganić bezczynność wielu kościołów lokalnych, które nie umieją ani przygotować ani wykonać swego planu obrony i ataku przeciw mocom zła.

ZBYT WIELE BEZCELOWYCH CZYNNOŚCI
Jezus:
Zapewne czyni się wiele, a czasem nawet za dużo rzeczy, które nie prowadzą do celu, polegającego na unicestwianiu mocy złego.
Wrogowie Kościoła, Dobra i Prawdy, stali się zuchwali i zarozumiali. Posuwają się coraz dalej, stają się natrętni, dążą do obalenia praw boskich i naturalnych. Dlaczego tak jest, synu?
Odpowiedzialność ciąży na Moich kapłanach z powodu kłopotów nękających Kościół. Wynikają one z powodu kryzysu wiary i kryzysu życia wewnętrznego Często nawet dochodzi do tego, że kapłani stają się wspólnikami nieprzyjaciela Boga i Kościoła. Słabość, namiętność, szukanie wywyższenia się, brak jedności, jednym słowem - anarchia. Oblicze synów Bożych i sług Jego zostaje zniekształcone.
Już jest czas przebudzić się! Czas już przyłożyć siekierę do korzenia! Chcę przez to powiedzieć, że już jest czas odpowiedzieć na Moje naglące wezwanie do prawdziwego nawrócenia, póki nie będzie za późno. Już jest czas, by dowodzący Moim Kościołem przestali tracić czas na rzeczy i sprawy niepożyteczne. Mylą się oni nie wykorzystując Swej siły - do wykorzenienia zła.

RACHUNEK SUMIENIA
Jezus:
Powaga sytuacji nakazuje ułożenie planu odpowiedniego dla wszystkich; dla dowódców i żołnierzy. Odpowiedni rachunek sumienia podaje następujące pytania, na które należy odpowiedzieć:
1. Czy jesteście przekonani o potrzebie poważnego przeglądu waszego życia?
2. Czy wasze życie jest całkowicie chrześcijańskie czy też częściowo, lub zupełnie pogańskie?
3. Czy pragniecie opracować nowy plan życia wewnętrznego, nowy sposób życia wiarą, nadzieją i miłością, życiem łaski?
4. Czy pragniecie czynić to samo, co inni, ale staranniej by trwać w walce z mocami zła, w prawdziwym wysiłku modlitwy i pokuty?
5. Czy pragniecie uciszać hałasy dookoła was (a jest ich tyle!) by słuchać w milczeniu i skupieniu wezwań z Góry, by pomóc sobie usunąć grożące niebezpieczeństwa?
6. Czy pragniecie mieć żywe i szczere nabożeństwo do Matki Jezusa i waszej Matki?
7. Czy przyjmujecie Jej wezwanie do umartwienia i pokuty?
8. Czy pragniecie powrócić żywo i szczerze do Jezusa w Eucharystii?

Jeśli Moi kapłani, zajęci tylu czynnościami, chcieliby być obiektywni, powinni uznać, że poza swą gorączkową pracą nie ofiarują nic wiarygodnego. Czyżby źródła łaski już wyschły? Nie! Moje Miłosierne Serce jest zawsze otwarte. To tylko w sobie maja szukać przyczyn. Trzeba przyłożyć siekierę do korzenia. Mówiąc inaczej, powinniście zmienić drogę najpierw wy, kapłani, jeśli chcecie, by większość wojska poszła za wami.
Warto więc spotykać się w tym celu, by w szczerym braterstwie opracować nowy plan reformy duchowej. Zresztą, tego to właśnie żąda od was Sobór.
Życie łaski. Jedność i posłuszeństwo. Koniec z anarchią. Walka z diabłem i złem bez ulegania kompromisom - oto są wielkie tematy prawdziwie do zgłębienia i poprawy życia chrześcijańskiego. Na co jeszcze czekacie?
Lęk, wstyd, wzgląd ludzki, przywiązanie do wygód...? Nawróćcie się! Nawróćcie! Niech to wezwanie nie przestrasza was, ani nie gorszy.
Ja i moja Matka, którzy tak was kochamy, będziemy przy was. Chodzi tu przecież o zbawienie dusz waszych i tych, które wam zostały powierzone.
Błogosławię cię, synu. Kochaj Mnie!

TAJEMNICA KRZYŻA - TRWA NADAL W SWEJ OKROPNOŚCI

30.09.1975r.
Jezus
: Jakże są dalecy prawdy ci - a takich jest wiele - którzy sądzą - patrząc na Tajemnicę Mego Wcielenia, Męki, Śmierci i Zmartwychwstania, jako na zamierzchłą historię, która ginie w głębi wieków.
Jakże są jeszcze dalecy od prawdy również ci, którzy uważają Mnie, zapewne za Chwalebnego w Niebie, ale zapominającego i nie interesującego się rzeczami, ludźmi i wydarzeniami ludzkimi. Są to wszystko wytwory słabej wiary, chorej i skażonej nieświadomością.
Każdy chrześcijanin powinien wiedzieć o Mojej obecności w Niebie i na ziemi. Powinien wiedzieć, że Jestem i będę na ziemi aż do końca czasów.
Żadne zdarzenie i zajście między osobami i narodami, wielkie czy małe, nie może być obce Memu Miłosiernemu Sercu. Gdyby tak było, nie byłbym Bogiem.
Chrześcijanie winni wiedzieć, że jeśli fizycznie Ja już nie cierpię, to moralnie jestem ogromnie zasmucony obojętnością i niewdzięcznością, wszelkimi zniewagami, zdradami i strasznymi bluźnierstwami, którymi wciąż ludzie Mnie obrażają.
Judasze rozmnożyli się niezwykle. Miłość, na którą nie odpowiadają i płacą za nią często wrogością i zniewagami wszelkiego rodzaju, znoszę cierpienie, którego zatwardziałość serc ludzkich pojąć nie może.
Jakże są dalecy od rzeczywistości ci wszyscy, którzy mają tak zamglony obraz Tajemnicy Zbawienia. Jest to zawsze Tajemnica aktualna. Tajemnica Krzyża, która trwa nadal w swej okropności, choć już nie krwawej. Krew Moja jest naprawdę wciąż wylewana na odpuszczenie waszych grzechów. Moje Ciało jest prawdziwie dawane na pokarm waszych dusz. Jestem prawdziwie Ofiarą złożoną Ojcu, a we Mnie - tej Boskiej Ofierze - Człowieczeństwo łączy się z Bóstwem w Miłości nieskończonej.

 

TABERNAKULUM -MIEJSCE BOGA ŻYWEGO
Jezus
: Mój synu, gdyby to przynajmniej kapłani mieli mocne przekonanie, że Ja, Syn Boga, prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek, punkt spotkania grzesznej ludzkości z Moim Ojcem Niebieskim, jestem zawsze z wami, pośrodku was we dnie i w nocy jako Ofiara.
Gdyby przynajmniej kapłani byli przekonani, że zamykają w tabernakulum Mnie - Wszechmogącego Boga, Stwórcę Nieba i Ziemi, Odkupiciela i Zbawcę wówczas w ich sercach wzrastałaby ich miłość ku Mnie. Niestety ich dusze nie rozważają tej nadprzyrodzonej Rzeczywistości.
Opuścili Moje drogi i ścieżki, i nie mają czasu szukać Mnie w tabernakulum Wiara prawdziwa, przeżywana z godziny na godzinę w ciągłej ofierze, rozpaliłaby oczyszczający pożar w całym Moim Kościele. Byłaby ona zdolna ukoić Sprawiedliwość Bożą i zatrzymać dusze w drodze do wiecznej zguby.
Jak ogromna jest odpowiedzialność kapłanów, którzy mając możliwość i środki skuteczne do Współpracy ze Mną w dziele zbawienia dusz, nie korzystają z tego!

JEZUS – LEKARZEM DUSZ
Don Ottavio
: Co czynić Panie, aby kapłani mogli zrozumieć powagę sytuacji? By mogli wyjść z ciemności, które otaczają i obudzić się z letargu, w jaki popadli? Wreszcie, by mogli otrząsnąć się i wyjść z kryzysu wiary?
Jezus: Trzeba z wielką pokorą uznać siłę zła, która was dręczy. Chory, jeśli nie ma jasnego rozpoznania swej choroby, nie może odczuwać potrzeby leczenia. Żaden chory, jeśli nie ufa lekarzowi, nie podda się jego leczeniu. Żaden z kapłanów, dotknięty kryzysem wiary, jeśli nie wie o tym, nie będzie starał się wyrwać z niego. Kapłani dotknięci kryzysem życia wewnętrznego, jeśli nie ufają Mi, jako Lekarzowi dusz, i nie uznają Mojej obecności w Papieżu - Moim Zastępcy - nie będą mieli siły do powstania z letargu.
Mówiłem wielokrotnie przez usta Mego Zastępcy, o zarazie dręczącej duchowieństwo XX wieku. Wskazałem wyraźnie przyczyny i sposoby walki z tą infekcją. Lecz któż wziął na serio moje słowa?
Poza tym wszystkim co jest jednak takie ważne, czyż nie jestem Drogą, Prawdą i Życiem? Czy nie powiedziałem wyraźnie że kto chce iść za Mną, niech weźmie swój krzyż i zaprze się siebie? Czy nie jest to wyraźna wskazówka dla wszystkich a zwłaszcza dla Moich kapłanów?
Mój synu, w tym jest klucz i rozwiązanie wszystkich problemów, powstałych na skutek kryzysu wiary - potrzeba umartwienia wewnętrznego i zewnętrznego. Niestety jest to przeciwne ich życiu i ich przekonaniom: kino, telewizja, samochody nieraz bez żadnej koniecznej potrzeby. Jest to gorączkowy dynamizm nic nie dający, nie usposabiający i nie skłaniający do modlitwy.
Dlatego pozostaje tu już tylko krok do wewnętrznego i zewnętrznego buntu. A w tej, właściwie mówiąc, anarchii gasną ostatnie światła wiary i prowadzi się rodzaj życia zupełnie uwarunkowany pogańską cywilizacją tego wieku.
Przyłóżcie siekierę do korzenia, bez wahania, wytnijcie to, co ma być wycięte a wtedy znajdziecie w moim Miłosiernym Sercu wszelką pomoc, by wejść na trudną zapewne, ale uciążliwą ścieżkę cnoty.
Synu błogosławię cię. Kochaj Mnie!

PŁACZ NIE JEST OZNAKĄ SŁABOŚCI
30.09.1 975r.
Jezus
: Synu, ja też płakałem i to nie raz, jak sądzą niektórzy. Płakałem patrząc na miasto, przedmiot mojej wielkiej miłości. Te łzy płynęły z nadmiaru bólu, jakiego Serce Moje nie mogło już powstrzymać.
Płakałem więc nie ze słabości, lecz na widok ran i rozwiązłości umiłowanego miasta oraz jego losu postanowionego przez Sprawiedliwość Bożą.
Jakże są niemądrzy ci, którzy z uporem sądzą, że mogą lekceważyć Boga, lub inni, którzy trwają nadal w grzechach licząc na Miłosierdzie Boże.
Zapominają, że w Bogu -jak to już mówiłem - Miłosierdzie jest nierozłączne ze Sprawiedliwością, bo tworzą jedność.
Synu, płakałem nie tylko raz nad miastem umiłowanym, ale wielokrotnie nad ruiną dusz tak umiłowanych, że nie wahałem się poświęcić za nie, jako Ofiara wynagradzająca i błagalna na Kalwarii i na ołtarzach.
Płakałem z powodu Judasza, jak to już wiesz, ale nie tylko z powodu jego zdrady względem Mnie, ile nad zgubą jego pysznej, rozpustnej i niepokutującej duszy. Judasz opierał się mojej Miłości i każdemu natchnieniu Mej łaski. Gdyby się zdobył na akt skruchy, z radością zbawiłbym go.
Powinni to dobrze rozważyć Judasze, którzy rozmnożyli się teraz stokrotnie, a także Moi liczni synowie opierający się mojej Łasce.
Tak więc, łzy moje nie były i nie są słabością, lecz zbytnim bólem Mego Serca, zranionego śmiertelnie ruiną tylu dusz, z których wiele poświęciło się Mnie.

MATKA BOŻA NADAL PŁACZE
Jezus
: Moja Matka, ta najodważniejsza ze wszystkich ludzi, płakała również. Wylewała gorzkie łzy dawniej i teraz, wobec prawie całkowitej nieczułości wielu kapłanów i wiernych.
Maryja zna dobrze obecny poważny kryzys Mego Kościoła i całego świata, głuchego na wszelkie wezwanie Mego Miłosiernego Serca. Kościół i świat są pogrążone w ciemnościach i rychło nadejdzie kara.
Nie śmiejcie się, synowie grzechu! Nie śmiejcie się, synowie ciemności! Miecz Bożej Sprawiedliwości już wisi nad waszymi głowami!
Synu, cóż mogłem uczynić dla mego drogiego miasta? Powiedziałem wtedy: Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz posłanych do ciebie. Ileż to razy chciałem zebrać twe dzieci, jak kura gromadzi swe kurczęta, a ty nie chciałeś! Dom twój pozostanie pusty i nie pozostanie z ciebie kamień na kamieniu.

RZUCAJ ZASIEW
Jezus
: Czy dzisiaj mój Kościół i kościoły, miasta i narody są lepsze niż Jeruzalem? Co mogłem jeszcze uczynić, by je zbawić? Jeruzalem odrzuciło Mnie i skazało na śmierć. Dobrzy słuchali Moich słów i słuchają teraz. Miasta i narody, pogrążone w okropnym poganiźmie odrzucają Mnie i odnawiają swe bezbożne skonanie.
Mój synu, Boża Sprawiedliwość będzie nieubłagalna i nic jej nie powstrzyma.

Przekaż to Moje posłannictwo swym braciom i nie troszcz się o następstwa mogące stąd wyniknąć.
Jak dobry siewca, rzucaj swe ziarno. A jeśli by tylko jedno małe ziarno padło na grunt dobry, praca twa i cierpienia będą pożyteczne.
Oddasz dobrą przysługę swym braciom a Mnie sprawisz trochę radości wśród wielu goryczy, którymi Mnie karmią.
Błogosławię cię, synu, kochaj Mnie!

BÓG DAWCĄ WSZYSTKIEGO
l.l0.1975r
Don Ottavio:
Panie, dałem do przejrzenia Twe posłannictwo: „Udział N.M.P. w Tajemnicy Krzyża” kilku osobom. Miały one trudności w uwierzeniu w obecność Maryi przy Ofierze Mszy św. i w Ofiarę, jaką składa wraz z Tobą Ojcu Niebieskiemu.
Jezus: Widzisz synu, że dobrzy nie zrozumieli jeszcze nic lub prawie nic z istoty chrześcijaństwa. Możesz więc z tego wnioskować co o tym mogą myśleć mniej dobrzy…
W moich poprzednich orędziach twierdziłem kilka razy, że jestem Miłością i że na przykazaniu Miłości polega całe prawo i prorocy. Natura Miłości wymaga w Swej istocie dawania i oddawania się.
Ja, Bóg, dałem wam wszystko i oddałem się wam cały. Ja, Bóg, dałem wam życie. Ja, Bóg, dałem wam Zbawienie Dałem wam wszechświat. Dałem wam Ziemię, ten cudowny dom, który zamieszkujecie (a który zniekształcacie), chociaż Ziemia jest miejscem wygnania.
Powietrze i światło, słońce, gorąco, zimno, morze i rzeki, góry i żyzne równiny, rośliny, owoce i kwiaty, zwierzęta i ryby wszelkiego rodzaju i gatunku, cała przyroda jest darem mojej Miłości.
Lecz Ja Jestem nie tylko Miłością ale Miłością Wieczną, Nieskończoną i Niestworzoną. Nie wystarczyło Mi, że dałem wam wszystko, całe dzieło mego stworzenia ale jeszcze chciałem oddać wam się Cały, Ja Stwórca Pan wszystkich i wszystkiego, Bóg Wszechmocny, Wszechobecny, Wszechwiedzący.
Oddaję się wam ciągle w Tajemnicy Krzyża, rzeczywiście uobecnianej bez przerwy i odnawianej w Tajemnicy Mszy Świętej.


MARYJA ŻYJE W KOMUNII DOSKONAŁEJ Z JEZUSEM
Jezus:
Ze swej natury miłość dąży do zjednoczenia z prawem nadprzyrodzonym. Ja, Bóg Wszechmocny mogę wszystko. Mogę ukoić Moje gorące pragnienie miłości oddając się wam całkowicie, by być z wami jedną rzeczą, tak jak jestem jedno z Ojcem i Duchem Św. Jesteśmy Trzej w Jedności, właśnie na zasadzie tego prawa miłości.
Po Mnie moja Matka - arcydzieło Trójcy Świętej - posiada miłość bez miary. Zjednoczyła się Ona ze mną w Tajemnicy Wcielenia i w Tajemnicy Krzyża. Musi więc być złączona ze Mną w Tajemnicy Mszy św., która jest jedno z Tajemnicą Krzyża, choć nie jest krwawa.

Synu, jeśli miłość doprowadziła Mnie do złączenia się z wami w Tajemnicy Eucharystii, to tym bardziej każe Mi też łączyć się z Moją Matką w komunii doskonałej, jedynej w całej historii ludzkości. Potwierdzam, że Maryja żyje Mną, moją Boską Naturą, tak jak Ja żyję Jej ludzką naturą. Jest więc rzeczą słuszną by tam, gdzie Ja jestem, Maryja była również obecna. Jest to nawet potrzebą natury i miłości.
Moja Matka nie tylko przyjęła Ofiarę Krzyżową, dokonaną w określonej chwili historii, lecz przyjęła także Ofiarę Krzyżową w całej jej rozciągłości w czasie. Miłość Jej nie byłaby doskonała, gdyby tak nie było. Toteż Jej obecność w Mszy św. jest zupełnie rzeczywistą tak jak na Kalwarii. Jest też bardzo oczywista ofiara Jej dana Ojcu, razem ze Mną - z Moją Ofiarą.
Jest bardzo rzeczywiste jej fiat na Kalwarii, jak i przy ołtarzu, na odpuszczenie waszych grzechów. Gdyby tak nie było, Maryja nie byłaby Współodkupicielką.
Maryja - Współodkupicielka była, jest i będzie razem ze Mną w doskonałej komunii (jedności), tak jak Ja będę w komunii z wami w wieczności.
Jesteśmy złączeni teraz przez Tajemnice wiary z tymi, którzy wierzą i żyją tym.
W wieczności złączymy się komunią doskonałą we wzajemnym oddaniu Moim i waszym, w chwale Niebieskiej.

NIECH KAŻDY WEŹMIE SWÓJ KRZYŻ!
Jezus:
Dlaczego mój synu, wielu chrześcijan, a nawet kapłanów, nie chce zgłębić, wierzyć i żyć tymi wzniosłymi rzeczywistościami Bożymi?
Ludzie są zbyt rozproszeni, zbyt zajęci swymi małymi, przejściowymi zajęciami codziennymi. Lecz gdyby się zastanowili, ileż światła spadłoby na ciemności otaczające dusze, rodziny, narody i na sam Kościół.
Jaki deszcz łask wytrysnąłby z Mego otwartego Serca! Wiele dusz uniknęłoby piekła i pocieszyło Moje Miłosierne Serce tak zasmucone!
Jeśli, tak zwani, dobrzy, nie mogą nic, albo prawie nic zrozumieć przyczyny swego stworzenia i odkupienia, jeśli nawet wielu z Moich kapłanów uważa za drobiazgi mało znaczące cuda Mojej Miłości, a tym samym są dalecy od życia nimi, choć są przecież rozdawcami owoców Mego Odkupienia. Jeśli dusze poświęcone Bogu, zakonnicy i zakonnice, dość często uwarunkowani materialistycznym pojęciem życia, żyją pobożnością powierzchowną i formalistyczną, to możesz sobie wyobrazić jaki jest stan życia duchowego w Moim Ciele Mistycznym.
Przyszedłem ogień rozniecić na ziemi, gdyż musi się on palić w duszach. Tu nie może być alternatyw: dla wszystkich jest jedna droga, zwłaszcza dla dusz Bogu poświęconych.
Kto chce iść za Mną niech weźmie Krzyż swój i zaprze się siebie! Nikomu nie obiecywałem Nieba na ziemi. Trzeba przejąć się tym, że życie ziemskie jest doświadczeniem, a zniesie się je tylko wtedy, gdy się pójdzie za Mną. Synu, tego kto uparcie zamyka się przed Moją Miłości obudzi tylko surowość Bożej Sprawiedliwości.

ŚWIĘTA TERESA OD DZIECIĄTKA JEZUS
Jezus
: Dziś obchodzicie święto małej i wielkiej duszy: Teresy od Dzieciątka Jezus. Dusza ta powinna być wzorem dla kapłanów i dla dusz zakonnych.
Jaką była tajemnica jej szybkiego wzlotu na szczyty świętości i doskonałości?
Była to jej pokorna, prosta, wytrwałą wierność na każde wezwanie Mej łaski.
Swą pokorą i ofiarnością, Teresa była godna posiąść tajemnice Mego Miłosiernego Serca i okazała wszystkim duszom zakonnym nową drogę do doskonałości.
Idąc nią osiągnęła szybko szczyt Świętej Góry.
Mylą się ci, którzy uważają Terenię tylko za wzór dla dusz słabych. Przeciwnie, była ona heroicznie silną i ofiarną w swej miłości ku Mnie, tak że w niczym sobie nie ustępowała, a tym bardziej światu i szatanowi. Niestety, o niewielu duszach można powiedzieć podobnie.
Błogosławię ci, synu. Kochaj Mnie.

MIŁOŚĆ DROGĄ DO ZBAWIENIA
5.l0.1975r.

Jezus: Synu, ile to razy żądałem nawrócenia się wielu kapłanów, przejętych mylnym pojęciem o życiu kapłańskim! Zasadą każdego nawrócenia się jest pokora.
Pycha jest murem nie do przebycia, wzniesionym między duszą a Bogiem. Trzeba się poniżyć, by móc potem wznieść się aż do Boga.
Pycha odciąga ode Mnie wielu kapłanów i zyskuje między nimi wiele ofiar dla piekła. Nawet jeśli wielu z tym się nie zgadza, jest to niezaprzeczalną prawdą.
Było powiedziane, że są dwie drogi wiodące do zbawienia: niewinność i pokuta. Lecz Ja mówię ci, jest jeszcze trzecia droga krótsza i również pewna, jest to droga Miłości.
Na drodze niewinności jest wielu aniołków: są to dzieci zabrane przez śmierć zanim wina zdążyła je dotknąć. Wraz z nimi są jeszcze inne dusze, których pokora i wytrwała ofiarna odpowiedź na działanie Mojej łaski, zachowała i ustrzegła od wszelkiej mocy zła. Doszły więc do końca swej drogi ziemskiej z całym blaskiem bieli niezabrudzonej
W Niebie tworzą takie dusze osobny chór i wielbią Boga trzykroć świętego. Następnie jest druga droga, droga pokuty, konieczna dla tych, którzy mieli nieszczęście - choć w różnym stopniu - zaznać goryczy grzechu: ‚„nie wnijdziecie do Królestwa niebieskiego, jeśli pokuty czynić nie będziecie”.
Grzesznicy są bardzo liczni, ale wszyscy z nich nie wchodzą na drogę pokuty. Dlaczego tak jest, nie wiecie o tym i nie rozumiecie tego, bo tylko Sam Bóg przenika niezbadaną otchłań serca ludzkiego.
Żadne stworzenie ludzkie, nawet najbardziej zbłąkane nie jest całkowicie negatywne. W każdym człowieku, choć w różnym Stopniu, jest zawsze dobro i zło. Lecz Ja, Bóg, daję każdemu łaskę wystarczającą do zbawienia.
Jednak nie wszyscy umieją ją przyjąć, ani też wykorzystać.
Ale są jeszcze inne przyczyny, które kapłani powinni znać, by być wiernymi swemu powołaniu
Czy nie są oni Mymi współodkupicielami? Czy nie znają tej ważnej strony życia kapłańskiego? Czy już zapomnieliście o Moim nieskończonym cierpieniu za dusze? Czy nie umieją już patrzeć na Mnie Ukrzyżowanego? Czy nie wiedzą, że jeśli nie idą za Mną po drodze Krzyża, czyli pokuty wewnętrznej i zewnętrznej niszczą swą płodność duchową?
Tylu kapłanów nie myśli wcale o zaniedbanym dobru, ani o liczbie zagubionych dusz? Czy nie tym, że dla nich jest to istotą sprawiedliwości i miłości praca nad zbawieniem dusz?

Nie mają oni czasu, by uklęknąć przede Mną Ukrzyżowanym, ani na poważny rachunek sumienia i by posłuchać Mego głosu. Gdyby tak czynili, ile światła zabłysłoby im w duszach!
Ostatnio mówiłem o Świętych Obcowaniu. Jest to też Źródło Łaski i łask dla tych, którzy w to wierzą i tym żyją.
Owoce mego Odkupienia powinny krążyć po całym Ciele Mistycznym, czyli po Kościele triumfującym, cierpiącym i walczącym. Lecz krążą one w miarę i w stopniu, który znacie i chcecie się nim posłużyć.

DROGA MIŁOŚCI - DROGĄ DO NIEBA
Jezus: Teraz opowiem o trzeciej drodze najkrótszej do Nieba, obranej przez tyle dusz uprzywilejowanych: jest to droga Miłości. Nie znaczy to, że została ona otwarta duszom w ostatnich czasach. Istniała ona zawsze jak i tamte.
Maria Magdalena obrała tę drogę, a z nią wiele innych dusz. W ostatnich czasach była ona na nowo odkryta i obrana przez dusze, a wśród nich przez św. Terenię od Dzieciątka Jezus.
Mój synu, złożyłem siebie w Ofierze, byście stanowili jedno między sobą i Mną tak jak Ja jestem jedno z Ojcem i Duchem Świętym!
Miłość ma dwa wymiary: pionowy, zwrócony ku Bogu i horyzontalny ku bliźniemu. Tak było ze Mną i tak ma być z wami.
Miłość powinna być na szczycie wszystkich problemów waszego życia, jeżeli tak nie będzie nie jesteście już na dobrej drodze. Miłość bowiem łączy i jednoczy.
Ojciec, Syn i Duch Święty są Trzema w Jedności. Miłość tworzy jedność, zjednoczenie.
Miłość łącząca duszę z Bogiem i braćmi jest ogniem oczyszczającym i palącym żużle ułomności ludzkiej. Mój Duch jest Duchem miłości ogrzewającym, oświecającym i ożywiającym: rozprasza On cienie słabości ludzkiej, które otaczają dusze. Miłość jest również mocą i potęgą, tak jak żelazo w cemencie: te dwie natury zlewają się i przemieniają w jeden blok nie do przełamania, przeciw któremu na próżno walczy siła pragnąca go rozbić.
Synu, postaraj się przedstawić sobie moje Ciało Mistyczne jakim Ono powinno być. Ma to być potężny blok składający się ze wszystkich Jego członków, połączony z Głową, a wtedy żadna siła ziemska czy piekielna nie będzie mogła Go zniszczyć.
Oczyszczony i odrodzony Kościół przyszłego wieku będzie takim granitowym Ciałem, którego nikt nie rozbije, ani nawet nie uszkodzi. Drogi Boże i plany Boże różnią się bardzo od waszych planów i dróg.

EGOIZM WINIEN ZAMILKNĄĆ
Jezus
: Nalegam na konieczność wzięcia siekiery do ręki.
Różne kościoły lokalne, jeśli chcą odczytać mądrze znaki czasów, powinny przejrzeć i przeorganizować wszystko według dwóch wymiarów miłości. - Pionowy - ku Bogu. Horyzontalny - ku bliźniemu.

Najwyższy czas nakazać milczenie egoizmowi, ambicjom, zazdrościom. Czas już wyjść z otaczających was chmur i strząsnąć kurz z odzieży.
Czas już uwolnić się od gniotącego ciężaru materializmu marksistowskiego, kapitalistycznego - jeden i drugi trują i zabijają dusze.
Czas już dla wielu Mych kapłanów, dotkniętych tą trucizną „wejść w siebie” i nawrócić się, jeśli nie chcą zginąć na wieki.
Drogi dojścia do Boga, a tym samym zrealizowanie celów Stworzenia i Odkupienia, a dla kapłanów i dusz zakonnych zrealizowania celu swego powołania, są trzy – modlitwa, pokuta, nawrócenie. Wszystkie trzy są wartościowe i doskonałe, bo w każdej z nich jest m i ło ś ć, chociaż w różnym kolorze i stopniu.
Mój synu, powiedz wszystkim Moim kapłanom, że nie wolno odkładać dłużej tej sprawy.
Dobrzy znają obowiązek, nakazany przez Miłość, modlić się i ofiarować za bardziej oziębłych i oddalonych od Boga.
Szamoczą się oni wśród zasadzek i pokus świata, który nie jest Moim, lecz diabła. Dręczy ich sumienie nawet zatwardziałe, gdyż nie znoszą ciężaru, jaki ich przygniata.
Błogosławię cię. Kochaj Mnie.

SZATAN - ZŁY DUCH
7.lO.1975r.
Jezus
: Mój synu, kiedy Ja wchodzę do duszy - wiara jest tam działająca, miłość gorejąca i nadzieja żywa.
Gdy w duszy panuje Życie Boże, jest ktoś, kto gryzie siebie z zazdrości i nienawiści. Znajduje też zdradziecki sposób, by zalać wodą ogień miłości.
Jeśli można porównać miłość do palącego się ogniska, to wiesz jaki skutek wywołuje wylana nań woda. Gasi ona ogień, zmniejsza żar, Unosi słup gęstej pary i pozostawia czarne węgle.
Staje się tak z duszą pałającą miłością, gdy zbliża się do niej diabeł, a ona nie umie się ustrzec jego przewrotnego działania.
Wtedy z miłości, tego ognia palącego się w sercu, z żaru i światła nie pozostaje już nic. Duszę otacza słup dymu i zostają tam czarne węgle, bo dusza staje się czarna pod działaniem grzechów.
Dzisiaj, mój synu, mało dusz zna niebezpieczne podstępy i sztuczki diabła, bo już nikt nie wierzy w jego istnienie, więc też nie stara się bronić przed nim, za wyjątkiem kilku osób. Tak więc diabeł zbiera bardzo liczne ofiary, nawet wśród kapłanów. Nieświadomość tych, którzy nie wierzą, brak wiary, brak gorliwości w walce, brak doświadczenia i całkowite zaniedbanie obrony, pozwalają wrogowi na bardzo liczne zwycięstwa.
Biedne, niedoświadczone dusze, a wśród nich wielu moich kapłanów! A przecież ci ostatni na mocy swej godności, jaką otrzymali, oraz autorytetu jaki posiadają, powinni prowadzić zastępy bojowe do wspaniałych zwycięstw nad szatanem i jego legionami diabelskimi.
Don Ottavio: Cóż więc czynić, by się bronić?
Jezus:
- Wierzyć w istnienie nieprzyjaciela. Jeśli wielu nie wierzy w istnienie diabła, nie może prowadzić z nim walki.
- Znać moc i siłę złego ducha, ale znać też własną siłę i moc.
- Znać jego metody walki, jego chytrość i zasadzki. Jednocześnie zdawać sobie sprawę z własnych środków do walki i chcieć je użyć.
Jest rzeczą jasną, że gdy ktoś nie wie o zastawionym nań sidłach, nie może ustrzec się przed nimi, ani obronić. Przeciwnie, jeśli się o tym wie, wtedy można się wystrzegać tego i nie tylko przygotować się do obrony, lecz nawet być gotowym do natarcia.


NAJWIĘKSZY NIEPRZYJACIEL - SZATAN
Jezus:
Dzisiaj, synu, prawie większość chrześcijan nie zna swego największego wroga: szatana i jego diabelskich  zastępów.
Nie znają tego, kto chce ich wiecznej zguby. Nie wiedzą o ogromie zła jakie czart im czyni, w porównaniu do którego największe nieszczęścia ludzkie są niczym.
Nie wiedzą, że chodzi tu o jedyną rzecz naprawdę ważną w życiu: o zbawienie swej duszy.
Wobec tej tragicznej sytuacji wielu z Moich kapłanów wykazuje tragiczną obojętność, a czasem niewiarę. Wielu z nich jest nieświadomych swego głównego obowiązku nauczania wiernych, ostrzegania ich o niebezpieczeństwie straszliwej walki, trwającej od zarania ludzkości - walki o dusze ludzkie.
Nie starają się pouczać wiernych o użyciu skutecznych środków obrony, tak licznych w Moim Kościele. Wstydzą się nawet mówić o tym, obawiają się uchodzić za zacofanych. Chodzi więc u nich głównie o wzgląd ludzki.
Jak więc można określić to, co się dzieje w Moim Kościele? Czy nie jest to najstraszniejszą zdradą dusz, pozostawić je w mocy wroga, który chce ich zguby? Papież Paweł VI powiedział, że teraz w Kościele dzieją się rzeczy, których po ludzku nie można wytłumaczyć, jak tylko wpływem diabła.
Synu, mówiłem ci o cieniach, które zaciemniają wspaniałość Mego Kościoła: teraz jest to więcej niż cień.
Jeśli dzisiaj wróg jest coraz bardziej zuchwały i postępuje jak pan względem jednostek i rodzin, narodów i rządów, jest to niemal naturalne! Przecież ma on przed sobą wolne pole do działania. Oczywiście, by zwalczyć szatana, trzeba starać się być świętym. Aby skutecznie walczyć z szatanem trzeba pokuty, umartwień i modlitwy. Czy Ja tego nie wskazuję wszystkim, a zwłaszcza duszom Mi poświęconym?
Dlaczego nie odmawia się prywatnie egzorcyzmów? Przecież do tego nie potrzeba szczególnych pozwoleń. Nie! Wielu z moich kapłanów nie zna ich wcale. Nie wiedzą co to jest i jak wielką posiadają one moc! Za tę nieświadomość są winni i odpowiedzialni. Kapłani ci są naprawdę jak oficerowie wojska w rozsypce, bez dyscypliny. Opuszczają swe odpowiedzialne miejsca i stają się winnymi powstającego wtedy chaosu.

 

UŚWIADAMIAĆ KAPŁANÓW O GROŻĄCYM NIEBEZPIECZEŃSTWIE
Jezus:
Jaki to wstyd wobec świadomości, że uczciwi, zwykli katolicy, wierzący i gorliwi, przewyższają w tej sprawie wielu leniwych księży, którzy nie mają czasu na takie rzeczy
Po prostu, nie uważają za ważne odmawianie egzorcyzm ale na inne czynności to mają czas...
Istnieją kapłani, którzy nie mają czasu na obronę swej duszy i tylu dusz, za które kiedyś zdadzą Bogu rachunek. Przed Bogiem nic się nie ukryje! Bóg zażąda sprawozdania nawet z jednego próżnego słowa. Te dusze zawiedzione, w oczekiwaniu oskarżą surowo za dobro opuszczone, za porażki poniesione i zło dopełnione. Ci którzy mieli wieść dusze na drogę zbawienia, porzucili je na łup wroga.
Podkreślam mocno czynną obecność diabła w Kościele W zgromadzeniach i w klasztorach, w społeczeństwach w rządach i w partiach - we wszystkich narodach świata.
Szatan jest obecny wszędzie gdzie tylko można zniszczyć wiarę; odebrać niewinność, popełnić występek, dokonać niesprawiedliwości wywołać sprzeczkę, zburzyć jedność między ludźmi. Kusi do popełnienia gwałtów. Wznieca wojny domowe i rewolucje. TO JEGO DZIEŁO! Front działania szatana i jego wspólników jest szeroki jak cała ziemia.
Opór jaki napotyka szatan, gdyby był dobrze zorganizowany - miałby szansę powodzenia, ale niestety jest zbyt słaby i nieadekwatny do sił wroga.
Nie zarzucajcie Bogu odpowiedzialności bo tylko wy sami odpowiadacie za istniejący tragiczny stan rzeczy.
Wszyscy są odpowiedzialni za obecną rzeczywistość, za to, że królestwo ciemności zaciemnia dziś królestwo Światłości.


NAJWAŻNIEJSZY CEL - ZBAWIĆ DUSZĘ
Jezus
: Królestwo kłamstwa zdaje się brać górę nad królestwem prawdy i sprawiedliwości. Nie będzie taka sytuacja trwać zbyt długo. Sprawiedliwość Boża pomyśli o tym, by oczyścić ziemię i ludzkość skażoną i zarażoną przez czarta.
Moja Święta Matka zgniecie znowu łeb szatana, ale nie sądźcie, by szatan wraz ze swymi zastępami oraz licznymi sprzymierzeńcami na świecie, wyrzekł się łatwo swego panowania bez reakcji i strasznych konwulsji.
Mówię wam to wszystko, abyście się nawrócili przygotowali i starali się usposobić swe dusze modlitwą i pokutą.
Rzeczy ziemskie przemijają, ale Moje słowa trwają. Tylko jedno jest ważne: zbawić duszę!
Błogosławię cię, mój synu, a wraz z tobą te osoby, za które się modlisz.



SUROWOŚĆ BOŻEJ SPRAWIEDLIWOŚCI
8.10.1 975r.
Jezus:
Wierni i kapłani nie wierzą w możliwość wielkiej przyszłej kary. Wielu wątpi w nadejście takiej godziny Zaprzecza się temu stanowczo i twierdzi, że wielka kara jest przeciw Bożemu Miłosierdziu.
Nawet apostołowie nie chcieli nigdy przyjąć myśli o Mojej Męce i Śmierci. Nie chcieli wierzyć Moim słowom. Zarozumiałość przeszkadzała apostołom patrzeć jasno, czyli pozbawiła ich daru mądrości.
Teraz powtarza się to samo.
Ja, Słowo Boże, które stało się Ciałem, Bóg - tak jak Ojciec i Duch Święty, byłem doskonałą Ofiarą Sprawiedliwości Bożej.
Trójca Przenajświętsza z miłości do upadłej ludzkości postanowiła urzeczywistnić Tajemnicę Wcielenia, Męki i Śmierci na krzyżu. Grzech jest długiem osobistym i społecznym, który osoba i wspólnota zaciągają względem Boga. Bóg może zawsze żądać częściowego zadośćuczynienia. Mówię: częściowego, bo nikt z ludzi nie może spłacić całkowicie długu. Ja, Bóg - zadośćuczyniłem i spłaciłem całkowicie dług zaciągnięty przez ludzkość względem Sprawiedliwości Bożej - właśnie poprzez Moje Wcielenie, Mękę i Śmierć.
Tym, którzy z taką pewnością twierdzą, że nie należy mówić o karze, lecz tylko zawsze i wyłącznie o Miłosierdziu Bożym, odpowiadam i stanowczo potwierdzam, że u Boga Miłosierdzie i Sprawiedliwość stanowią nierozłączną jedność. Bezkarnie nie wolno sądzić Boga.
Powiadam, że gdy nieprawość ludzka przekroczy wszelkie granice, wtedy Sprawiedliwość Boża okaże swe niezgłębione zamiary.
Powiedziałem i powtarzam, że miasta tego bezbożnego pokolenia są gorsze od Sodomy i Gomory. Zepsucie przeniknęło wszędzie, a zło rozlało się po ziemi z gwałtownością przepełnionego strumienia.
Kościół przedstawia podobny obraz.
Wielu z Moich kapłanów jest skażonych.
Wyrzeczenie się Boga nigdy nie było tak powszechne jak obecnie.


NACZYNIE Z GRZECHAMI - PRZEPEŁNIA SIĘ
Jezus:
Biedni księża, jakże mogą nie widzieć i nie rozumieć, że gniew Boga zawsze pochodzi z Jego Miłosierdzia! Dlaczego tylu kapłanów nie myśli o Moim strasznym konaniu w Getsemani? Dlaczego nie pomyślą, że Mój krwawy pot i opuszczenie od Ojca wynikały z całej surowości Boskiej Sprawiedliwości względem Mnie, Jego jedynego Syna?

I po co Ja wziąłem na Siebie wszystkie grzechy ludzi?
A jednak ta Sprawiedliwość była zamiarem nieskończonego Miłosierdzia.
Nie niedowiarstwo i nieświadomość ludzi będą mogły powstrzymać rękę Bożą by nie zadała ciosu pysznej i wyniosłej ludzkości.
Uczynić to może tylko Moja Matka oraz cierpienia dobrych i niewinnych, heroiczne oddanie się dusz-ofiar mogą złagodzić i odłożyć postanowioną karę.
Niestety naczynie przepełnia się po same brzegi. Kataklizm już nadchodzi, nawet gdy zaślepienie nie daje ludziom widzieć początku strasznej katastrofy.
Tymczasem Miłosierdzie Boże, którego kapłani nie potrafią pogodzić ze Sprawiedliwością Bożą spowoduje liczne działania, by mógł powstać Kościół oczyszczony, odnowiony, oparty na nowych strukturach, jak również by powstała ludzkość przeorganizowana i uwolniona od wszelkiego szaleństwa pychy ludzkiej.
Miłosierdzie i Sprawiedliwość są nierozłączne.

Synu, mówię kapłanom: Jest rzeczą pilną usposabiać dusze do modlitwy, do pokuty i do nawrócenia
Ufajcie! Bóg, nawet w swej Sprawiedliwości jest Miłością i wszystkie Jego czyny pochodzą z Miłości.
Błogosławię cię i kochaj Mnie. Wynagradzaj Mi swą miłością za niewdzięczność i ludzką obrazę.


DROGA BOŻA - DROGĄ DO ZBAWIENIA WIECZNEGO
12.l0.1975r.
Jezus:
Synu, wiele razy wspominałem o drodze w jedną stronę. Mówię tak wbrew tym nieuporządkowanym współczesnym miastom.
Każda droga bierze swój początek z jednego miejsca, potem biegnie przez równiny i góry, między dwoma brzegami określającymi jej szerokość i kończy się wreszcie w miejscu oznaczonym.
Otóż życie każdego człowieka jest jak ta droga - zaczyna się i kończy. Każdy człowiek ma swą drogę, która wiedzie do przejścia ku wieczności.
Tylko człowiek jest stworzeniem rozumnym zdolnym odróżnić dobro i zło. Może dokonywać wyboru. Wszystkie inne stworzenia na ziemi mają drogę wytyczoną przez naturę i nie mogą zejść z wyznaczonej im drogi. Jedynie człowiek ma wolną wolę i może przyjąć, lub odrzucić drogę wyznaczoną mu przez Boga. Droga Boża ma pomóc człowiekowi w osiągnięciu zbawienia wiecznego.
Smutne jest to, że człowiek nie chce iść nieraz wyznaczoną drogą a szuka zawiłych ścieżek, które prowadzą go do zguby. Szatan, książę kłamstwa uwodzi go i prowadzi do wiecznego zatracenia
Nic nie może tłumaczyć odstępstwa człowieka od Boga. Ja, Słowo Boże, przyniosłem mu pomoc W jego słabości, ofiarując mu drogocenne owoce Mego Odkupienia, byleby tylko chciał je przyjąć.
Lecz gdy człowiek postępuje drogą wyznaczoną przez szatana i odwraca się od Boga - tym samym potępia swoją duszę.

JESTEM DROGĄ, PRAWDĄ I ŻYCIEM
Jezus
: Dziś ludzie, opuszczają Mnie. Mnie Drogę, Prawdę i Życie, pewną i prostą Drogę, by pójść drogą diabła - tej małpy Boga.
Jeśli się nie nawrócicie, nie zbawicie się. Siewcy kąkolu rozmnożyli się jak szarańcza, niszcząc dusze swymi herezjami; są to wcielone diabły, napełnione pychą i próżnością. Ich pisma są równie niebezpieczne, jak książki pornograficzne. A są one wszędzie: w seminariach, w klasztorach i szkołach. Ich trucizna jest śmiertelna i zbierają liczne ofiary, zwłaszcza wśród młodzieży
Droga każdego człowieka zaczyna się w łonie matki, a kończy się śmiercią i sądem nieodwołalnym, po którym każda dusza rozpocznie swe życie wieczne, szczęśliwe lub nieszczęśliwe stosownie do użycia lub nadużycia swej wolnej woli.
Ja, Słowo Przedwieczne, Ojca, Wcielone w pełni czasów, w najczystszym łonie Maryi, jestem chwalebnie obecny po prawicy Ojca i jestem zawsze pośrodku was z Ciałem, Krwią Duszą i Bóstwem w tajemnicy Wiary i Miłości.

Chciałem również przejść Mą drogę na ziemi tak, jak inni ludzie. Zaczęła się ona dziewiczym poczęciem w łonie Mej Matki, a doszła do Krzyża i Śmierci na nim.
Ja, Droga, przeszedłem ją na ziemi dla was, by potem każdy z was szedł za Mną bez niepewności i niebezpiecznych zasadzek. Droga moja jest prosta, nie zna zakrętów, ani chwiejności. Jest ona pewna dla każdego człowieka, a zaczyna się aktem nieskończonej pokory.

WCIELENIE - AKTEM NIESKOŃCZONEJ POKORY
Jezus
: Wcielenie Syna Bożego było aktem nieskończonej pokory, by wszyscy ludzie wiedzieli, że jest ona cnotą główną, pewnym i głównym fundamentem każdej innej cnoty.
Pożądane było by, aby tylu pseudo-teologów rozważyło, choć trochę tę boską rzeczywistość:
- Urodziłem się w grocie służącej za stajnię, zimnej i wilgotnej. Rozpocząłem Swą drogę na świecie w zupełnym ubóstwie. Co o tym myślą moi niby to zwolennicy, należący do społeczeństwa konsumpcyjnego? Co o tym myślą moi kapłani?
Co o tym wszystkim myślą pewni zarozumiali teologowie, którzy lubią pisać zatrute księgi z zarozumiałością i trudnymi rozumowaniami, zapominając o boskiej prostocie Mojej Ewangelii. Ja jestem Bogiem nieskończenie prostym i kocham prostotę.
Teologowie, którzy lubię wygodne i dobrze ogrzane mieszkanie, nie myślą o tym, że ich Zbawiciel urodził się w stajence nie mając nic z rzeczy, które mieli ludzie.
Nie widzą oni krzyczącej różnicy między ich życiem, a Moim, a także życiem dzisiejszych chrześcijan, szukających bogactwa i wygody, niechcących wyrzec się niczego, nawet rzeczy niedozwolonych.
Są to egoiści obojętni, gardzący Bogiem głusi na każde wezwanie Mego Zastępcy na ziemi, gotowi kontestować jego słowa, bo nie znoszą oni żadnego zakłócenia spowodowanego prawdą.
Czy tacy księża nie zdają sobie sprawy, że rzucają ciągle błotem na Mój Kościół? Zapomnieli o słowach apostoła Pawła: Gniew Boży objawia się z Niebie przeciw wszelkiej bezbożności ludzkiej, która zaciemnia prawdę niesprawiedliwością.
Ja, Słowo Boże, które stało się Ciałem, wskazałem wyraźnie Moją drogę na ziemi; w pokorze, ubóstwie i posłuszeństwie, w cierpieniu największym, miłością względem Mego Ojca i Moich braci.
Niech czytają wszyscy - chrześcijanie, księża i biskupi, niech czytają Moje słowa przekazane wszystkim przez Pawła w liście do Rzymian: „Ludzie choć poznali Boga, lecz nie oddali Mu chwały”. /I, 21/

PYCHA I ZAROZUMIAŁOŚĆ PROWADZĄ DO ZGUBY
Jezus
: Czy dzisiejsi chrześcijanie są lepsi od pogan żyjących dwadzieścia wieków temu? Czy mogą sądzić, że obronią się przed gniewem Bożym, jeśli opuścili Bożą drogę, a zeszli na ciemnej kręte ścieżki najgorszych namiętności? Chcą oni zaciemnić Moją Prawdę i pogrzebać ją w przepaści swej pychy i zarozumiałości.
Czy dokonują tego fałszywi prorocy i szerzyciele neoprotestantyzmu, który nie jest lepszy od pierwszego? Obrali oni inne drogi i inne ścieżki, które nie są Moimi.
Wzywają oni często Mego Miłosierdzia.

Dotąd był czas Miłosierdzia, ale godzina Sprawiedliwości wybija. Ojciec Niebieski okaże się wtedy groźnym.
W swym przerażającym zaślepieniu chcieliby niektórzy abym zaparł się Mego życia, a nawet Mojej tożsamości Prawdziwego Boga i Prawdziwego Człowieka.
Synu, jeszcze raz proszę cię, wołaj głośno do wszystkich o prawdziwe nawrócenie.
Nie obawiaj się reakcji, jaką wzbudzisz
Ja chcę zbawić wszystkich ludzi: lecz jeśli ich pyszny upór nie ustąpi, zostaną rozproszeni przez wiatr. Jeśli nie chcą otworzyć oczu na światło, które Ja, Światłość Świata przyniosłem, otrzymają owoc ciemności w czasie i w wieczności.
Błogosławię ciebie, a ze Mną błogosławi cię Moja i twoja Matka.


JEZUS - MIŁOŚĆ I PRAWDA NAGLĄ MNIE
14.10.1975r
Jezus
: Pisz, mój synu: Ja, Jezus, Słowo Boże, wszystko, co czynię lub mówię nacechowane jest miłością. Kocham miłością nieskończoną Moich kapłanów a tym bardziej tych, którzy w pełni spełniają swoje powołanie kapłańskie.
Lecz ta miłość nie przeszkadza Mi w mówieniu Prawdy, bo Ja jestem Miłością i Prawdą. Miłość i Prawda zmuszają Mnie do mówienia by poznano wielką gorycz Mego Miłosiernego Serca z Powodu obecnej godziny tak poważnej i obciążonej ciemnymi chmurami, okrywającymi cały Mój Kościół.
Mówiłem do kapłanów, a teraz nadeszła chwila zwrócenia się ze czcią, lecz również wyraźnie i stanowczo do następców Moich apostołów.
W Kościele są biskupi prawdziwie dobrzy i święci, których otaczam Mą miłością i życzliwością. Biskupi winni przyjrzeć się i przeanalizować sposób swego pasterzowania gdyż spoczywa na nich wielka odpowiedzialność. Jest rzeczą naglącą, by to uczynili szybko, poważnie i z wielką pokorą w świetle Mojej Ewangelii i w świetle Mojej jasnej drogi, wytyczonej dla wszystkich, lecz zwłaszcza dla tych, którzy mają być Mistrzami, Pasterzami i pewnymi kierownikami ludzi.
Moja droga na ziemi zaczęła się w łonie Mojej i waszej Matki wtedy, gdy wyrzekła Ona Swe fiat.
Początek tej drogi był tajemnicą nieskończonej dobroci: gdyż Bóg, stał się Ciałem. Mojemu przyjściu na ziemię towarzyszyło najwyższe ubóstwo, urodziłem się w stajence skalnej, zimnej i wilgotnej. Odtąd ubóstwo towarzyszyło Mi przez całe życie. Praca, modlitwa, posłuszeństwo - aż do śmierci - oto kierunki, które wytyczyły Moją drogę życia ziemskiego.
Jestem drogą dla wszystkich ludzi wszystkich czasów. Nie mogę się Sam zmienić, choćby się zmieniały warunki, zwyczaje i obyczaje narodów.


BISKUPI – PRZYKŁADEM DLA KAPŁANÓW I WIERNYCH
Jezus
: Przede wszystkim biskupi mają wielki obowiązek pójścia Moją drogą i być przykładem dla swoich księży i wiernych, jeśli chcą by tamci poszli za nimi.
Dlatego chcę, by to posłuszeństwo dotarło do wszystkich biskupów. Między nimi są tacy, którzy winni z wielką pokorą przeanalizować i bezzwłocznie naprawić metody swego pasterzowania.

Synu, wystarczy porównać całe Moje życie na ziemi z ich sposobem życia. Wówczas okaże się konieczne (nawet dla licznych biskupów), przyłożenie ręki do siekiery i rąbanie energiczne, stanowcze i odważne.
Nie jest tajemnicą, że są biskupi kontestatorzy a nawet kardynałowie, oporni wobec wskazówek Mego Wikarego - Papieża.
Nie zdają oni sobie sprawy ze zgorszenia i z popełnionego zła. Można dyskutować z należytym zastrzeżeniem, ale publiczne występowanie przeciwko Papieżowi wskazuje na wyraźne nieposłuszeństwo.
Jakie są przyczyny takiego postępowania niektórych biskupów? Na pewno nie mój przykład! Ja, Bóg, byłem posłuszny ludziom i Memu Ojcu Niebieskiemu, aż do śmierci.
Przez niewytłumaczalną słabość biskupów - Kościół przeżywa kryzys. Odpowiedzialność ich za ten stan rzeczy jest w różnym stopniu. Nie potrafili oni powstrzymać odejścia od swego powołania wielu tysięcy dusz Bogu poświęconych.
Dobroć i wyrozumiałość biskupów nie powinno być traktowane jako słabość, która jest częściową przyczyną rozluźnienia wśród kapłanów.
Dobroć, wyrozumiałość i miłość nie powinny być traktowane jako pozwolenie do zachowań zbyt swobodnych stając się przyczyną zła i zgorszenia którym ulega - choć może nie dobrowolnie - pewna liczba duszpasterzy.
Czy biskup może pozwolić na działanie w seminarium heretyków? Tak, heretyków, tym bardziej, że powierza się im najdelikatniejsze zadanie: formowania dusz przyszłych kapłanów.
Czy biskupi nie wiedzą co to Prawda i Miłość? Ja jestem Prawdą i Miłością. Natomiast herezja i błąd pochodzą z innych źródeł.


JEZUS - POKORA I UBÓSTWO - MOJA DROGA ŻYCIA
Jezus
: Synu, powiedz również biskupom, że i oni również powinni pójść za Mną drogą Krzyża. Przypomnij im Moją drogę: rozpocząłem ją na ziemi wielką Pokorą i Ubóstwem.
Byłem na ziemi jako Ubogi, między ubogimi. Czy można tak powiedzieć o niektórych biskupach?
Drugim niebezpieczeństwem jest zarozumiałość. Nawet Mojemu Wikaremu nie dałem bezgrzeszności. Obdarzyłem Go nieomylnością jedynie w sprawach wiary, ponieważ powierzyłem Jemu Moją Naukę. Lecz biskupi nie są nieomylni. Mają oni udział w tym darze jedynie w łączności z Papieżem. Zapominają o tym niektórzy z nich, a nawet niektórzy kardynałowie, czym sprawiają wielkie cierpienie Ciału Mistycznemu.
Droga Moja była zaznaczona cierpieniem. Biskupi mają zawieszony na piersi krzyż. Jeżeli jednak najpierw nie nieśli go na ramieniu, noszenie go na piersi jest nieszczere.
Droga Moją naznaczona była też ubóstwem. Jak biskup może spać spokojnie w swej wygodnej rezydencji, czasem luksusowej, jeśli wie, że wśród jego księży niektórym brak rzeczy koniecznych?
Synu, gdybyż to widziano wszystkie niesprawiedliwości!
Ile jest ran w Moim Ciele Mistycznym! Pragnę podkreślić również, że w Moim Kościele są dobrzy i święci biskupi, ku którym skłania się z miłością Moje Miłosierne Serce. Lecz może być ono odrzucone przez tych, którzy nie będą mieli odwagi dokonać pokornego porównania swego życia z Moją drogą prostą i jasną.
To jeszcze nie wszystko. Chcę, by wszyscy następcy Moich apostołów byli dobrzy i wszyscy święci, świętością mocną, heroiczną, ofiarną i odważną. Jeżeli tacy nie będą, nie zdołają obronić Swej trzody przed chciwymi wilkami.
Biskup jak chorąży nie powinien oglądać się wstecz.
Nie mogę przemilczeć braku zainteresowania ze strony niejednego biskupa - tak poważnym problemem.
Nikomu nie ujdzie bezkarnie - ani wiernym, ani kapłanom a najbardziej biskupom „pozwolenie” szatanowi na dokonywanie spustoszeń. Zastawia on pułapki, bruździ, truje i opanowuje odkupione dusze.
Szatan, wcielając się w zabójczy materializm, nie tylko niszczy wiarę, jako taką, ale przede wszystkim wyrwał ją z milionów dusz w świecie chrześcijańskim i niechrześcijańskim. Wszyscy wiedzieć powinni, że do wygrania tej bitwy, potrzeba nie tylko inicjatywy i zdecydowanego działania zewnętrznego, ale też wewnętrznej mobilizacji, o której mówiłem i dawałem przykłady.


MOCE ZŁA ZWYCIĘŻA SIĘ MODLITWĄ I POKUTĄ
Jezus:
Synu mój, Powtórz biskupom to, o czym mówiłem do kapłanów. Zebrania, spotkania i dyskusje to strata czasu i środków, w wielu przypadkach prowadzą one do niezgody i podziałów.
Zebrania i spotkania organizuje się często po to, aby zjeść i podyskutować, rzadko po to, aby się modlić. Szatana i moce zła zwycięża się tylko modlitwą i pokutą. Takie są wezwania mojej Matki! Są to wezwania powtarzane, a wpadają one w próżnię z powodu zbytniej, przesadnej roztropności, która zamienia się w poważną nieroztropność. Należy z większą uwagą i starannością, oraz z mniejszym uprzedzeniem i obawą, przyjmować przekazy Moje i Mojej Matki.
Jest poważne zaniedbanie ze strony biskupów i licznych kapłanów z powodu nie powzięcia odpowiednich środków organizowanych z wiarą i mądrością, do walki z mocami zła.
Nie zajęto się głównym problemem - walką przeciw mocom zła. Tak więc szatan ze swymi zastępami miał powodzenie, bo znalazł się wobec przeciwnika duchowo bezbronnego.
Mało kto pokutuje i modli się należycie.
Konieczne jest umartwienie wewnętrzne i zewnętrzne - pokuta… Kto dzisiaj pociąga do walki żołnierzy (moich bierzmowanych) - z mocami ciemności?
Niektórzy duchowni nie mają nawet tyle odwagi, by powiedzieć wiernym, że wróg istnieje, że jest on najstraszniejszą rzeczywistością i należy go zwalczać bronią określoną - zwłaszcza Różańcem! Różaniec jest jak tarcza i jest straszliwą bronią do walki z szatanem.
Bardzo wielkim zaniedbaniem ze strony biskupów i kapłanów jest brak zorganizowania skutecznych form pracy duszpasterskiej celem ograniczenia niszczącego działania szatana w duszach.
Do tych form zaliczyć można: Bractwo Najświętszego Sakramentu i praktykowanie (odmawianie) Różańca św. Czekanie jest stratą czasu. Dobrym uzupełnieniem byłyby grupy modlitewne. Jeżeli się do Mnie zwrócicie, nie omieszkam podać jeszcze innych, skutecznych inicjatyw, gdyż szatana można zwalczać takim orężem, jakiego Sam używałem i przekazałem apostołom.

PRZEGLĄD DUCHOWY
Jezus
: Każdy wódz wprowadza do swych planów stały przegląd broni. Nie było tego w Moim Kościele. Mam tu na myśli broń duchową.
Nie ma czasu do stracenia. Trzeba pilnie przewidywać, formować, zachęcać i to w każdej parafii i w grupach modlitewnych.
Niechaj duszpasterze nie tracą czasu na dyskusje i próżne narady, lecz niech wspólnie z kapłanami opracują plany działania.
Powtarzam, że jest to sprawa pilna. Nie zważajcie na to, co mówią zaślepieni swą nieświadomością i niewierzący w Sprawiedliwość Bożą.
Błogosławię cię, synu. Nie martw się, rzucaj swe nasienie i ofiaruj cierpienie, by chociaż część ziarna padła na ziemię urodzajną.

 

KRYZYS WIARY - TO KRYZYS NADZIEI I MIŁOŚCI
15.10.1975r.
Jezus
: Pytacie - dlaczego pewne rzeczy dzieją się na świecie, a zwłaszcza w Kościele? Odpowiedzi udzieliłem –

Ja, Jezus.
Mój Wikary dał ją już wielokrotnie. Czytajcie jego przemowy z ostatnich lat, a przekonacie się z jaką starannością Papież odpowiedział na to pytanie.
Ciągle jednak zadajecie to samo pytanie.
Odpowiedź Papieża jest Moją odpowiedzią, ale wy wciąż niewiele rozumiecie. Dlatego osobiście zwracam się do was z obecnym orędziem.
Kapłan, który to przekazuje, jest tylko zwykłym narzędziem, wybranym przeze Mnie.

Cierpienia Kościoła i świata streszcza się w dwóch słowach: kryzys wiary!
Co to znaczy kryzys wiary? Oznacza to kryzys nadziei i miłości. Jest to również kryzys mądrości i roztropności, mocy, sprawiedliwości i wstrzemięźliwości, kryzys posłuszeństwa, czystości, cierpliwości, pobożności i cichości. Jest to też kryzys głodu i pragnienia Boga, kryzys skruchy, pokory, umartwienia. Na to właśnie cierpi Kościół w Tygodniu swej Męki. Lecz Tydzień Męki poprzedza Wielki Tydzień.
Wszelkie zło można streścić w kryzysie wiary, nadziei i miłości. Można to również ująć w dwóch słowach: kryzys życia wewnętrznego, lub kryzys łaski.

KRYZYS ŁASKI - BRAK CNÓT W DUSZY LUDZKIEJ
Jezus
: Łaska jest udziałem Boskiego Życia w duszy. Łaska jest duszą duszy.
Ja, Jezus, jestem Jedno z Ojcem i Duchem Świętym. Trzy Osoby tworzą Jedność. Mój synu, ludzie zostali stworzeni na obraz i podobieństwo Boga. Macie jedną duszę, ale są w niej trzy władze: rozum, pamięć i wola.
Dlatego jesteście do Mnie podobni, a zwłaszcza przez życie nadprzyrodzone, czyli przez łaskę.

Człowiek był stworzony w stanie łaski. Ja, Słowo Boże, przyszedłem na świat by przywrócić człowiekowi utracony stan łaski - Poprzez Moją Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie.

Ja, Bóg, jestem Istotą nieskończenie prostą i was stworzyłem na Mój obraz. Otrzymaliście też duszę prostą.
Dusza wasza winna być przybytkiem Wiary, Nadziei i Miłości. Miłość, Miłosierdzie, Prawda, Sprawiedliwość, Mądrość są istotą Boga.
Jeśli człowiek przechodzi kryzys wiary, to będą w kryzysie również nadzieja, roztropność, sprawiedliwość, moc, pobożność, wstrzemięźliwość, Miłość Boża, bojaźń Boża. Brak tych cnót w duszy ludzkiej - oznacza nieobecność Boga. Nieobecność Boga wywołała straszliwy kryzys wśród całej ludzkości.
Materializm - to wcielony szatan. Człowiek całkowicie zmaterializowany nie ma Boga w duszy. Jedynie Bóg jest Miłością, Światłością i Sprawiedliwością, Nadzieją i Mądrością, Mocą, Pobożnością i Miłosierdziem. Bóg jest pełnią doskonałości.

SZATAN - MAŁPA BOGA
Jezus
: Nigdy jeszcze, synowie Moi, tak powszechny kryzys wiary nie męczył ludzkości. Szatan, ta małpa Boga, wywołał przy waszym współudziale to straszne zaciemnienie dusz.
Mówiłem wam o Tygodniu Męki i że poprzedza on Wielki Tydzień. Co zdarzyło się w Wielkim Tygodniu wszyscy wiecie. Powiedziałem synowie, byście przygotowali swą duszę do skruchy, bowiem każdy człowiek ma powód do żalu za grzechy. Należy być przygotowanym duchowo, by w chwili trudnego doświadczenia, będę mógł zastać was z zapaloną pochodnią!
Biada tym, którzy nie będą przygotowani z powodu braku skruchy! Tacy ludzie zginą! Jestem Miłością nieskończoną, lecz Miłosierdzie ma ustąpić Sprawiedliwości.
Dla dodania odwagi, przypominam wam Moje słowa: „Gdy będę wywyższony nad ziemię, przyciągnę wszystkich ku sobie”!
Odniosłem zwycięstwo będąc przybitym do Krzyża. Zwyciężyłem świat przez krzyż i krzyż jest oznaką triumfu Kościoła i dusz wybranych.
Krzyż zwycięża węża. Matka Moja znowu zdepcze mu głowę.
Zbawiciel będzie znowu Światłością, obecnie gaszoną i tłumioną w wielu duszach, nawet w duszach kapłanów.
Byłem i jestem światłością świata!
Pytasz się, synu, dlaczego nie ma powołań? Właśnie z powodu kryzysu wiary.
Jeżeli Kościół jest ściśle zjednoczony z Ukrzyżowanym, tam nie brakuje powołań. Zastanówcie się! Zapamiętajcie wreszcie! Ja rozpocząłem mą drogę ziemską aktem nieskończonej pokory. Bez pokory nie ma nawrócenia.

TRZEBA SIĘ SPIESZYĆ Z OGŁOSZENIEM ORĘDZIA
12.10.1975r.
Don Ottavio:
Drogi Jezu, jeśli chcesz mówić do mnie, mów. Lecz pomóż mi słuchać Twego głosu i spraw, bym spełnił Twe pragnienia.
Jezus: Dobrze, synu. Ja Jestem Jezus, Słowo Przedwieczne Boga, od wieków zrodzony przez Ojca, a w pełni czasów stałem się Ciałem w najczystszym łonie Mojej i waszej Matki. Teraz jestem chwalebnie obecny w Niebie po prawicy Ojca i rzeczywiście obecny Ciałem, Krwią, Duszą i Bóstwem w Tajemnicy Wiary i Miłości.
Don Ottavio: A więc nie gniewałeś się na mnie wczoraj wieczorem, kiedyś nie odpowiadał na moje pytania?
Jezus: Nie, mój synu, powiedziałem ci to już w nocy.
Don Ottavio: Jezu, chciałbym Cię o coś zapytać.
Jezus: Mów.
Don Ottavio: Boję się, że za wiele mówię o zbliżaniu się strasznej godziny Twojej Sprawiedliwości. Jezu, powiedzą że zwariowałem.
Jezus: Nie mój synu mów - chcę tego, bo trzeba również śpieszyć się z ogłoszeniem obecnego orędzia. Ile razy mówiłem ci już, byś się nie przejmował tym, co inni pomyślą o tobie. Ileż to razy nieprzyjaciele nazwali Mnie szalonym! Herod ubrał Mnie jak szaleńca i tak przystrojony byłem prowadzony ulicami Jeruzalem. A czy nie chcieli zabrać don Bosco do domu wariatów? A czy nie uważano wszystkich świętych po trosze za obłąkanych?
Don Ottavio: Tu nie ma porównania. Mówisz o Sobie i raptem o don Bosco. Ale ja...
Jezus: Ty jesteś małą kropią wody spadającej w dół. Czy nie mogę wziąć tej kropli i zrobić z nią co chcę? Ile razy mówiłeś już Mi, że chcesz być Moim narzędziem, gotowym na wszystko? Synu posługuję się kim, kiedy, i jak chcę. Czyż nie użyłem Balasma? Posłużyłem się też Jonaszem, choć się opierał. Wybrałem cię właśnie z powodu twej nicości, przekonasz się łatwo. To Ja mówię w tym, kto oddał Mi się cały, bym mógł uczynić z taką duszą co tylko chcę. Czy żałujesz teraz, żeś się Mi oddał cały?
Don Ottavio: Ależ nie, nie! Nie żałuję i chcę tylko tego, co Ty chcesz!
Jezus: A więc błogosławię cię. Ze Mną błogosławi Ojciec i Duch Święty, a z Nimi błogosławi tobie Moja Matka i św. Józef. Jednocześnie błogosławimy tych wszystkich, za których ty się modlisz. Pamiętaj, że błogosławieństwo jest osłoną i tarczą obrony.
Kochaj Mnie coraz więcej!


ŚWIĘCI KAPŁANI
20.l0.1975r.
Jezus:
Mój synu, pisz: Można wyróżnić trzy typy kapłanów:
Pierwszy typ: to kapłani dobrzy, prawdziwie dobrzy - święci. Żyją oni życiem Bożym w całkowitym zjednoczeniu ze Mną.
Mądrość ich oświeca, a Duch Święty kieruje ich pracami kapłańskimi. W swej pracy kierują się Moimi wskazówkami wypowiadanymi przez usta Papieża.
Są oni ożywieni Miłością której ogień oczyszcza, oświeca, ogrzewa i przemienia. Łączą się ze Mną tak ściśle, jak Ja jestem złączony z Ojcem.
Spełniają starannie swą posługę kapłańską wiodąc do Mnie dusze – modlitwą, ofiarą i własnym cierpieniem.
Ci kapłani są drodzy Memu Miłosiernemu Sercu, a także Mojej i waszej Matce. Są oni przedmiotem Mego umiłowania. Ich pokora przyciąga miłosierne wejrzenie Słowa Bożego, Ojca i Ducha Świętego. Z powodu ich pobożności wiele cierpień zostało oszczędzonych ludziom. Oczekuje ich w Niebie szczególne miejsce i korona.

KAPŁANI WPROWADZENI W BŁĄD
Jezus:
Drugi typ kapłanów to kapłani zwiedzeni, wprowadzeni w błąd, którym o wiele bardziej leżą na sercu sprawy światowe, niż Boże. Mój synu, takich kapłanów jest bardzo wiele!
Mają oni czas na wszystko: na ludzkie uczucia, na czytanie szkodliwych książek, które swą treścią zaciemniają umysł. Nie maja wcale czasu na modlitwę i rozważanie. Życie ich nie jest zjednoczone z Bogiem. Brak im daru Mądrości. Nie widzą i nie rozumieją. Mają uszy, ale nie słyszą. Mają oczy, ale nie widzą. Formalizmem naśladują mylne praktyki życia chrześcijańskiego, nie mającego życia łaski.
Wśród takich, wielu odeszło od swojego powołania. Będą bardzo liczne ucieczki a właściwie odstępstwa, gdy zbliżać się będzie Sprawiedliwość. Wtedy wielu utożsami się z Judaszem. Okażą przed światem, kim są, Ja zawsze wiem o nich wszystko.

 

OJCIEC OCZEKUJE POWROTU BŁĄDZĄCYCH KAPŁANÓW
Jezus:
Mimo wszystko kocham również takich kapłanów i chcę ich nawrócenia. Ojciec czeka na nich i pragnie powiedzieć każdemu:
- Przyjdź, synu! Zapomnę o wszystkim. Grzechy twej duszy wypali Miłość!
Właśnie dlatego, że kocham kapłanów nie mogę ukryć przed nimi strasznej odpowiedzialności za opieranie się Bogu. Czekam i kocham. Ciągle wylewam Swą Przenajdroższą Krew za każdego - we Mszy świętej.
Chory odrzucający lekarza i leki musi zginąć. Szukam sposobu przyjścia wam z pomocą, wzywając do nawrócenia, póki jeszcze czas!
Narzędzie, którym posługuję się, ma polecenie wołać głośno do wszystkich: „Nawróćcie się do Pana Boga Waszego. Nawróćcie się, póki jeszcze nie za późno !
Powtarzam: godzina Miłosierdzia ustąpi wkrótce godzinie Sprawiedliwości. Nie narzekajcie na Moje naleganie i nie mówcie, że takie powtarzanie się jest nudne.
Jestem waszym Bogiem. Jestem waszym Ojcem. Jestem waszym Bratem i Zbawicielem. Tylko Miłość zmusza Boga do błagania was: „Nawróćcie się zanim nie jest za późno, gdyż inaczej zginiecie.”
Z chytrości wasz wróg diabeł, wmawia wam, że Boska Sprawiedliwość już umarła. Miłosierdzie i Sprawiedliwość są we Mnie nierozłączne! Czy jesteście już tak ślepi?


FAŁSZYWA POKORA - TRUCIZNA SZATANA
Jezus:
Trzeci typ, to kapłani, którzy siebie samych uważają za chorych.
Oceniają jednak siebie dobrze, a zasłona zarozumiałości sprawia, że nie widzą oni wewnętrznej rzeczywistości, którą ukryć można przed ludźmi, ale nigdy przede Mną, przed Bogiem! Innymi słowy: brak im prawdziwej i szczerej pokory, a także prostoty. Ojciec nie objawi im niczego. Trudno im się nawrócić, bo ich pycha przyodziewa się płaszczem pokory. Za tą niby „pokorą” kryje się trucizna diabła, podobnie niektóre klejnoty z pozoru drogocenne wykonane są z lichego metalu pokryte tylko złotem. Tacy kapłani wierzą tylko sobie. Nie mogą znieść świadomości, by ktoś inny był lepszy.
Szatan w różny sposób zastawia pułapki na Moich kapłanów. Trzeba się za nich modlić i cierpieć, bo nawrócenie ich napotyka na trudności.
Teraz już dosyć, mój synu. Widzę, że jesteś zmęczony.
Błogosławię cię, a razem ze Mną błogosławią cię Moja Matka i św. Józef.

 

GODNOŚĆ BISKUPA
23.1O.1975r.
Jezus
: Ja, Arcykapłan Przedwieczny, wezwałem biskupów, by dać im udział w Moim kapłaństwie. Biskupi są Zastępcami Moich Apostołów. Kierują diecezją. Tworzą, wraz z Papieżem Kolegium Apostolskie i razem z Nim są administratorami owoców Odkupienia.
Biskupi mając udział w pełni Mego kapłaństwa, powinni wszyscy posiadać dar mądrości.
Powiedziałem: „powinni wszyscy”. Niestety, tak nie jest. Dar mądrości posiadają w różnym natężeniu. Tak jak światło ma też różne siły natężenia. Inne jest światło słońca w południe, inne światło księżyca, a inne - lampki. Czy Duch Święty jest stronniczy? Nie, nie Mój synu. Lecz dar mądrości zależy od stopnia wierności natchnieniom łaski. Ci biskupi, którzy na poruszenie łaski odpowiadają ofiarnie i odważnie, wytrwale i heroicznie zostają napełnieni darem mądrości.
Wielkość otrzymanego daru mądrości zależy od odpowiedzi na poruszenie łaski. Kto zaś wcale nie posiada daru mądrości – oznacza, że zagrodził drogę Duchowi Św. swą zarozumiałością i pychą, które są korzeniami wszelkiego zła.

ZAROZUMIAŁA SAMOWYSTARCZALNOŚĆ
Jezus: Apostołowie przez te trzy lata przebywania ze Mną nie czynili wielkich postępów na drodze doskonałości. Dlaczego? Dusze ich były przepełnione zarozumiałą samowystarczalnością. Wynikało to z niemądrych pytań, jakie Mi zadawali w różnych okolicznościach. Wyjątek stanowił Mój apostoł umiłowany. Jego dusza czysta, prosta i pokorna uczyniła go bardzo drogim Mnie i Duchowi Świętemu, Który obdarzył go darem Mądrości jeszcze przed Zesłaniem na apostołów.
Po Moim Zmartwychwstaniu ukazałem się Mojej Matce, Marii Magdalenie, Łazarzowi, uczniom z Emaus i innym, a dopiero później apostołom, którzy byli z tego powodu upokorzeni i nawet trochę rozdrażnieni. Lecz to pomogło im zastanowić się nad ich ucieczką i nieodpowiednim zachowaniem się podczas Mej Męki. Zarozumiałość była powodem ich głębokiego snu w czasie Mojej modlitwy w Getsemani. Nie umieli czuwać i ulegli zasadzce wroga, który w tym momencie ich zwyciężył.
Podczas 40 dni przed Moim Wniebowstąpieniem leczyłem ich z pychy i przygotowywałem ich dusze do przyjęcia Ducha Mądrości.
Udzieliłem im władzy kapłańskiej, a pełnię wiedzy otrzymali przy zesłaniu Ducha Świętego.


NIEUSTANNA WYPRAWA KRZYŻOWA
Jezus:
Zarozumiałość jest jak mur nieprzebyty, wznoszący się między Bogiem, a duszą. Ci z pośród biskupów, którzy są dotknięci zarozumiałości nie przyjmą nigdy do wiadomości, że to Ja wybrałem ciebie „mała kroplo wody spadająca w dół” celem realizacji zamiarów Mojej Miłości.
Dlaczego liczni pasterze Mej trzody nie zadają sobie pytania o powody bezowocnej, a przecież gorączkowej ich pracy?
Mówiłem już o tym wcześniej, ale wracam znowu do tego tematu, ponieważ jest on ważny tak dla duszpasterzy jak i dusz im powierzonym. Dlatego nigdy nie mówi się za wiele o tych sprawach.

W średniowieczu organizowano wyprawy krzyżowe, dla oswobodzenia Mego Grobu. Był on Święty, ale pozostał tylko grobem skalnym, większą wartość przedstawiają dusze, które zdobyłem za cenę przelanej krwi na krzyżu.
Wyprawy krzyżowe są symbolem wskazującym na konieczność prowadzenia nieustannej walki przeciw księciu ciemności.
Szatan jest bowiem zabójcą w dosłownym znaczeniu tego słowa.


JEDYNY CEL - ZBAWIENIE DUSZ
Jezus: Moje Wcielenie, Męka i Śmierć miały i mają jedyny cel - uwolnić dusze ze śmiertelnej niewoli szatana. Udział biskupów i kapłanów w Moim Arcykapłaństwie ma na celu uczynienie ich Mymi współodkupicielami w walce przeciw mocom ciemności w nieustannej wyprawie krzyżowej, prowadzonej mądrze i wytrwale, przy użyciu broni wskazanej przeze Mnie, zwłaszcza słowa i przykładu.
Gdyby w Moim Kościele zrobiono dobry użytek z tej broni, inny byłby dzisiaj stan świata. Diabeł uważa siebie za pana, bo nie wytworzono odpowiedzialnej bariery powstrzymującej jego niszczycielską działalność.
Być współodkupicielem oznacza (gdyby to zrozumieli dobrze biskupi i kapłani!) iść za Mną pewną drogą: pokory i ubóstwa, cierpienia i miłości, posłuszeństwa i mocnej woli w obronie Prawdy, której wraz z Moim Zastępcą są mandatariuszami i opiekunami. Bronić trzeba Prawdy i Sprawiedliwości tak dzisiaj deptanej i wyszydzanej.
Biskupi nie powinni zapominać ani na chwilę, że każdy człowiek rodzi się by umrzeć, a po śmierci by rozpocząć prawdziwe życie wieczne. Do wyższych celów został stworzony człowiek, należy więc kierować umysły, serca, energię, ku temu celowi życia wiecznego. Życie wieczne przygotował Ojciec za cenę Mojego upokorzenia w Tajemnicy Wcielenia i w Tajemnicy Odkupienia.
Biskupi i kapłani powinni pamiętać, że wróg człowieka nie daje sobie wytchnienia ani w dzień, ani w nocy. Nasila swe ataki, by pociągnąć dusze do zguby.
Należy pamiętać, że nie działaniami zewnętrznymi lub środkami niestosownymi (herezja) można przystąpić do trudnej walki z wrogiem silniejszym i potężniejszym od człowieka. Te drogi nie prowadzą do zwycięstwa nad mocami zła.


NALEŻY LICZYĆ SIĘ Z MOCAMI ZŁA
Jezus:
Nakreślonego planu obrony nie potrafiliście zrealizować. Patrząc na Mnie Ukrzyżowanego i krocząc drogą krzyża można czerpać siły, by móc walczyć z przeciwnikiem, z którego siłami trzeba się liczyć.
Synu, brak jednomyślności w Moim Kościele, anarchia, przewroty, zniekształcanie zasad wiary i moralności, dezorientacja - oto atmosfera, w której poruszają się „po omacku” kapłani i wierni. Nie dzieje się tak bez powodów.
Oto kilka przykładów: Zwróć uwagę na sale w kinach. W Kościele kapłani mówią na tematy związane z wiarą, a w kinie na ekranie - dzieją się rzeczy przeciwne wierze.
W kościele mówi się o Bogu, a w salkach parafialnych często rozprawia się o materializmie, zmysłowości (gwałtach).

Mówiłem również, że czasami lepiej żyć bez kapłanów, aniżeli zamieniać seminaria duchowne na kolebki herezji. Kto jest odpowiedzialny za tak wielkie zło i za panujący chaos? Odpowiedzialność spada na tych duchownych, którzy mając konieczną władzę, nie przeciwstawiają się temu zjawisku. A następstwa są straszne. Taka bierna postawa czyni kapłanów bezbronnymi wobec zbliżających się mocy zła.
Ja zwyciężyłem świat! Moja Matka swoją pokorą zgniotła łeb węża. Tylko w zjednoczeniu ze Mną - w pokorze, ubóstwie i posłuszeństwie odniesiecie zwycięstwo nad wrogiem waszych dusz.
Życie spokojne, względy ludzkie, własne interesy, obawa przed straceniem ludzkiej łaski oślepiają tych, którzy powinni być przewodnikami i światłem dusz.
To co powiedziałem o kinie, można powiedzieć o innych bolesnych sytuacjach, na przykład o nauczaniu religii w szkołach, powierzonym księżom heretyckim.
Niestety! Ile złego nasienia rzuca się do dusz dzieci i młodzieży przez takich księży, których życie nie zawsze jest przykładne.
Lepiej byłoby nieraz powierzyć katechizację uczciwym - osobom świeckim, niż kapłanom zmienionym w diabła, lub w drapieżnego wilka.
Gorliwość, z jaką tylu pasterzy użyło na pokrycie milczeniem wielu interwencji Moich i Mojej Matki w tej godzinie ciemności, powinna być wykorzystana z większą skutecznością.
Błędy i niemoralność szerzą się w parafiach. Czy biskupi nie rozumieją głównego problemu Kościoła?
Czy nie zdają sobie sprawy, że sami otworzyli drzwi przeciwnikowi, jak gdyby nie znali jego chytrości, zasadzek i potęgi pokus.
Duszpasterze wydają się być nieświadomi niechęci tych, którzy kierują rządami. Materializm jest wcieleniem szatana. Udało mu się odnieść zwycięstwa, bo nie spotykał zdecydowanego oporu.  


WIELKI CZAS ZAPOBIEC ZŁU
Jezus:
Mój synu, mówię o tym z wielką goryczą. Wielki jest czas, by przygotować dusze modlitwą i pokutą do zbliżającej się niebezpiecznej sytuacji.
Miłosierdzie ma ustąpić miejsca Sprawiedliwości. Trzeba więc przynajmniej przygotować dusze, dając im do zrozumienia, że nie należy oskarżać Mojego Ojca za zbliżające się niebezpieczeństwa, lecz wina leży w grzechach i braku właściwego uzbrojenia wobec sił zła.
Trzeba działać niezwłocznie, by wiele dusz nie zostało pochłoniętych mrokami nocy, które już się rozpoczęły.
Nie lękaj się! Wołaj głośno, że ludzie mają uszy do słuchania, a nie słyszą. Mają oczy do patrzenia, a nie widzą. Światło zgasło w ich sercach...
Lecz moce zła nie zwyciężą! Kościół Mój zostanie oczyszczony z szaleństw pychy ludzkiej. Wreszcie miłość Mojej i waszej Matki zniweczy moce zła.
Błogosławię cię, synu. Módl się, módl się i ofiaruj Mi swoje cierpienia.

 

BRAK SOLIDARNOŚCI WŚRÓD DUCHOWIEŃSTWA
26.10.1975r.
Jezus:
Synu, zwracając się do biskupów, mówiłem ci o braku zgody wśród duszpasterzy, biskupów i kapłanów. Brak solidarności łatwo jest rozpoznać, ale należy przede wszystkim szukać ich źródeł. Jeśli z pokorą zwrócą się do Mnie, oświecę ich i natchnę odwagą.
Powiedziałem, że teraz jest czas rewizji i że trzeba się z nią śpieszyć. Należy przystąpić do niej stanowczo, ale z miłością i roztropnością. Nie trzeba lękać się czarta. Stał się on zuchwały, z powodu letargu ogarniającego Kościół. Brak zgody spowodował w nim brak jedności i rozpychają się one tak, że stały się zwyczajem życia i nie zauważa się niebezpieczeństwa. Następstwa braku zgody, jedności w Moim Ciele Mistycznym są naprawdę olbrzymie. Nie są one jedynym złem.
Nie pora mówić teraz o tych ludziach, którzy uważają się za ateistów, lecz raczej o tych, których ogół określa jako dobrych chrześcijan. W niedzielę idą do kościoła, choć czekają z wejściem do niego na koniec komentarza Mego Słowa. „Dobrzy chrześcijanie” przystępują do Sakramentów z małą wiarą, większość zwyczajowo lub tradycyjnie. Mają słabe przekonania. Nie mają żadnych skrupułów w oglądaniu wieczorem filmów pornograficznych, które są prawdziwą szkołą demoralizacji. Materializm jest jak trucizna, wylewa się jak rzeka. Niemoralność niszczy młodzież i rozszerza się bez żadnych zahamowań.
Wszystkie drzwi zostały otwarte złu, zdarza się, że dobry chrześcijanin, który rano spowiada się, wie, że w ciągu dnia ciężko zgrzeszy.

KAPŁANI SĘDZIAMI SUMIEŃ
Jezus:
O tym smutnym fakcie wiedzą spowiednicy, a mimo to rozgrzeszają wszystkich i ze wszystkiego. Rano niektórzy wierni przystępują do Komunii Świętej (która u nich nie jest święta), a wieczorem uczęszczają na bale i zebrania, na których panuje zmysłowość.
Zapewne, spowiadają się z grzechu cudzołóstwa. Wiedz że nie zabraknie kapłana gotowego do udzielenia rozgrzeszenia. Zapomina się, że Sakramenty są drogocennym owocem Mej Męki. Zapomina się o słowach, które Ja, Zbawiciel, skierowałem do apostołów udzielając im władzy odpuszczania lub zatrzymania grzechów. Wielu kapłanów zapomniało o tym, że są sędziami sumień. Obowiązkiem sędziego jest prowadzenie śledztwa w sprawie przestępstw - dochodzić ich źródeł.
Łatwość z jaką rozgrzesza się zawsze wszystkie grzechy oraz wszystkim nie odpowiada zamiarom Mego Miłosierdzia, lecz planom szatana. A więc środki zbawienia zamieniają na środki potępienia, obniżając nieskończoną wartość łaski i środków koniecznych do jej otrzymania.
Mówiłem ci już o świętokradzkich Mszach św., a teraz jeszcze można do nich dodać spowiedzie świętokradzkie, czasem nawet podwójnie.
Oto, synu, gdzie tkwi korzeń komunii świętokradzkich: brak hamulców, nie pozwalający na odróżnienie rzeczy dozwolonej od niedozwolonej, dobra od zła. Oto dlaczego konieczną jest rewizja pracy duszpasterskiej. Anarchia bowiem przeszła bez oporu nawet do sumienia i sprawia, że niektórzy kapłani stają się autorami nowych doktryn i nowej moralności, która wszystko potwierdza i wszystko przyjmuje. Następstwa tego są zrozumiałe: dla wielu kapłanów szóste i dziewiąte przykazania nie mają już racji bytu. Jest to największa pycha, bo wchodzi się tu w prawa Boże. Okazuje się tu brak wiary W Boga: w Jego Wszechmoc, Wszechwiedzę, we Wszechobecność Bożą już się nie wierzy.
Szatan wciąż doprowadza kapłanów do powtarzania jego grzechu pychy i nieposłuszeństwa. Znalazł on wiernych mu sprzymierzeńców w Moim Kościele i doprowadza ich do współpracy w dziele burzenia jego murów. Czy uważacie, że diabeł i jego współpracownicy nie znają Moich niezmiennych słów? - „,Będę z wami aż do skończenia czasów a bramy piekielne nie przemogą go” (Kościoła).
Kościół zostanie oczyszczony i uwolniony od zła. Wymaga tego Moja miłość ku niemu, Moja Sprawiedliwość i Miłosierdzie. Nie rozumie się tych spraw w sposób właściwy.


JEZUS - JESTEM OGNIEM MIŁOŚCI
Jezus:
Synu, wielokrotnie już mówiłem o chmurach, które otaczają głęboką ciemnością Mój Kościół. Nie mówiłem o tym bezcelowo.
Przy różnych okazjach mówiłem ci, że Miłość może być porównywalna do palącego się ogniska, które może przemienić i udzielić swej natury - światła i gorąca - innym rzeczom. Na przykład zimne i ciemne żelazo pod wpływem ognia będzie świeciło i grzało, tak jak sam ogień.
Ja jestem Ogniem! Przyszedłem na świat by zapalić dusze Moją miłością by je przeniknąć Moim Boskim Życiem.
Nie gasi się tego ognia wodą, ale rzuca się nań wszystkie brudy, śmieci i całą ciemnotę umysłu tego, który sam jest grzechem, nienawiścią i buntem.
Co pozostaje z ogniska zalanego wodą? Trochę czarnych i dymiących węgli. Ta małpa Boga czyni wszystko, aby przeciwstawić się Bogu Stwórcy, Bogu Zbawicielowi i Bogu Uświęcicielowi.
Przyszedłem na Ziemię przynieść ogień Mej Miłości, by dać duszom żar i światło Mej Bożej Miłości i uczynić z ludzi niewolników - synami Bożymi, Moimi braćmi, którzy odziedziczą wraz ze Mną chwałę w Niebie - w Domu Mego Ojca.
Szatan nie stracił nic z mocy, którą otrzymał ani też nie stracił swej naturalnej wolności. Dąży więc ciągle do tego, by przemienić dusze w czarne dymiące węgle, by razem z nim dręczyły się na wieki w piekle.
Mój synu, nie możecie zrozumieć, że obecność człowieka na ziemi ma na celu życie wiecznie. Ziemia jest miejscem wygnania i polem walki wywołanej nienawiścią, zazdrością i złością szatana i jego diabelskich zastępów.
Można by powiedzieć, że udał mu się jego plan. On sam przekonał ludzi o swym nieistnieniu. On też pogrążył we śnie biskupów i kapłanów do tego stopnia by nie zauważali przeciwieństw, jakie ich otaczają.
Lecz ostatnie słowo wypowie Moja i wasza Matka, która na nowo zgniecie Swą stopą łeb przeklętego węża. Zbliżający się kataklizm może być powstrzymany przez powrót do Wiary, zrozumienie tragicznej sytuacji, jaka jest oraz szczerą skruchę. Czyżby jeszcze miały zwyciężyć mrok, zarozumiałość i pycha...?

 

ODWAGI SYNOWIE - GODZINA JEST POWAŻNA
Jezus:
Wołaj głośno, synu, niech się nikt nie łudzi. Dni są już policzone. Biada tym, którzy zostaną głusi i niewrażliwi na Moje wezwania. Zbyt się sprzeciwiacie Memu Miłosierdziu.
Teraz jest czas przeglądu, czas przyłożenia siekiery do korzenia, czas obudzenia się ze snu, wyjścia na pole walki i zabrania się do bitwy z diabelskim wrogiem.
Lecz Ja zwyciężyłem szatana, Ja zwyciężyłem świat, Ja zwyciężyłem śmierć.
Odwagi synowie! Godzina jest poważna, lecz razem ze Mn pogodzeni i zjednoczeni między sobą, możecie się uratować.
Ostatnia możliwość jest wam dana. Nie brakuje wam środków odpowiednich do ujarzmienia, powstrzymania i ograniczenia nadmiernej zarozumiałości wroga.
Błogosławię cię, synu.
Ofiaruj mi swe przykrości.
Przyniosą Mi one ulgę w tym bezrozumnym oporze tylu dusz Mnie poświęconych.


SAKRAMENT SPOWIEDZI ŚWIĘTEJ - ŚRODKIEM ZMARTWYCHWSTANIA I ŻYCIA
28.10.1
975r.
Jezus: Powiedziałem ci, mówiąc o spowiedzi świętej, że sposób udzielania tego sakramentu nie odpowiada zupełnie planom Mego Miłosierdzia i Miłości, lecz raczej przewrotnym zamiarom złego ducha. Nie zaniedbał on niczego, by przemienić ten Sakrament, środek Zmartwychwstania i Życia na zabójcze narzędzie potępienia. Zaciemnił więc ten drogocenny owoc Mego Odkupienia.
Gdy na Moje wezwanie poświęciliście się Mnie, dałem wam udział w Moim Kapłaństwie, tak jak innym duszom - przez inne sakramenty - dałem udział w Moim życiu nadprzyrodzonym.
Ja jestem Istotą nieskończenie prostą: nie ma we Mnie przymiotów i doskonałości odrębnych. Jestem Istotą nieskończenie doskonałą i posiadam wszelkie doskonałości.
Jestem Wieczystym Arcykapłanem. Jestem Wiecznym Sędzią. Jestem Wieczną Miłością i Wieczną Sprawiedliwością. Jestem Wiecznym Miłosierdziem.
Mnie, jako Sędziemu, zastrzeżony jest sąd szczegółowy każdego człowieka, sąd bez odwołania, stanowczy, który zakończy się wreszcie sądem powszechnym dla całej ludzkości i dla natury anielskiej.
Jako Sędzia nieskończenie sprawiedliwy, sądzę każdego słusznie. Być zaś sędzią oznacza: rozgrzeszać lub skazywać sprawiedliwie za grzechy popełnione.
Każdy kapłan ma sądzić uczciwie, sprawiedliwie i bezwzględnie. Władza ta pochodzi ode Mnie, Sędziego Wiecznego.
Wielu spełniła tę władzę nadprzyrodzoną, jakby ona pochodziła od nich. Udzielają więc rozgrzeszenia z lekkomyślnością i brakiem zastanowienia, co przeraża tych, którzy mają nieco duchowej wrażliwości.
Pomaga się penitentowi znaleźć wszelkie możliwe usprawiedliwienia ich grzechów, zapominając, że Miłosierdzie Boże jest wielkie.

SPOWIEDŹ ŚWIĘTOKRADZKA
Jezus: Miłosierdzie Boże jest nie tylko wielkie, jest ono nieskończone. Nie pozwała się nikomu nadużywać go tak nędznie. Jest to bardzo ważne i dlatego powtarzam: Szafarze sprawiedliwości Bożej nie bądźcie pomocnikami szatana. Narzędzia zbawienia - nie stańcie się narzędziami zguby!
Nie żartuje się bezkarnie z Boga. Słowa jakie podałem dla tego środka zbawienia są wyraźne: odpuszcza się lub zatrzymuje grzechy.
Spowiedź nie może być ważna bez szczerej skruchy. A nie może być szczerej skruchy bez skutecznego postanowienia poprawy.
Wiele spowiedzi jest nieważnych. Wiele jest podwójnie świętokradzkich. Kto się spowiada bez wymaganego usposobienia, lub kto rozgrzesza bez sprawdzenia, czy penitent ma wymagane usposobienie - znieważa sakrament i popełnia świętokradztwo.
Kapłan, który staje się wspólnikiem złych zamiarów szatana, poniża ten cudowny środek zbawienia i czyni z niego środek potępienia. Nie szuka on Boga i dobra dusz, lecz tylko siebie samego, a straszną rzeczą jest wywyższyć siebie nad Boga.
Don Ottavio: Cóż więc wtedy, Panie?
Jezus: Mój synu, to nie jest niepotrzebna surowość, ale prawość i sprawiedliwość.
Nie nadaremnie powiedziałem moim Apostołom i ich następcom: „Idźcie, a komu odpuścicie grzechy, będą odpuszczone. A komu zatrzymacie, będą zatrzymane”.
Słowa te oznaczają sąd poważny i zrównoważony, nie dopuszczający do kompromisu z nikim, ani z własnym sumieniem, ani z penitentem, ani tym bardziej ze Mną.


NIC JUŻ NIE JEST GRZECHEM
Jezus:
Powtarzam, Mój synu, wiele rzeczy należałoby mocniej odcisnąć w duszach Moich kapłanów a szczególnie punkt dotyczący aktualnego duszpasterstwa. Tak.., rozgrzeszają wszystko i wszystkich bez żadnego rozróżnienia.
Dla wielu kapłanów rozgrzeszenie jest takie łatwe, bo już nic nie jest grzechem...
Czystość nie jest już cnotą. Odpowiedzialne ojcostwo dobrze zrozumiałe jest godne pochwały. Stało się ono powodem do wszelkich wypaczeń w stosunkach małżeńskich.
Pod pozorem rozwoju umysłowego pozwała się na czytanie najbardziej niestosownych książek, w których pełno jest rozwiązłości, a także błędów filozoficznych i teologicznych. Dziś wszystko jest oparte na oszustwie i kradzieży. Sprawiedliwość wymaga, by spowiednik upewnił się o poważnym, skutecznym postanowieniu zwrotu nieuczciwie nabytej rzeczy. Bardzo często nie uprzedza się nawet o tym penitenta.
W imię postępu, by przekonać penitenta, że spowiednik jest postępowy należycie, zamyka się oczy na wiele rzeczy.
Kapłani mający obowiązek zwalczać zło w korzeniu, zawsze, wszędzie i bez wahania, pomijają wiele spraw, by nie mieć przykrości (co jednak się zdarzy) w tych trudnych chwilach, które teraz przeżywacie.
Błogosławię cię, a ze Mną błogosławi ciebie Moja Matka i święty Józef.

 

ROZPACZLIWA ZŁOŚĆ SZATANA
2.11.1975r.
Jezus:
Synu, będę dziś znowu mówił o walce szatana z człowiekiem. Nie mogąc uderzyć wprost na Boga, napada z całą rozpaczliwą złością (pełną nienawiści, zazdrości i złości) na człowieka, który ma zająć w Niebie miejsce opróżnione jego buntem.
Szatan jest nazwany księciem ciemności, bo jego główne dążenie polega na zaciemnieniu i zamraczaniu światła Bożego w duszach.
Bóg jest Światłością - diabeł jest ciemnością.
Bóg jest Miłością – diabeł jest nienawiścią.
Bóg jest Pokorą- diabeł jest pychą.
Wojna wypowiedziana człowiekowi przez diabła, z nienawiści ku Bogu, przybrała w rzeczywistości straszne rozmiary, tak szerokie i olbrzymie, że nie było podobnej w całej historii ludzkości.
Zwykle wojna składa się z szeregu bitew. Ta wojna trwać będzie aż do końca czasów i jest najstraszniejsza ze wszystkich. Zakończenie jej nie jest dalekie i nastąpi pod bezpośrednim wpływem Mojej i waszej Matki.
Zgniecie Ona znowu głowę węża. Pokorna służebnica Pańska zwyciężyła swą pokorą jego pychę i zwycięży ją ostatecznie przy końcu czasów.
Szatan jest ciemnością a więc nie widzi. Jego rozpaczliwa pycha przeszkadza mu w tym. Jednak obawia się on porażki w tej walce, która go tak poniży. Podczas, gdy dla Mojego oczyszczonego Kościoła będzie to powodem długiego okresu pokoju, jak również dla narodów, które zostaną uwolnione od licznego zła, na które dzisiaj cierpią.
Dlatego szatan wysila teraz wszystkie swe siły. Wszystkie chytrości, wszystkie zasadzki jego złej natury, bogatej jednak we wszelkie dary mocy, inteligencji i woli, użyte są teraz w jego szalonym usiłowaniu zrodzonym i dojrzałym w nim od chwili buntu przeciw Bogu.
Jego rozpaczliwym celem, uparcie prowadzonym, jest zniszczyć Mnie, Chrystusa, Słowo Boże, Które stało się Ciałem. Chce też zburzyć Kościół powstały z Mego Otwartego Serca.

NIE ZAMYKAĆ OCZU NA OTACZAJĄCĄ RZECZYWISTOŚĆ
Jezus
: Lecz szalone zaślepienie czarta sprawia, że popełnia on liczne błędy taktyczne, zwłaszcza to, że zbyt się ujawnia. Mądry generał nie ukazuje nigdy swych planów wrogowi, gdyż jest to nieroztropnością nieprzebaczalną. Szatan jednak odkrył wiele ze swych zamiarów.
Dlatego Mój Wikary na ziemi mógł niedawno powiedzieć, że teraz w kościele dzieją się rzeczy po ludzku niewytłumaczalne. Są w nich widoczne bezpośrednie interwencje diabelskie.
Jednak biskupi i wielu kapłanów oraz prawie wszyscy chrześcijanie, nie widzą tego. Nie widzą, bo zamykają oczy na światło, bo ich umysły i serca są pogrążone w ciemności.
Gdy Paweł VI powiedział: „Dym szatana wślizgnął się do Kościoła” - co chciał przez to powiedzieć? Do Kościoła przeniknęła zaraza szatana, a jest nią pycha i zarozumiałość.
Powtarzam: szatan w swym szalonym, rozpaczliwym błędzie ma za swój główny cel zniszczenie Mnie, Przedwieczne Słowo Boga, a zarazem Mój Kościół. Chciałby unicestwić Tajemnicę Wcielenia, która jest przyczyną uwolnienia ludzkości z jego tyranii.
Po upadku Adama i Ewy, sądził on, że zwyciężył Boga i że uzyskał na zawsze zupełne panowanie nad synami grzechu. Był przekonany, że swą chytrością wyrwał Bogu Stworzycielowi jego stworzenia, poddając je swemu niezaprzeczonemu panowaniu w czasie i w wieczności.
Lecz Bóg jest Miłością i cała Trójca Święta zadekretowała Tajemnicę Zbawienia: stąd nieugaszona nienawiść szatana do Boga i do człowieka.

 

ZWYCIĘSTWO
Jezus:
Szatan będąc ciemnością nie może wszystkiego jasno widzieć. Jest więc przekonany, że zwycięży. Dlatego nie wypuści swego łupu, ludzkości zarażonej przez niego pychą i zarozumiałością, bez strasznej konwulsji. Wojna ta zakończy się z końcem czasów. Ale mówiłem już, wojna jest szeregiem bitew. Teraz rozgrywa się największa bitwa, bo św. Michał Archanioł wystąpił ze swym wojskiem przeciw buntownikom.
Wiele wielkich bitew rozegrało się w ubiegłych wiekach, ale żadna z nich nie jest podobną do obecnej, bo zostały do niej włączone narody i ludy świata.
Moi umiłowani synowie będą bardziej od innych okrutnie prześladowani, ale nie powinni się wcale bać, bo w godzinie doświadczenia Ja będę z nimi.
Ja, Który jestem Mądrością Miłosierdziem, Miłością, ale również Wszechmocą obrócę szaloną pychę szatana i jego zastępów na triumf oczyszczonego Kościoła.
Biada temu, mój synu, kto nie chce widzieć! Wystarczyłby akt szczerej pokory, by światło przeniknęło do duszy. Bezrozumni są ci, którzy opierają się Miłości, chcącej ich zbawić. Nie wiedzą oni, czego się wyrzekają, ani tego, co ich czeka.
Oto, mój synu, jak Kościół Mój otacza ciemność. Ziemia jest miejscem wygnania, a cała ludzkość zdąża ku wieczności.

MATERIALIZM - WCIELENIE SZATANA
Jezus:
Materializm to wcielenie szatana, zaprzeczający Boga i wywyższający się nad Nim. Chce dać ludziom na ziemi raj, szczęście, którego sam nie posiada i dlatego dać nie może.
Jest to tragiczne kłamstwo, chytra zasadzka, która pozyskała wielu chrześcijan, kapłanów i nawet biskupów. Niby to w imię postępu, zapominają o celu Stworzenia i Odkupienia.
Oto dlaczego nie mówi się teraz o rzeczach ostatecznych, o prawdziwym wrogu człowieka, o grzechu. Winni są niektórzy biskupi i bardzo wielu kapłanów. Prawie wszyscy chrześcijanie dali się uwieść i zeszli z drogi prostej.
Jednak każda dusza dąży do wieczności albo szczęśliwej, albo na potępienie.
Człowiek, ta zdobycz diabła, jest przedmiotem walki zażartej, by wyrwać go Bogu. Ażeby przywrócić człowiekowi wolność, Bóg zesłał na ziemię swe Słowo, które stało się Ciałem i miało mu zwrócić jego wielkość, jego godność i wolność początkową.
Któż więc ma prowadzić człowieka na drodze jego ziemskiej pielgrzymki? - Mój Kościół

Niestety w Moim Kościele szatan rozszerzył zarazę: wyniosłość i pychę - w sposób przerażający, zaciemniając umysły i zatwardzając serca.

KOŚCIÓŁ POWSTAŁ Z MEGO MIŁOSIERNEGO OTWARTEGO SERCA
Jezus
: Kościół jest Moim! Powstał on przecież z Mego Miłosiernego Otwartego Serca. Chcę, by Mój Kościół był jeden i święty, czysty i jaśniejący Moją Nauką. Będzie on takim po nadchodzącym oczyszczeniu. Nie chcę by był rozbijany przez heretyków. Odniosłem triumf przez cierpienie i ból, tak też będzie z Moim Kościołem.
Zaznałem godzin ciemności, zaznałem gwałtów i upokorzeń wszelkiego rodzaju. Wołałem nawet: „Ojcze Mój, Ojcze, dlaczegoś Mnie opuścił”? Podobnie zawoła wielu Mych synów u szczytu swej męki.

Lecz Bóg będący Miłością, czy może opuścić swe dzieci, które kocha od wieków?
Już jest czas, by ziarno rzucone do ziemi zamarło tam, by wydać potem wiele owoców.
Zbliża się godzina, w której Kościół Mój zajęczy w prześladowaniu niespotykanym, by potem odrodzić się w Jeden, Czysty, Święty i Niepokalany.
Stanie się On Matką Narodów, które zbiorą się pod jego skrzydłami. Następnie w pokoju i sprawiedliwości stanie się On przewodnikiem pewnym dla wszystkich ludzi dobrej woli.
Oto dlaczego mówię ci, że macie się śpieszyć. Chcę, by biskupi i kapłani przygotowali się w pokorze i pokucie. oraz powszechnej modlitwie. Powinni pamiętać, że po męce następuje zmartwychwstanie.
Błogosławię cię, mój synu!
Ofiaruj Mi twe cierpienie, pocieszaj Me Serce przebite nieczułością odkupionych, Moich kapłanów, tych, których wezwałem i ukochałem jak braci i przyjaciół.

AKT ZAWIERZENIA
15.11.1975 r.
Wierzę, O Jezu, że jesteś Jeden z Ojcem i Duchem Świętym, w Jedności natury, istoty i woli i w Trójcy Osób.
Jezu, spraw bym odpowiadał twym łaskom prawdziwie i natychmiast, ofiarnie, odważnie i wytrwale.
Jezu weź mnie za rękę i pociągnij mnie tam, dokąd i kiedy chcesz. Bądź we mnie zaczynem przemiany nadprzyrodzonej, oczyszczającej, we dnie i w nocy, zwłaszcza podczas Mszy świętej.
Mój Jezu, przyjmij mnie takim, jakim jestem, by uczynić mnie takim, jakim chcesz mnie mieć.

Naucz mnie Twych dróg i prowadź mnie po nich.
Jezu, kieruj Sam moimi krokami w wypełnieniu Twej świętej woli.
Oznajmij mi, o Panie, Twe myśli i pragnienia, pomóż mi wykonać je w życiu każdego dnia.
Jezu, Ty Sam wierz we mnie i spodziewaj się, kochaj i ufaj.

Lecz także zamilknij we mnie i przyjmuj wszystko, cierp i ofiaruj.
Bądź tym, który modli się i uwielbia, mówi i żyje we mnie.
Jezu, pomnóż we mnie bezgranicznie wiarę, nadzieję, miłość: pomnóż we mnie mądrość, sprawiedliwość i moc, pobożność i bojaźń bożą i wstrzemięźliwość.

Jezu daj mi bez miary wierność i ufność, pokorę i skruchę, poddanie się i ducha umartwienia, posłuszeństwo, ubóstwo i czystość.

Odżyj we mnie, o Jezu, Twą cierpliwością, cichością i łagodnością.

Mój Jezu, zmiłuj się nade mną, bo jestem grzesznikiem.

 

 

 

 

 

 

 

CZĘŚĆ II

ODWAGI SYNOWIE

17.XI 1975 -  7.IV.1976

 

WSTĘP
JEZU, KOCHAM CIĘ BEZ GRANIC
Panie, ja jestem mniej niż robak, mniej niż garstka popiołu, Boże mój, ja jestem tylko grzesznikiem.
Otrzymałem wszystko od Ciebie: życie, łaskę i światło. Tylko Tyś Sam Wielki, Święty, Wszechmocny i Wszystkowiedzący Tyś Sam Wszechobecny
Panie, jeżeli kocham Ciebie, to dlatego, że Ty dałeś mi miłość
Jeśli ufam Tobie, to dlatego, że dałeś mi nadzieję.
Jeśli wierzę w Ciebie, to dlatego, że dałeś mi wiarę.
Ty jesteś Wszystkim a ja niczym. Ty jesteś Światłością, a ja ciemnością. Ty jesteś Życiem a ja śmiercią. Ty jesteś Prawdą, a ja błędem. Panie, ja jestem głupotą, a Ty jesteś Mądrością.
Mój Boże, od wieków zwróciłeś ku mnie swe miłosierne spojrzenie choć byłem tylko podobny do robaczka pełzającego w prochu.
Przyjdź, o mój Jezu, z Ojcem i Duchem Świętym. Przyjdź do Twej ,,małej kropli wody spadającej w dół. Chce ona Cię kochać, bez żadnych granic, ale nie będzie do tego zdolna, jeśli nie przyjdziesz do niej.
Bądź więc Sam duszą mojej duszy, daj mi Twego Ducha, który jest ogniem przemieniającym, który oświeca i ogrzewa oczyszczą i ożywia
Bądź duszą mego serca, mego ciała, całego mojego życia. Tylko wtedy, o Jezu, będę Cię mógł kochać bez granic.
Chcę Cię ukochać za ten czas, w którym Cię nie kochałem, i za tych, którzy nie kochali Ciebie od początku, którzy Cię nie kochają teraz i nie będą kochali do końca wieków. Chcę Cię też kochać za potępionych, którzy przez całą wieczność będą Cię nienawidzić.
Miłosierne Serce Jezusa zmiłuj się nade mną, bo jestem grzesznikiem.

l7.11.1975r
RZYJAC1ELE NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU
Jezus:
Pisz mój synu: Ja, Jezus chcę, aby powołano Stowarzyszenie, które by rozwijało na wszelki sposób wiarę, pobożność, miłość i kult względem Mnie, rzeczywiście obecnego w tajemnicy wiary i najwyższej miłości w Eucharystii.
1. Do tego pobożnego Stowarzyszenia mogą należeć wszyscy: dzieci, młodzież, mężczyźni, kobiety bez względu na wiek.

2. Celem jego winno być rozwijanie w sobie i w innych - na wszelki sposób uznany przez Kościół - wiary i miłości względem Mnie, rzeczywiście obecnego w Tajemnicy Eucharystycznej.
3. Nakłada to obowiązek:
- codziennego odwiedzania Mnie, Jezusa obecnego w Tabernakulum lub też przyjęcia komunii duchowej w domu, gdy nie ma możności udania się do kościoła.
- Komunii św. (przynajmniej) co tydzień.
- Godziny adoracji (przynajmniej) co miesiąc.
- Wspólnego zebrania raz na miesiąc.
4. Dobrze jest prowadzić mały spis wszystkich członków tego Stowarzyszenia.
5. Obowiązkiem proboszcza lub jego zastępcy, jest kierować zespołem, rozwijać na zebraniach katechezę Eucharystii, pobudzać przykładem i słowem do miłości względem Mnie w Najświętszym Sakramencie.
6. To pobożne Stowarzyszenie ma nosić nazwę: PRZYJACIELE NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU. Ja, Jezus, gorąco pragnę, byście nie opóźniali się z założeniem tego Stowarzyszenia.
Z Moją Matką Maryją zwracamy się z upodobaniem ku tym duszom, które wezmą do serca poważnie to wezwanie. To pobożne Stowarzyszenie jest tylko odnowieniem Arcybractwa Najświętszego Sakramentu.

*Kilku kapłanów przyjęło to wezwanie i od 4. XII.1975 kilka stowarzyszeń zaczęło swe działanie w ukryciu i w milczeniu. Trzeba pamiętać, że: - pobożne Stowarzyszenie ma być kierowane przez radę, utworzoną przez kierownika duchowego, sekretarza, skarbnika (bo mogą być ofiary, ale nie wolno ich żądać od nikogo) i 2-3 radnych, wyznaczonych przez wszystkich. - Tematem zebrania będzie zawsze i jedynie Eucharystia. Mogą tam być jeszcze poruszane propozycje i dyskusje, co do zastosowania środków dla rozwoju Stowarzyszenia. Naturalnie, szatan jest przeciwny temu Stowarzyszeniu i będzie się starał stwarzać mu przeszkody. Lecz trzeba opierać się mu i bronić, zyskując na czasie modlitwą zwłaszcza różańcem.


17.l1.1975r.
TRZY OBLICZA CZŁOWIEKA
Jezus:
Pisz, mój synu: Mówiłem ci, że powrócę do tego przedmiotu i oto jestem. Każde stworzenie ludzkie ma trzy oblicza, z których dwa są znane.
1. Oblicze jest widzialne dla wszystkich. Widzimy, że twarz każdego z nas ma jeden wzór, a jednak każda różni się od drugiej.
2. Widzimy również, ale mniej wyraźnie, wewnętrzne-oblicze człowieka, czyli jego duszę, stosownie do jego temperamentu, charakteru, inteligencji itd.
3. Następnie jest jeszcze bardziej wewnętrzne-oblicze duszy wskazujące jej życie lub śmierć nadprzyrodzoną. Jest to oblicze łaski.
Mało osób dostrzega to trzecie oblicze.
Dusza przeniknięta łaską bożą przyodziana swą białą szatą godową jest przepiękna.

Bóg widzi tę wspaniałość, bo pochodzi ona od Niego. Niektóre dusze żyjące głębokim życiem łaski, czyli w doskonałości, dostrzegają również to trzecie oblicze.
Lecz tak jak twarze nie są jednakowe, tak oblicza wewnętrzne, czyli osobowości ludzi, są różne, tworzą zatem różne oblicza nadprzyrodzone.
I oto są trzy oblicza: ciała, duszy i łaski.
Łaska jest życiem Bożym w duszy. Ja jestem Miłością, toteż łaska jest Miłością Bożą, ogarniającą dusze.


RÓŻNE BLASKI BOŻEJ MIŁOŚCI
Jezus:
Każda dusza w stanie łaski ma w sobie Moją Miłość. Blask tej Miłości jest w różnym stopniu, bo w każdej duszy Miłość ta jest inna.
Można kochać mało, bardzo mało. Ale też można kochać wiele, bardzo wiele. Kochać można w różny sposób. Lecz ten, kto nie kocha, jest w śmierci i nie ma w sobie światła wewnętrznego. Jest to najstraszniejsze nieszczęście, bo dusza, która nie otrzymała miłości wlanej przy Chrzcie, to śmierć wieczna, czyli piekło.
Tak, mów głośno to słowo: „piekło”, bo w niego prawie już nikt nie wierzy, Duszą możesz kochać dobrze i bardzo dobrze. Można również kochać zmysłami, tak jak w miłości małżeńskiej, która jest czystą i świętą, gdy jest dobrze kierowaną. Można kochać ogromnie, wewnętrznie i zewnętrznie, bez wywołania zmysłowości.
Jest to miłość niewinna, miłość czysta, miłość anielska, jest to miłość waszych pierwszych rodziców przed grzechem. Małe dziecię, obejmujące czule swą matkę, nie ma w swej czystej miłości nic niepokojącego.


POTRZEBA DZIELENIA SIĘ MIŁOŚCIĄ
PRAWO ŻYCIA - PRZEKAZYWANIE MIŁOŚCI
Jezus:
Dusza czysta, zatopiona w miłości Boga i bliźniego, która z przykazania miłości uczyniła swe prawo życia, nie jest już zdolna powstrzymywać wewnątrz siebie tej miłości. Promieniuje ona nawet na materię, która ją otacza, czuje też potrzebę wylania się, dzielenia się nią, czyli obdarowywania innych ludzi, tak jak płomień emituje naturalne światło i ciepło. Taką mocną, czystą i niewinną miłość rozumieją tylko niektóre dusze. Lecz często muszą ją ukrywać, by nie była ewentualnie zgorszeniem dla innych. Bardzo mało dusz poświęconych Bogu dochodzi do tak wspaniałej miłości. A ponieważ duszą miłości jest zawsze cierpienie, trafia się czasem, że zagłuszając ją słusznie, wzmaga się ją tym samym jeszcze bardziej, bo umacnia ją cierpienie, które jest właśnie duszą miłości.
Kto tak kocha, nie odczuwa bodźca zmysłów.

Może być nawet błędem zatrzymywać naturalne odruchy miłości nadprzyrodzonej dla nieusprawiedliwionego względu ludzkiego. Świadczą o tym pierwsi chrześcijanie, którzy witali się pocałunkiem, nawet z osobami innej płci. Nie stwarzało to żadnej niestosowności, póki byli oni czyści.


SŁOWA JEZUSA TRWAJĄ WIECZNIE
Don Ottavio:
Ale, Panie, w naszym świecie dzisiejszym, w którym królują zupełnie ułomności i zepsucie, sprośności i nieczystość, czyż taka nauka nie będzie niebezpieczną?
Jezus: Nie, mój synu.
Słowo Moje jest żywe i nie zmienia się ze zmianą okoliczności i obyczajów ludzkich.
Słowo Moje jest jak promień światła dotykający błota: oświeca je, ale sam nie plami się nim. Jeśli dzisiaj nie jest to zrozumiałe, to jutro będzie ono przyjęte w Moim Kościele odnowionym do nowego życia i do nowej wspaniałości.
Błogosławię cię zawsze. Pamiętaj potem coś napisał dzisiaj.
Jest to ważne dla ciebie i dla wielu innych dusz. Kochaj Mnie. Nie zapominaj o tym, czego Ja chcę od ciebie tak często.


19.11.1975 r.
MARYJA WSPÓLODKUPICIELKĄ
Jezus:
Pisz, mój synu:
Mówiłem ci już o mojej Matce Współodkupicielce. Była nią, w rzeczy samej, od chwili w której poświęciła się Bogu, ofiarując swą czystość i wolę.
Oddanie się to stawało się coraz żywsze, coraz jaśniejsze, coraz bardziej świadome. Łaska wzrastała w Niej z latami.
Została potem oficjalnie Współodkupicielką w chwili, w której wyrzekła swoje fiat, powodując tym w sobie dziewicze poczęcie Moje, Słowa Bożego. Wzmagała potem każdego dnia swego życia swą czynność Współodkupicielki, realizując praktycznie swe początkowe ofiarowanie się.
Była Współodkupicielką w swych Siedmiu Boleściach, a zwłaszcza, gdy towarzyszyła Mi na Kalwarię i gdy odnowiła swe fiat, godząc się na złożenie Mnie i Siebie Samej Ojcu w ofierze dla oswobodzenia ludzkości, która wpadła w pazury szatana. Maryja jest i będzie zawsze Współodkupicielką.

OBECNOŚĆ MATKI NAJŚWIĘTSZEJ W CZASIE MSZY ŚW.
Jezus:
Tajemnica Krzyża odnawia się i uwiecznia w tajemnicy Mszy św.
Stąd obecność Mojej Matki na Mszy św. jest rzeczywista tak, jak była nią na Kalwarii. Jednak nie jest ona obecną w Hostii, lecz obok Hostii konsekrowanej, jak była przy Mnie pod Krzyżem.
Obok Mojej Matki na Kalwarii był Jan, a ta jego obecność uwieczniła się w Mszy św. obecnością kapłana celebrującego.
Jedyną i rzeczywistą była, jest i będzie obecność Mojej Matki na Mszy św. Rzeczywistą jest i będzie obecność kapłana na Mszy św. Ale ta obecność kapłana może być różną, bo różne są usposobienia celebransów!
Są kapłani (nieliczni, ale są), którzy są obecni jak Jan, ze świętym i czynnym Uczestnictwem. Oddają się oni Ojcu wyraźnie, ofiarnie i odważnie w zjednoczeniu ze Mną.
Pomyśl, mój synu, o tych świętych Mszach! Jakąż tam wzniosłą, wspaniałą i cudowną jest jedność w miłości i w cierpieniu, która jest duszą miłości i tworzy wzniosłą Trójcę. Gdy złoży się taki dar Ojcu Memu przebacza On ludzkości za pośrednictwem nowego Adama, nowej Ewy i ludu Bożego w osobie Jana, czyli kapłana.

 

MATERJALNA OBECNOŚĆ KAPŁANA WCZASIE MSZY ŚWIĘTEJ - SZKODĄ DLA WIERNYCH
Jezus:
Powiedziałem ci, synu, że niemal Wszyscy słudzy ołtarza są w zawinionej nieświadomości miejsca, jakie zajmują w tej najwyższej tajemnicy wiary i religii.
Tym sposobem pozbawiają siebie i lud, który reprezentują, niezliczonych łask, zmniejszając i pogarszając, o ile to jest im możliwe, zamiary nieskończonej miłości Trójcy Świętej, - psując również jedność i trój-wymiar miłości na Kalwarii, gdyż ich obecność tam jest tylko materialna. I bywa, że brakuje rzeczywiście udziału ludu na Mszy św., na której jest jednak obecny materialnie, z powodu niedostatecznego udziału w niej kapłana, reprezentującego ten lud.
Należy więc zrozumieć jak ważną jest taka nieświadoma obecność wielu kapłanów na Przenajświętszej Ofierze Mszy Świętej.
Powinieneś zrozumieć wielką szkodę wyrządzoną ludowi bożemu, pozbawionego tych darów, jakie mu były przeznaczone przez pośrednictwo kapłana, pośrednika i świadka Odkupienia.
Wtedy kapłan (a jest ich tylu, synu) z kanału, przez który ma płynąć łaska, staje się tamą, wznoszącą się między Moim otwartym Sercem, a ludem, który przedstawia ten kapłan.
Pomyśl jeszcze o zawstydzeniu, jakiego doświadczą i okryją się rumieńcem na sądzie ostatecznym ci wszyscy, którzy ujrzą swą wielkość, godność i moc, którą z własnej winy nie chcieli nigdy zrozumieć.
Wyrzekli się nawet tego dla innych rzeczy, które nie miały żadnej wartości, a teraz przepełnia ich życie dym, zamiast światła.


JEZUS - JESTEM ZASMUCONY
Jezus:
Synu, wołaj głośno, wołaj do tych wszystkich kapłanów, że są oni poza planem zbawienia, że nie są narzędziami odkupienia, lecz wygasłymi ogniskami.
Moi kapłani nie znajdują 5 minut na przygotowanie się do Mszy świętej. Nie mogą się zdobyć na 5 minut dziękczynienia
Właściwie jest to logiczne. Za co mają Mi dziękować, jeśli ze Mszy świętej nie odnieśli żadnego owocu? A potem spędzają cały dzień i część nocy na rzeczach próżnych, niepożytecznych i dość często grzesznych.
Jakże szatan nie miałby skorzystać z tej przerażającej rzeczywistości?
Powiedz to wszystkim, bez niedomówienia, że katastrofalne następstwa należy przypisać po większej części Moim kapłanom. Czyż można będzie się dziwić, jeśli jutro krew ich zabarwi ziemię na czerwono...?
Powiedziałem ci: sytuacja Mego Kościoła byłaby zupełnie inna, gdyby Moi kapłani rozwijali w swej duszy życie wewnętrzne.
Jestem zasmucony!
To nie Mnie trzeba będzie przypisać wielkie cierpienie zbliżającej się godziny.
Błogosławię cię, a wraz z tobą błogosławię drogie tobie osoby.

20.11.I 975r.
WEZWANIE DO MODLITWY
Jezus:
Pisz, synu mój.
Wiele już razy ubolewałem nad kryzysem wiary, który skaża mój Kościół od góry do dołu.
Kościół Mój słabnie i cierpi, bo Moi kapłani są poważnie skażeni.
Gdy ciało nie przyjmuje pokarmu, siły jego słabną. Osłabione zaś ciało nie broni się przed nieprzyjaciółmi, którzy napadają na nie i zabiją je prędzej, czy później.
Lampa wypalona gaśnie.
Lampa wiary, bez dolania oliwy, również gaśnie. A wtedy w duszy powstaje mrok i zapada noc.
Nawet małe źdźbło trawy, choćby kwiat, jeśli się ich nie podlewa wkrótce zamierają. Czymże jest uschłe źdźbło trawy?
Czymże się staje świeży kwiat bez wody?
Są to tylko uschłe pożółkłe trawy, łamiące się za lada dotknięciem.


CZYM JEST DUSZA KAPŁANA, KTÓRY SIĘ NIE MODLI? (UWIĘZIONY ANIOŁ)
Jezus:
Czym jest dusza chrześcijanina bez wiary?
Jaką jest dusza kapłana, który się nie modli?
Jest to coś najbardziej kruchego i podatnego na uszkodzenie. Pogrążona w ciemności, gubi się ona i jest bezlitośnie unoszona przez pożądliwość
ducha lub zmysłów, a często przez jedno i drugie.
Jest to więc anioł uwięziony przez diabła w zgniliźnie zmysłów lub nieczystości umysłu, w błędzie i herezji.
Czym staje się dusza kapłana pod wpływem kryzysu wiary lub z braku życia wewnętrznego? Jest ona pośmiewiskiem i igraszką szatana, który wylewa na nią swą nienawiść, zazdrość, zanurzając we wszystkich nieczystościach i czyniąc swą niewolnicą.
Jest to rozpaczliwa zemsta szatana, który wypluwa całą swą trującą ślinę na tę biedną nieszczęśliwą duszę, która nie chciała użyć bardzo skutecznych środków obrony, jakie miała ode Mnie do rozporządzenia.


MODLITWA- TLENEM DLA DUSZY
Jezus:
Pierwszym środkiem obrony to modlitwa:
- Modlitwa podnosząca duszę do Boga.
- Modlitwa będąca oddechem duszy.
- Modlitwa, która jest tlenem duszy.
- Modlitwa, która łączy duszę z Bogiem w sposób wewnętrzny i głęboki.
Czego się może bać dusza, gdy jest złączona ze Mną?
Gdy jakaś dusza chwyta się Mnie mocno, kto mógłby ją oderwać ode Mnie i od Mego Serca?
Dusza, która się nie modli jest jak zepsuty owoc: nikt nie widzi, że gnije on od środka. Lecz wreszcie owoc spada na ziemię i wiemy, jaki jest jego koniec: wyrzucają go na gnój.
Ja, Syn Boży, modliłem się we dnie i w nocy, choć tego nie potrzebowałem. Chciałem, by przykład wyprzedził naukę, lecz dla wielkiej liczby chrześcijan i kapłanów, przykład Mój nie posłużył do niczego.
Jeśli ktoś nie chce jeść, nie może Mi zarzucać zmniejszania się w nim sił fizycznych. Jeśli ktoś nie chce się modlić, nie może również zarzucać Mi zaniku w nim wszelkiej energii duchowej. Kto się nie modli, jest jakby rozbitek wśród wzburzonych fal świata, dalekiego od Boga.  A jeśli nie pływa, to jak może się uratować?
Przejmująca liczba kapłanów, którzy zaniedbali Moje wezwania do modlitwy, jakże oni potrafią się zbawić? Nie zdają sobie sprawy, że ich gorączkowa działalność jest bezpłodną i że Bóg jej nie błogosławi. Często nawet wywołuje ona skutki przeciwne.
Nie wierzą już oni sakramentaliom, których prawie nie używają, choć są też wyjątki. Żyją oni poza żywą Rzeczywistością duchową, są jakby zahipnotyzowani przez diabła.


JESTEM ŻYCIEM - JESTEM OGNIEM - ZAPALCIE OGNIE MIŁOŚCI
Jezus:
Synu, wierzą oni tylko w siebie samych, wierzą w tygodniki i dzienniki. Piją chciwie z tych źródeł. Wystarczyłoby spokojne spojrzenie w przeszłość Kościoła, by zdać sobie sprawę, że bez modlitwy żaden święty się nie uświęcił. Żaden męczennik (a było ich miliony) bez modlitwy nie zaświadczyłby swą krwią wierności Mnie i Wierze.
Ci kapłani nie zwracają na to uwagi. Ale czym karmią swą duszę? U wielu z nich życie łaski wygasło.
Co za zaślepienie! Co za głęboka noc!
To straszne: wyrzekają się Światła i Życia ci, którzy byli wybrani, by nieść Światło i Życie duszom.
Mój synu. Ja jestem Miłością, którą oni odrzucają. Jestem Życiem, które oni gaszą. Jestem Ogniem i czegoż chcę, jak tylko by był zapalony.
Dlatego chcę, by zapalono wiele ogni po miasteczkach i miastach. Biada pasterzom, którzy sprzeciwią się Mojej woli.
Chcę zwłaszcza przyjaciół Jezusa Eucharystycznego, jak ci już powiedziałem.
Wybrałem cię do wielkiej rzeczy, by zanieść Me Słowo do następców Apostołów, do kapłanów i do wiernych.
Jest to ostatnia możliwość zbawienia się i zbawienia dusz.
Nie uwierzyli oni Mnie, ani mojej Matce. Nie uwierzą i wielu trwać będzie w zaślepieniu, lecz Ja chcę, by wiedzieli, że godzina jest bliska.
Błogosławię cię, mój synu.  


21.11.1975 r.
BARDZO WAŻNA BITWA
Jezus:
Synu, pisz:
Napisane jest: „Rozważaj rzeczy ostateczne, a nie zginiesz”. Słowa te, wyszły z ust Mądrości były dane ludowi bożemu, jako norma życia. Były one jakby źródłem światła, by człowiek otoczony ciemnością mógł iść pewnie ku celowi swego istnienia ludzkiego.
Teraz to przykazanie, tak ważne i tak skuteczne, zostało odłożone na bok wraz z i innymi, w imię ewolucji wymagającej nowych form życia i obyczajów.
Wystarczyłoby trochę uwagi, by ujrzeć, że to nieokiełzane pragnienie nowości jest tylko chytrym oszustwem nieprzyjaciela człowieka.
Polecenie rozważania we dnie i w nocy wielkich prawd wiary pochodzi od Boga. A palące pragnienie nowości podsuwa nam szatan.
Gdyby kapłani w sposób szczególny, prosili o światło, nie odmówiłbym im tego. Lecz olśnieni przez wroga, dali mu się oni przekonać, a wszystkie następstwa tego ty sam możesz stwierdzić.
Bóg chce skierować człowieka ku zrealizowaniu wiecznego zbawienia jego duszy, lecz gdy ten nie chce w tym współpracować, Bóg pozostawia go jemu samemu. Bóg pragnie zbawić człowieka, ale za jego zgodą. Chce go zbawić, ale nie wbrew jego życzeniom.

 

SZUKAĆ BOGA W MILCZENIU - CZŁOWIEK NIE WIE JUZ, KIM JEST
Jezus:
Powiedziałem ci już wyraźnie, że tylko w milczeniu duszy Bóg daje usłyszeć swój głos.
Ale kto dzisiaj szuka Boga w milczeniu?
Na ogół biorąc ludzie, a nawet Moi kapłani, przyłączyli się do szatana w dziele poniżenia godności ludzkiej. Porozumieli się oni wzajemnie nie tylko w poniżeniu, ale i w zniszczeniu jej, tak, że się jej już nie poznaje.
Człowiek nie wie już, kim jest. Zgubne dzieło materializmu wcielone przez szatana, doprowadziło do tego stanu.
Ci, którzy powinni byli użyć wszelkiej możliwej energii, by przeszkodzić tak dramatycznemu położeniu, nie tylko nie uczynili tego, ale zgodzili się połączyć z ciemnymi mocami zła, powiększając i przyśpieszając tym proces rozpadu wszelkich wartości duchowych i nadprzyrodzonych, które czyniły i czynią człowieka wielkim, jako stworzenie wolne i rozumne, uczynione na obraz i podobieństwo Boże.
Mój synu, powiedziałem ci już, że godzina ciemności jest bliska i że ludzkość dozna najstraszniejszej walki rozpętanej na świecie przez piekło, które uczyni wszystko, by zdobyć to zwycięstwo i jest przekonane mieć je w ręku. Powiedziałem ci, że walka ta będzie podobna jedynie do przerażającej bitwy na Niebie między synami światłości i ciemności. Czy widzisz już teraz powód Mego twierdzenia?

Wielu nawet między poświęconymi Mi i nawet wśród następców apostołów, nie wiedzą, że godziny tej, od upadku Adama i Ewy, szatan i jego zastępy pragnęli zawsze, pożądali i ścigali wszelkimi środkami, jakie tylko mieli do dyspozycji. Diabeł uważa tę walkę za zapewniony odwet na Bogu, na Mnie Zbawicielu, na Kościele jako owocu Mego Odkupienia, na Mnie i na Moim Kościele, bo wyrwałem mu ludzkość, która się stała jego niewolnicą.

Chcę, by wszyscy uznali bliskie wydarzenia, powtarzam to ci jeszcze, za najpoważniejsze w historii rodzaju ludzkości.
A dlaczego nie chcą oni tego uznać, choć znaki tego są wyraźne i Matka moja uprzedzała o tym?
Teraz, zamykając jednocześnie oczy na światło, mówią o Miłosierdziu. Dlaczego nie mówili o nim wcześniej, gdy ukazywało się ono tak cudownie w Fatimie, w Lourdes i gdzie indziej, wzywając ludzi do skruchy i modlitwy?

Jest zuchwalstwem odmawiać uległości Bogu, a potem mówić o Jego Miłosierdziu.
Miłosierdzie Boże jest jak magnes, powinni znaleźć punkt przyciągania, a nie odpychania.
Ja nie chcę nieszczęścia!

Obrócę głupotę i złość ludzką na dzieło oczyszczenia, dla triumfu Mego Miłosierdzia i Sprawiedliwości.
Kto się wyrzekł światła, by stać się synem ciemności, nie może mieć słów prawdy i światłości.
Rozważaj rzeczy ostateczne, a nie zginiesz”!
Ale teraz nikt już nie rozważa, za wyjątkiem kilku osób. Tworzą sobie złudzenia: są jak dzieci, biegnące za różnobarwnym motylkiem, a gdy go złapią i otworzą potem ręce, ujrzą, że został z niego tylko robak. Biedna ludzkość, coraz bardziej rozczarowana i zbłąkana, nie umie znaleźć dla siebie prostej drogi.
Módl się, mój synu! Błogosławię ci.

22.11.1975 r.
WIELU KAPŁANÓW NIE ROZUMIE HISTORII LUDZKOŚCI
Jezus:
Wielu kapłanów, i nawet niektórzy z następców Apostołów, nie zrozumieli wiele z historii ludzkości. Chrześcijanie rozumieją mało lub nic, ale są oni mniej odpowiedzialni, bo nikt nie starał się ich oświecić. Mało jest również dusz z grona poświęconych, które znają dokładny obraz historii świata.
Cała ta historia polega na walce między szatanem, a Bogiem. Szatan zwalcza Boga w stworzeniach wraz ze swymi piekielnymi zastępami.
Szatan wie dobrze, że nie może występować wprost przeciw Bogu, toteż zwalcza Go pośrednio w rodzaju ludzkim.
Czym jest historia tajemnicy zbawienia, nad którą teologowie suszą sobie mózg, by nawet w tej dziedzinie znaleźć jakąś nowość? Dręczą oni siebie na wszelki sposób, by powikłać prawdy objawione przeze Mnie.
Cóż zrozumieli oni z prostoty i głębi mej nauki, czyli z Pisma świętego i mojej Ewangelii?
Czym jest historia Kościoła, jeśli nie ostrym przeciwieństwem między dobrem a złem?
Mówię ci, synu, że historia ludzkości ma dwa ogniska zbieżności:
1. S t w o r z e n i e  c z ł o w i e k a  ze wszystkimi jego darami naturalnymi, nadnaturalnymi i nadprzyrodzonymi. Trzeba pamiętać o tym, by zrozumieć wielkość upadku pierwszych rodziców.
Oto nareszcie szatan znalazł przedmiot, na który może wylać swą nienawiść, swój jad oraz swe namiętności wyuzdane i rozpaczliwe. Oto teraz:
- Człowiek bogaty stał się ubogim.
- Człowiek mądry stał się nieukiem.
- Człowiek silny stał się słabym.
- Człowiek szczęśliwy stał się nieszczęsnym.
- Człowiek nieśmiertelny stał się śmiertelnym.
Nie mogąc uderzyć w Boga, szatan mógł teraz rzucić się rozpaczliwie na człowieka, na cały rodzaj ludzki.
Kiedy potem dowiedział się o Wcieleniu Moim, Słowa Bożego, powziął szalony plan zniszczenia Mnie i Mojego Kościoła, zniszczenia dzieła Mojego Odkupienia.

Był to głupi i przewrotny plan wojny. Wojna ta miała się składać z niezliczonych bitew. Szatan posługiwał się wszystkimi, którzy ulegli niszczącemu działaniu na służbie jego szalonej pychy.
2. Drugim ogniskiem zbieżności historii ludzkiej jest:
W c i e l e n i e,  M ę k a  i  Ś m i e r ć  M o j a, S y n a  B o ż e g o, który stał się człowiekiem. Jest również męka, śmierć i zmartwychwstanie mego Ciała Mistycznego, czyli Kościoła, który wyszedł z mego Miłosiernego Serca.


AUTENTYCZNA HISTORIA RODZAJU LUDZKIEGO
Jezus:
Autentyczna historia rodzaju ludzkiego objawia się stopniowo, a ostatnia jej strona będzie napisana przy końcu czasów.
Jest to więc historia bieżąca, która wskazuje jasno walkę nieustanną między dobrem a złem - między światłem a ciemnością - między miłością a nienawiścią - między wiarą a ateizmem - między radością, a cierpieniem.
Za dobrem, światłością, prawdą i miłością jest Bóg.
Przeciwnie, za złem jest diabeł.
Teraz, z wielką goryczą widać, jak ze strony Mego Kościoła, z winy wielu pasterzy i kapłanów nie powzięto obrony wartości Odkupienia i nie przygotowano środków obrony przeciw napaściom nieprzyjaciela, jak to trzeba uczynić wobec nieustannych i zuchwałych mocy piekła.
Odpowiedzialni są za to pasterze i kapłani, którzy bronią się dzisiaj tak, jak gdyby byli rzuceni na ruchome piaski. A do tego, gdy dom się pali, a zawał gruntu już nastąpił, oni tracą czas na tysiączne czynności nieprodukcyjne, bo są one poza rzeczywistością, bo nie są ujęte w realistyczne spojrzenie na rzeczywistość.
Zapewniam cię, że ta rozpoczęta wojna wybuchnie najstraszniejszą bitwą, jaka kiedykolwiek była na ziemi. Może być z nią porównana tylko bitwa między aniołami zbuntowanymi przeciw aniołom światłości.
Chcę stanowczo, by wszyscy wiedzieli, że to nie Ja, ale ludzie połączeni z szatanem starają się urzeczywistnić to szaleństwo.
Nie Ja! Nie Mnie należy zarzucać przyszłą walkę. Ja zaś będąc Sprawiedliwością i Miłosierdziem, Ja potrafię mimo złośliwości tamtych wskrzesić Kościół i świat odnowić.
Ja potrafię nadać Kościołowi i światu długi okres pokoju i sprawiedliwości. Potrafię wybawić od mąk piekielnych tych wszystkich, którzy w duchu pokory i skruchy przyjmą w porę te posłannictwa, świadczące o Mojej Miłości.
Błogosławię cię, synu, a wraz z tobą błogosławię tych wszystkich, którzy Mi uwierzą.


23.11.1975 r.
ROZWAŻAJ RZECZY OSTATECZNE, A NIE ZGINIESZ
Jezus:
Z ust Mądrości wyszło to napomnienie:
„Rozważaj rzeczy ostateczne, a nie zginiesz”.
Duch Święty podaje waszym duszom cztery wielkie prawdy:
Śmierć - Sąd - Piekło - Niebo.
A więc umiera się. Jest to rzeczywistością konkretną, że śmierć - z którą spotykacie się niemal co dzień - pewnego dnia będzie dotyczyć was osobiście.

Otóż synu, jest to nie do uwierzenia, ale w rzeczywistości nikt się oto nie troszczy: żyje się możliwie wesoło, jak gdyby nie miało się umierać.
Któż to doprowadza ludzi, chrześcijan, kapłanów, do zapomnienia o tym upomnieniu Ducha Świętego, by rozważać o śmierci, której nikt nie może uniknąć? To szatan! To zawsze on otacza duszę swymi chytrościami i zwodzeniami, oraz kłamstwami: „Jak lew ryczący szuka, kogo by pożreć”. Jesteście więc ostrzeżeni.
Powiedziano wam, że on ryczy, ale nie może was ugryźć, lecz tylko wtedy, gdy narażacie się na to z własnej winy. Pod tym względem macie wiele pouczeń ze strony Pisma Świętego, życia świętych i męczenników. Jest tam cała historia strasznych walk między człowiekiem a duchem ciemności. Przypomnijcie tu sobie o Aniele Tobiasza, który uwolnił Sarę i wiele innych wydarzeń.


ANIOŁ STRÓŻ
Jezus:
Nie chciałem, by człowiek walczył sam, bo wtedy walka byłaby taka nierówna. Dałem więc każdemu anioła, by zawsze był gotów do pomocy, ile razy poprosi się go oto.
Na nieszczęście, brak wiary sprawia, że mało kto zwraca się do niego, Ileż to razy Moi Aniołowie, wasi stróżowie, są zmuszeni dla niewiary ludzkiej do prawie zupełnej bezczynności. Ileż to razy muszą się oni usunąć, by nie być obecni przy morderstwie, jakie człowiek dokonuje na samym sobie.
Biedny człowieku, który idziesz przez ciemności po omacku, kiedy Ja wyznaczyłem ci świetlaną drogę.
Jakie są więc środki do obrony? Ależ jest ich tyle!
Są Sakramenty, Sakramentalia, Modlitwa!
Ale żaden środek nie pomoże, gdy dusza jest w ciemności. A dziś wielka liczba dusz jest w ciemności bardzo głębokiej. Brak wiary powoduje ciemność w duszach.


JEŚLI NIE BĘDZIECIE CZYNIĆ POKUTY..
Jezus:
Największy kryzys wiary od stworzenia człowieka aż do dzisiaj, jest to kryzys aktualny. Zwyczaje formalistyczne życia chrześcijańskiego trzymają wielu w złudzeniu, że są na dobrej drodze. Wielu kapłanów uważa się, że są w porządku, tak jak to sądzili kapłani, faryzeusze i inni za czasów, kiedy Ja byłem na ziemi, w Moim widzialnym Człowieczeństwie.
W każdym czasie i miejscu walka między dobrem, a złem wygląda bez zmiany tak samo. Jeśli dzisiejsza ludzkość ateistyczna nie będzie się starała powstać i nie będzie usiłowała otrząsnąć się z kurzu i dymu, który kopci jej duszę, zginie jej większa część.
To nie wyśmiewanie, ani ironia pseudo-teologów, księży nieświadomych i pysznych, to nie sztuczne wysiłki zepsucia na wszystkich odcinkach życia prywatnego i publicznego pomogą uniknąć ruin, jakie człowiek tak niemądrze szykuje na siebie. Mów głośno, że czas jest policzony. Wołaj głośno, jak Jonasz:
„Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy zginiecie”!
Mów głośno, że się nie naśmiewa z Boga bezkarnie.
Wołaj głośno, że Bóg nie chce tej godziny ciemności, lecz spowodowali ją sami ludzie.
Wołaj głośno, że moja Matka tyle już uczyniła, by oddalić od świata katastrofę.
Przypomnij wszystkim: Lourdes, Fatima i tysiące innych wstawiennictw, tak często zagłuszanych przez tych, którzy mieli obowiązek wydać o tym sąd z większym obiektywizmem i mniejszym względem ludzkim. Bali się oni tylko osądu świata...

Na tym polega ich wina: nie szukali oni prawdy, ale zajmowali się sobą. A teraz mówią o Miłosierdziu Bożym, a nie o swojej odpowiedzialności.
Nawet w sądzie wydanym o obecnych posłannictwach czy odrzucą znowu Moje światło?
Ja chcę ich wszystkich zbawić, lecz oni opierają się temu. Kochają ciemności, więc zginą w nich. Ty nie bój się i bądź Mi nadal wiernym. Jesteś w moim Sercu i tam nikt nie może cię ruszyć, ani zadrasnąć!
Błogosławię cię, synu. Kochaj Mnie i idź prosto przede Mną. Ja jestem Drogą, po której wielu nie chce iść.


24.11.1975 r.
WOLA BOŻA CHCE MIEĆ KOŚCIÓŁ ODNOWY
Jezus:
Synu, napisz, jakimi chcę mieć moich biskupów, kapłanów i wiernych.
Jeśli to pokolenie nie zmieni swego życia, jakiego domagam się od dawna z takim naleganiem, Ja Sam będę czuwał nad konieczną reformą życia. Nie brak mi do tego środków. Jeśli oni nie chcą zastosować się do Woli Bożej, będę czuwał Sam nad jej wykonaniem.
Dziwicie się, czytając Pismo święte, twardości serc doktorów i rabinów ludu Izraelskiego, ale wy im w tym nie ustępujecie. Powolnego i twardego serca, na co jeszcze czekacie? Czyż nie wystarczają znaki, jakie wam dałem?
Ja chcę mieć Kościół odnowiony, oczyszczony z brudu, który Go teraz zalewa!
Nie łudźcie się. Powtarzam wam, że jestem Bogiem Miłosierdzia, ale co uczyniliście z Moim Miłosierdziem? Dlaczego nie chcecie zrozumieć, że we Mnie Miłosierdzie i Sprawiedliwość stanowią jedno?
Nie możecie zniszczyć Mojej Sprawiedliwości, tak jak nie możecie zniszczyć piekła, o którym nie chcecie już słyszeć.
Czy Ja przestaję być Miłosierdziem, gdy na mocy Sprawiedliwości jestem zmuszony wyłączyć z domu Mego Ojca potępionych i niepokutujących? Jakim byłbym Sędzią, gdybym postępował jednakowo z dobrymi i ze złymi?
Gdyby się zniosło Sprawiedliwość, stosownie do waszego wadliwego rozumowania, trzeba by wtedy znieść sąd szczegółowy i ogólny. Trzeba by było też przyjąć, że życie ziemskie nie jest wymaganiem, ani czasem próby, oraz że wszystko ma pozostać jak dotąd.
Nie byłoby już odłączenia dobrego nasienia od kąkolu, ani potępionych od sprawiedliwych. Moje zaś nauki byłyby splamione błędami.
Nie, mój synu, Ja nie mogę się mylić. Chwalicie sobie wzór życia, który różni się i od mojej nauki i od moich przykładów. Ja jestem Drogą. Ci, którzy chcą przyjść do Mnie, a więc biskupi, kapłani, wierni, powinni iść za Mną.
W jednym z poprzednich posłannictw powiedziałem wyraźnie: „Rozpocząłem życie ziemskie w pokorze, ubóstwie i posłuszeństwie Mojemu Ojcu, aż do śmierci”.
Zastosowałem się do Boskiej woli Ojca. Lecz kto dzisiaj stara się wypełnić wolę Boga?

Nie starają się nawet poznać jej...
Jakimi powinni być Moi pasterze, kapłani i wierni?
Cóż może być bardziej przejrzyste i jasne nad moją Ewangelię? Jednak oni tego nie widzą, bo są zaciemnieni pychą lub jedną z dwóch pożądliwości.
Gdy przyszedłem na świat, nie oznajmiłem tego potężnym i bogatym tej ziemi, lecz pasterzom, ludziom pokornym i czystym, sprawiedliwym i uczciwym. Oni zaś przyszli przywitać Mnie i złożyć Mi swą miłość. Urodzony w wielkiej pokorze, chciałem mieć dokoła siebie prostaczków, pokornych i czystego serca. Takimi więc powinni być Moi biskupi, kapłani i wierni. Będą oni takimi w Kościele oczyszczonym.
Ojciec Mój dał Mi Józefa, męża sprawiedliwego, za karmiciela. Był to mąż święty, praktykujący sprawiedliwość, mąż pokorny i czysty.
Gdyby biskupi i kapłani chcieli zastanowić się trochę, zrozumieliby czego Bóg od nich żąda.

POKORA, PROSTOTA I CZYSTOŚĆ JANA ZDOBYŁA MOJE SERCE
Jezus:
Nie mówię o Mojej Matce, która była Królową wszystkich cnót i która jedyna między wszystkimi niewiastami i błogosławiona między nimi, otrzymała udział (sposobem podanym poprzednio) w Moim Kościele. Jest więc Ona wzorem wszelkich cnót i dla biskupów i kapłanów.
Taką jak była Moja Matka, powinni być wszyscy biskupi i kapłani.
Wystarczy rozważyć to, by zrozumieć.
Wśród moich Apostołów najbardziej umiłowanym był Jan. Otrzymał on zwierzenie Mego Serca Miłosiernego. Pokora, prostota i czystość Jana zdobyły Moje Serce.
Był tam też inny, o sercu pysznymi duszy nieczystej, który mimo Mego Miłosierdzia, skończył z rozpaczą w piekle. Nie chciał on ulec wpływowi Mojej Miłości i Miłosierdzia, lecz uległ podstępnym głosom najgorszych namiętności.
A kim byli święci? To byli prawdziwi Moi przyjaciele.
Mógłbym przytoczyć jeszcze wiele i przypomnieć tobie inne przykłady, ale uważam to za wystarczające.
Błogosławię cię, mój synu. Ofiaruj Mi twe cierpienia, by połączyć je z Moimi, by stała się jasność w duszy tych, którzy żyją w ciemności.


NAJPIĘKNIEJSZY KWIAT - NIEPOKALANE SERCE MARYI

Jezus: Jaki jest najpiękniejszy kwiat Nieba i ziemi?
Które to jest najpiękniejsze dzieło stworzenia?
Co jest najdroższe Trójcy Przenajświętszej?
Jest to Niepokalane Serce Mojej i waszej Matki. Serce Maryi jest przedmiotem wiekuistej Miłości Boga w Trójcy Jedynego.
Otóż to, co było najdroższe Jego Sercu, Bóg chciał to wam ofiarować.
Kwiat cudowny i wonny, ma on w sobie zapach wszystkich cnót. Nie ma mu podobnego kwiatu ani na Niebie, ani na ziemi, bo przewyższa on swą pięknością aniołów i wszystkie stworzenia ziemskie. Od wieków Bóg patrzył na Nią, umiłował Ją i uczynił z Niej przedmiot swego upodobania. Bóg chciał Ją mieć przy sobie w wykonaniu swoich nieskończonych zamiarów miłości. Uczynił Ją potężną, jako Współodkupicielkę, Matkę i Królową.
Przed Nią schylają się hierarchie anielskie, a pokolenia ludzkie głoszą Ją Błogosławioną.

Bóg ukochał ludzi do tego stopnia, że wydał za nich swego Syna, a po Synie Jego Matkę. Lecz ludzie nigdy nie okazywali i nie okazują, że zrozumieli ten dar Boży. Jest to kwiat o bieli niepokalanej, pełen czystości, miłości i ofiarności. Kwiat jedyny: ani w Niebie, ani na ziemi nie będzie mu nigdy podobnego. Jest to prawdziwe arcydzieło Boże, w  porównaniu z którym wszystko blednie i jest nic nie znaczące.
Otóż ta Matka ma zdolność do miłości bez granic. Ci, którzy tego nie przyjmują i nie wierzą w liczne objawienia Mojej Matki, dla dobra pielgrzymującej na ziemi ludzkości, nie wiedzą, co to jest miłość. Serce ich jest wyschłe, a umysł tak zaciemniony, że już nie widzą.

 

MIŁOŚĆ PRZELEWA SIĘ NA PRZEDMIOT UMIŁOWANY (NIE ZNACIE MIŁOŚCI)
Jezus: Powiedziałem ci już, że wiary, nadziei i miłości nie można nigdy rozłączyć. Są one (trochę jak Osoby Trójcy Świętej) odrębne, ale złączone i tworzą jedność w troistości. Jakże mogłoby być inaczej?
Są to cnoty nadprzyrodzone, w których Bóg Sam daje udział w duszy każdego chrześcijanina i dzięki którym chrześcijanin staje się synem Bożym, mającym udział w Jego naturze. Na mocy tego staje się podobnym Bogu.
Biedni synowie, biedni kapłani, jakże nędznym jest wasze życie, bo wy nie znacie miłości. Jakże smutnym jest życie Wasze, bo wy nie znacie nadziei, tej głównej sprężyny radości, nie znacie mocy, która zwycięża doświadczenia i trudności. Jak zepsuta jest wasza natura.
Świat i diabeł stanowią wciąż przeszkody na waszej drodze, dlatego często upadacie na ziemię. Dlaczego jesteście niespokojni i zbuntowani? Bo tam, gdzie nie ma miłości, jest uczucie urazy, która często przeradza się w nienawiść, nawet u księży.
Mój synu, strefy neutralne nie istnieją, albo się jest na płaszczyźnie nieskończonej miłości Bożej, albo w zasięgu wroga Boga i człowieka, a więc szatana.
Toteż nie wierzyć, lub nawet tylko wątpić w bardzo liczne interwencje Moje lub Mojej Matki dla dobra ludzkości (są one zawsze w stosunku do potrzeb czasów) równa się zaprzeczeniu Miłości Bożej lub rzeczywistości najpiękniejszego Kwiatu Nieba i ziemi, czyli Niepokalanego Serca Mojej Matki.
Miłość z konieczności dąży do przedmiotu umiłowanego. Miłość przelewa się na przedmiot umiłowany. Kto tego nie rozumie, nie pojmuje natury miłości.
Żaliłem się już na zachowanie hierarchii pod tym względem, na który nie zwraca się koniecznej uwagi. Nie starano się poznać tego wystarczająco i obiektywnie. Sądy wydawane przez wielu biskupów były uwarunkowane obawą, lękiem osobistym, strachem, by się nie zawstydzić itp. Nie szukano prawdy, jedynie prawdy, odrzucając wszelki obcy element. Zawsze to straszne ja ponosi przy każdej czynności lęk przed odpowiedzialnością. Stawia się więc na pierwszym miejscu siebie samego, a interesy Boga i dusz idą potem...
Ile to czasu straconego, ile przeszkód stawianych duszom, ile niesłusznych potępień!
Ile dobra traci wiele dusz!

Straszną jest odpowiedzialność tych, którzy mają władzę do zbadania dla osądzenia w prawdzie i sprawiedliwości a nie tchórzliwie i niesprawiedliwie. Postępują oni dwoiście, kiedy stawiają własną osobę na pierwszym planie przed prawdziwymi interesami Boga. Powodują też oni wiele szkody duszom niesłusznymi zarzutami.


KTO NIE MIŁUJE TRWA W ŚMERCI (MIŁOŚĆ BEZ MIARY)
Jezus:
Synu, chciałbym dać ci zrozumieć przez porównanie wielki plan miłości twego Boga.
Wyobraź sobie rodziców mających jedynego syna, którego kochają szalenie i który jest celem ich życia. Otóż pewnego dnia żądają od nich, by oddali swego syna, by zbawić od śmierci wielu innych ludzi. Ci rodzice, mimo że kochają swego syna, zgadzają się na jego śmierć. Syn zaś, chociaż również ogromne kocha rodziców, zgadza się ofiarować za swych licznych braci. Była to miłość bez miary ojca i matki dla syna, miłość bez miary ojca i matki dla skazanych na śmierć bez tej ofiary syna, oraz miłość bez miary syna dla rodziców i dla swych młodych braci, których trzeba było ratować.
Miłość dąży do tego by dawać i oddawać się samemu, Bóg kocha nieskończenie Swego Syna i daje Go dla zbawienia ludzkości. Syn kocha nieskończenie swego Ojca i zgadza się umrzeć za ludzkość.
Ojciec niebieski i Madonna kochają Mnie, Swego Syna i dają Go na zbawienie ludzi.
Miłość Syna do Ojca Niebieskiego i do ludzi spotyka się w Jego Miłosiernym Sercu, tak jak miłość Mojej i waszej Matki do Boga w Trójcy Jedynego i do was, spotyka się w Jej Niepokalanym Sercu.
Co wiedzą o tej tajemnicy miłości Moi kapłani niewierzący? Stąd powstaje ich jałowość duchowa, dlatego nie chcą oni cierpieć A cierpienie jest duszą miłości...
Dusze-ofiary zrozumiały to, ale co wiedzą o tym kapłani i co mają oni do dania duszom, jeśli sami nie mają miłości?
Co kapłani mogą dać, jeśli nie siebie samych? Dlatego szukają zawsze siebie, nawet wtedy, gdy obłudnie mówią o miłości. Ich słowa wyszukane będą zawsze zimne i pozbawione wszelkiej mocy wpływu na innych. Są to tylko najemnicy, którzy nie czynią niczego bez zadowolenia samych siebie. Nie pojmują oni tego, czym jest dostosowanie się do Woli Bożej, bo to pochodzi z miłości.
Są oni egoistami. Muszą być pełni pychy, a więc i egoizmu. Są to najemnicy, którzy w niedalekiej przyszłości gdy wilki wejdą do owczarni by pożerać owce, uciekać będą całymi tysiącami, Pozostawiając za sobą tylko ruiny.
Zdradzą Oni Boga i swych braci, bo będą myśleli o sobie. Jak będą mogli kochać, jeśli nigdy nie zaznali miłości? Ale to tylko z ich winy, mój synu, z ich winy, bo odrzucali w próżnię natchnienie mej łaski.
Jaki straszny widok i jak ciemną strefę tworzą ci kapłani i synowie Mego Kościoła! Ile to zimna i mrozu dookoła nich!
„Kto nie miłuje, trwa w śmierci” Toteż są oni w śmierci, bo dusza bez miłości jest martwa. Trwają w takiej ciemności, że już nie widzą tego, w co dusze proste wierzą i co widzą. Tacy kapłani są niczym dla Mego Kościoła są członkami zgangrenowanymi Mego Ciała Mistycznego. Są oni cierpieniem i nieobliczalną szkodą dla siebie i dla dusz. To gałązki oderwane od winnicy. Są oni jakby wyklętą figą, która miała tylko liście, a nigdy owocu.
Biedni synowie! Pycha i zarozumiałość sprowadziły ich na drogę bez wyjścia. Niezdolni są do zwrócenia się ku zdobyczom dobra: nie mają siły do dążenia na szczyt Świętej Góry.
Trzeba nimi potrząsnąć i obudzić ich z tego snu śmierci, który ich obejmuje.
Don Ottavio: Ale jak, O Panie?
Jezus: Wiesz o tym, mój synu: potrzeba pokory, modlitwy i cierpienia. Pokorą zwalcza się pychę. Cierpieniem zapali się ogień. Modlitwą zmusza się Boga do litości i miłosierdzia.
Synu, oto dlaczego chcę, by biskupi postanowili wskrzesić w parafiach pobożne Stowarzyszenie Przyjaciół Jezusa Eucharystycznego. Powinni zrozumieć, że chodzi tu o wiarę i miłość. Zapalić ogień miłości, rozpalić stosy wiary i wzajemnej miłości, jest o wiele ważniejsze nad różne inne aktywności.
Jest to możliwe wszędzie, bo nie chodzi tu o ilość członków. Ważne jest to, by we wszystkich parafiach, Moi Przyjaciele, mając Mnie obecnego w tajemnicy wiary i miłości, stali się pomocnikami w zbawianiu dusz zagrożonych.
Jest to konieczne, by wobec zbliżającej się godziny ciemności, dusze wierne wiedziały gdzie mogą nabrać siły, wzmocnić się. Powinny mieć pewny punkt oparcia, by nie zginąć w ciemności nocy.
Nie jest to takie trudne, niech więc działają póki mają czas. Na razie dosyć, mój synu. Kto ma uszy do słuchania niech słucha.
Błogosławię cię. Ofiaruj Mi swe cierpienie i pozostań przy Mnie.

Czuwałeś tej nocy i pocieszyłeś Mnie twoją miłością.

 

26.11.1975r.
SZATAN -WRÓG DO ZWALCZENIA
Jezus: Ja,
Słowo Przedwieczne Boga, Słowo Ojca, przemówiłem do ludzi i oznajmiłem im prawdę.
Prawda promieniuje, a światłość była konieczna, bo cienie śmierci zstąpiły na winną ludzkość, otoczyły ją i uwięziły, jakby straszne i trujące ukąszenie. Walka zaczęła się wcześnie, była to wałka między światłem a ciemnościami.., między prawd a kłamstwem... między życiem a śmiercią. Wasi pierwsi rodzice po popełnieniu winy pobiegli ukryć się w gęstwinie zieleni, bo bali się. Czuli potrzebę okrycia się, bo się wstydzili. Zdali sobie wtedy sprawę z pierwszych skutków swej winy.
Lecz Ja, Słowo Boże i Światłość świata, rzuciłem promienie prawdy i światła na waszych pierwszych rodziców, pogrążonych w ciemności śmierci, i otrzymawszy od nich przyznanie się do winy, przepowiedziałem im zwycięstwo przez Maryję: „Zastawiłeś zasadzkę na niewiastę, a ona zgniecie ci głowę, będziesz pełzał po ziemi, łykał proch i będziesz przeklęty między wszystkimi stworzeniami ziemskimi”.
Oto wojna wkroczyła na świat, rozpoczął się nieprzerwany pojedynek, który zakończy się przy końcu czasów na Sądzie Powszechnym. Będzie to wielki dzień, który zaznaczy pieczęcią boską Moje wielkie zwycięstwo -Słowa Bożego i Światłości świata - nad kłamstwem.
Wy, synowie moi, od stworzenia i upadku człowieka aż do dzisiaj nie zrozumieliście jeszcze tego, że ta wojna znajduje się w centrum całej historii ludzkiej. Wszystkie usiłowania ciemnych potęg zła polegają właśnie na tym: odwrócić duszę ludzką od rzeczywistej wizji tej dramatycznej walki trwającej bez przerwy między Mną, Słowem Bożym, które stało się Ciałem, a szatanem z jego zastępami.
Cała historia Tajemnicy zbawienia ma w tym swą oś. Historia Ciała Mistycznego ma tam swój ośrodek. Historia ludzkości znajduje tam swą rację bytu. Jest to paradoksalne, że nie zostało to zrozumiane przez wielu biskupów i wielu kapłanów.
Oto dlaczego doszliście do sytuacji katastrofalnej. Jeśli ci, którzy powinni czuwać, nie znają niebezpieczeństwa, którego mają się strzec, to na czym polega ich czujność?
Jeśli ci, którzy mają prowadzić, nie znają dobrej drogi, jakimi są przewodnikami?
Jeśli ci, którzy mają walczyć, nie używają odpowiedniego oręża, to są skazani na porażkę. Tak właśnie było na początku: Adam i Ewa mieli dostateczne siły oraz moc, by zwalczać zasadzki nieprzyjaciela, ale nie mieli doświadczenia co do sposobu obrony przed zasadzkami kłamstwa, bo go nie znali.


KAPŁŃSKA ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA DUSZE
Jezus:
Jest dla was bardzo ważną rzeczą znać dobrze, jaką ma moc nieprzyjaciel występujący przeciwko wam po tylu wiekach.
Adam i Ewa starali się wytłumaczyć i zrzucić winę na kusiciela. Zgrzeszyli sami, ale usiłowali oskarżyć przeciwnika o swoją winę.
Tak czyni wielu biskupów i wielu kapłanów W próżnym usiłowaniu pozbycia się odpowiedzialności. Bali się i boją odpowiedzieć. Dla własnej chwały ustępują nieprzyjacielowi i to nieskończone ilości razy. Kierują się osobistą chwałą potem własną godnością
Zostawszy dzięki swej próżności jakby balonikami zawieszonymi w powietrzu w imię pochwał, okazują się niższymi od swych zobowiązań, które powinny zajmować pierwsze miejsce Ustępują przed względami ludzkimi i innymi podłościami, a to nie jest godne duszpasterza.
Nie używa się najlepszej zbroi: pokory, ubóstwa, cierpienia, modlitw Czy można użyć czego innego? Może powiedzą, że się modlą? Modlitwa powinna zająć pierwsze miejsce i większą część ich czasu, a oni odkładają ją na ostatnie miejsce.
Wezwałem biskupów i kapłanów do konfrontacji. Uczyńcie to póki nie będzie za późno. Trzeba porównać swe życie z Moim Życiem na ziemi, swoją drogę z Moją Drogą. Wtedy będzie można ujrzeć rzeczywistość bez obawy pomyłki.
Gdyby kapłani mieli naprawdę odwagę takie szczere porównanie wycisnęłoby z nich przepełniającą ich ropę.
Ile to przykładów z życia wielkich biskupów?
A święty proboszcz z Ars - ile mówi księżom?
Zaniedbany i wzgardzony spędzał on całe godziny na modlitwie, ale miał taką łaskę Bożą, że mógłby nawrócić nawet kamienie
To nie wy kapłani i biskupi macie się dostosować do czasów, lecz czasy powinny dostosować się do Was.
Jaka to odpowiedzialność, gdy odrzuca się walkę?
Jeśli jesteście biskupami i kapłanami, to jesteście nimi na mocy tej walki.
Bez tej walki nie mielibyście racji bytu. A wielu nie wie o tym...
Synu, błogosławię cię.
Nie lękaj się, patrz na Mnie i idź naprzód, aż do wielkiego spotkania.
Wtedy ciernie staną się przepięknymi różami, nieznanymi na tej ziemi wygnania.


27.11.1975 r.
ŚWIĘCI - JESTEŚMY BLISKO WAS
Jezus: Synu,
pragnąłeś poznać św. męczennika Oktawiana i porozmawiać z nim, oto on:
Św. Oktawian: Jestem św. Oktawianem, męczennikiem rzymskim. Pragnę, byś wiedział, że w Niebie nie żyje się bezczynnie, ale głęboko czynnie. W Niebie ma się pełnię życia. Pragnienie udziału między nami jest rzeczą normalną. Ciało jest jedno i Głowa jedna. Nawet czynności są wspólne, dopóki ci, którzy pielgrzymują na ziemi, nie zwrócą się ku rzeczom szkodliwym dla Ciała i krzywdzącym prawa wszystkich członków, wśród których Głowa zajmuje pierwsze miejsce.
Mój bracie, nie brakło ci nigdy pomocy, jakiej nam wolno udzielać od twych urodzin i będzie ona trwała do końca twych dni.
Pomoc ta byłaby większą, gdybyś jej bardziej pragnął i częściej o nią prosił. Dobroć Boża pozwoliła na to spotkanie, użyjmy je więc na płodniejszą współpracę. Radością dla Bożej dobroci i dla nas, mój bracie, jest uczynić nasze stosunki bardziej bliskie, częstsze, bardziej ufne, a zwłaszcza płodniejsze w dobro.
Jesteśmy blisko was, bracie. Nie trzeba sądzić błędnie, przecież jesteśmy wolnymi i rozumnymi członkami jednego Ciała. To samo życie Boże nas ożywia, nas i was. Tylko, że my kochamy was bardzo dobrze, a wy nas kochacie o wiele mniej, tak że nawet zapominacie o nas. Ty wiesz, bracie, że miłość dąży do zjednoczenia. Jak łatwo można by to zrealizować! Jednak nie osiągnie się tego, jeśli miłość jest tylko jednostronna.
Bracie, powiedz to wszystkim, że dobro na ziemi mogłoby być olbrzymie, nieobliczalne, gdybyście wy jeszcze pielgrzymujący żyli tak, jak my tego gorąco pragniemy (a żyjemy tym w miarę, jak wy nam pozwalacie) - żyli dogmatem Obcowania Świętych. W Niebie nie żałuje się niczego, gdyż inaczej nie byłoby tam doskonałego szczęścia. Lecz gdyby można było żałować czegoś, to na pewno żałowałoby się utraty olbrzymich możliwości dobra, oraz zaniedbania cudownego źródła pomocy duchowej oraz materialnej dla dobra osobistego, i nawet całego Kościoła. Oby dobroć Boża pozwoliła nam spotykać się częściej ku chwale naszego Boga w Trójcy Przenajświętszej Jedynego.

27.11.1975r.
MAŁE I WIELKIE RZECZY
Don Ottavio:
Dzisiaj, Jezus, zanim pobłogosławił mnie, jak co wieczór, powiedział mi:
Jezus: Synu, kochaj Mnie i pamiętaj, że wobec Mnie nie ma nic wielkiego lub małego. Pamiętaj również, że właśnie przez małe i nic nie znaczące rzeczy okazuje się, że się Mnie kocha, a kocha gorąco...Uśmiech zwrócony do osoby, która cię potrąca... akt pokory w chwili odpowiedniej szybkie powstrzymanie aktu niecierpliwości... ofiarność na głos łaski... punktualność w stosunku z innymi... umiejętność słuchania innych... (mógłbym wyliczać dalej), są to małe i wielkie rzeczy, wzbogacające wielkość duszy.
Sprawiają Mi one radość i świadczą o prawdziwej miłości.
Mój synu, chcę byś usiłował tak Mnie kochać. Wtedy uszczęśliwisz swego Jezusa.
Kto jest Mi wiernym w małych rzeczach, będzie też wiernymi w rzeczach wielkich.

 
ARCYDZIEŁO TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSJ
Jezus:
Mój synu, pisz: Mówiłem ci już jakimi chcę mieć Moich kapłanów, chociaż ograniczyłem się tylko do rzeczy głównych. Teraz chciałbym ci dać zrozumieć, jak chcę urobić kapłana, wrażliwego na działanie łaski, oczywiście z jego współpracą.
Czasem wystarcza Mi, by nie przeszkadzał on mej pracy rzeźbiarza. Wtedy nie tylko ubogacam kapłana zasługami i cnotami, ale czynię z niego arcydzieło Trójcy Świętej!
W nim Ojciec ma swe upodobanie, a Duch Święty raduje się w nim i posłuży się jego ustami, by głosił mądrość oświecającą dusze. Jezus jest z niego zadowolony i napełnił go łaskami, które wpłyną na dusze z którymi obcuje. Uczyni z niego drugiego Siebie i będzie szedł przez świat, pociągając dusze do Jezusa mocą modlitwy i potęgą cierpienia. Tak jak Ja, zatriumfuje przez upokorzenia i niezrozumienie tych, którzy go otaczają.
Synu, chcę, by kapłan uważał na Moje słowa. Ma on być zwrócony cały ku Mnie w całkowitym oddaniu się Mnie i braciom, tak jak Ja oddałem się cały Ojcu i wam. Za Moim przykładem kapłan ma być mężem modlitwy.

 
KAPŁA STAJE SIĘ MOCNY MOJĄ MOCĄ
(JAŁOWA PUSTYNIA)
Jezus:
Synu, jakie zmiany są w Moim Kościele! Ludzie nie modlą się, albo modlą się źle i jest to tylko modlitwa materialna Jak mogę wzbudzać powołania by stawali się potem nie kapłanami, ale sługami szatana, bo tak jest rzeczywiście. Wielu księży, zamiast być Mymi kapłanami, oddali się na służbę diabłu.
Prawdziwi kapłani wiedzą, że trzeba poświęcać wiele czasu na modlitwie. Tylko dzięki modlitwie i cierpieniu dziś tak unikanemu, kapłan staje się mocny mocą Moją.
Kapłan Powinien żyć w i a r ą. Jest rzeczą niemożliwą by kapłan nie był mężem wiary. Czy sądzisz, że mieli wiarę ci, którzy opuścili Mnie, by biec za próżnymi przyjemnościami świata? I czy mieli wszyscy wielką wiarę ci, którzy pozostali? Na nieszczęście, nie.
Jakie straszne spustoszenie i jaką jałową pustynię stworzył nieprzyjaciel w Moim Kościele!
Prawdziwy kapłan, kapłan w Kościele oczyszczonym na nowe życie, powinien również pałać ogniem miłości. Czy nie przyszedłem na ziemię, by zapalić ten ogień i czegoż chcę, jak nie tego, by się palił i stworzył wielki pożar? Lecz zamiast tego, serca niektórych pasterzy i wielu kapłanów nadęły się pychą, a tym samym egoizmem.
Prawdziwy kapłan wzdycha za Mną w dzień i w nocy, tak jak spragniony jeleń wzdycha za świeżą i czystą wodą.

Czy sądzisz, że szukają Mnie liczni kapłani tego pokolenia? Nie, mój synu, oni pragną mieć samochód, marzą o małżeństwie, lubią przyjęcia, zebrania publiczne, niektórzy nawet kawiarnię... Lubią oni filmy, nawet niemoralne, czepiają się telewizji...
Niektórzy upodobali sobie wszelkie próżności i wygody, zamiast ukochać Boga. U nich Bóg nie jest ponad wszystko! Raczej każdą rzecz mają ponad Boga.
A biskupi? Niektórzy z nich śpią. A jeśli wiedzą, to nie mają odwagi wziąć siekiery do ręki i wtedy wyszukują pewnych środków i nowych dróg. A nowe drogi nie istnieją, tak jak nie ma nowych środków poza tymi, które wskazałem i które są owocami mego Odkupienia.
W imię roztropności, biskupi popełniają nadal nieroztropności. Ile to już ich popełnili z wielką szkodą dla dusz i dla Kościoła, któremu mieli przewodniczyć. Śpią więc w imię roztropności, bo w wielu przypadkach, są bojaźliwi, udają tylko miłość i troskę, jakich nie mają. Często również ich postawa ojcowska nie jest szczera.
Są też tacy, którzy działają z wyrachowaniem. Lecz miłość nie rachuje, miłość kieruje się czym innym. Miłość zwycięża wszystko, wznosi się ponad wszystko i nie gubi się w drobiazgach. Miłość jest ogniem, który pali, pożera i nie zatrzymuje się w działaniu. Niech przeczytają o tym u św. Pawła, a wielu z nich będzie musiało uznać, że idą drogą prawie zupełnie przeciwną drodze, podanej przez Apostoła.
Mówiłem ci już poprzednio, że chcę mieć kapłanów świętych. Teraz wyjaśniłem ci lepiej, jakim ma być kapłan i czego ma unikać, by zostać świętym.
Błogosławię cię, mój synu. Módl się i cierp za nawrócenie kapłanów.


2.12.1975r.
DZISIEJSZY POSTĘP JEST POGAŃSKI
Jezus:
Mój synu, pisz:
Dzisiejszy postęp jest morderczą bronią, którą szatan oddala wiele dusz od źródeł wody żywej, by je odwieść, a potem porzucić na pustyni, gdzie umrą z pragnienia.
Ci, którzy powinni byli strzec dusze ochrzczone przed tym niebezpieczeństwem, sami jemu ulegli. Bez żadnego oporu, ani nie uprzedzając trzody o grożącym niebezpieczeństwie, poszli sami za wrogiem, który wykorzystał to i oddalił od światła wiary trzodę i jej pasterzy.
Uważam za zbyteczne tłumaczyć ci to wszystko, bo wszyscy widzą dzisiaj rodziny rozbite.
Dziś również szkołę przemieniono z dawnej świątyni w piekielną norę, w której, pod pretekstem postępu i rozwoju, narzuca się dzieciom oficjalnie grzech.
Widzicie jak kino i telewizja stały się katedrami nauczycieli, którzy całe miliony uczniów pouczają o aktach gwałtu, występku, cudzołóstwa. Są to wykłady przekazujące truciznę ateizmu; w każdej godzinie dnia i nocy za pomocą kłamliwych kronik, przez filmy sławiące rozwody i poronienia, przez piosenki sławiące wolną miłość i przez zmysłowość. Nieskromność jest wychwalana poprzez nudyzm i niemoralne obyczaje. Rozszerzenie błędów wszelkiego rodzaju jest przyjmowane codziennie jako zdobycze wolności.

 

W IMIĘ WOLNOŚCI ZABIJA SIĘ
Jezus:
W imię wolności zabija się, w imię wolności szerzy się zepsucie, w imię wolności dokonuje się czynów najbardziej zbrodniczych. Mówię ci tylko o tym, co się dzieje w rezydencjach, domach prywatnych i miejscach publicznych. Dokonuje się tam wszelkiego rodzaju zabłąkań, przewrotności i nieprawości. Szatan wyładowuje tam całą swą nienawiść przeciw naturze ludzkiej poniżając ją, niszcząc w niej wszelką skromność i poczucie godności, depcząc ją na wszelki sposób, jaki tylko dozwala mu jego niska chytrość.
A co powiedzieć o prasie, innej chwale postępu? Jest ona środkiem komunikacji domowej na usługach zła.
Prasa dobra ma mniejszą poczytność i nie szerzy się tak, jak prasa zła. Przejrzyj dzienniki, a przekonasz się, że są one głównie na usługach ateizmu.
Jest to pseudo-postęp. Postęp materialny, o zadziwiającej regresji moralnej i duchowej, był przyjęty bez sprzeciwu, chociaż widać w nim pyszną obecność czarta, który używa go do zabijania Boga w duszach.
Nie tylko nie sprzeciwiają się temu, ale niektórzy wychwalają to, a wielu ludzi zamiast połączyć się w stawianiu oporu tej innowacji szatańskiej, idzie raczej za nią.
Moje przykłady i nauki są zupełnie przeciwne zasadom i obyczajom tej grzesznej cywilizacji. Wśród wielu księży i pasterzy powstała zbytnia gorliwość w zmienianiu i reformowaniu wszystkiego, chcą pogodzić rzeczy sobie przeciwne. Stąd ten cały deszcz nowości, który według nich powinien dać możność służenia jednocześnie dwom panom. Chcieliby oni połączyć światłość z ciemnością, niedozwolone uczynić dozwolonym, zwiększając w Moim Kościele zgorszenia, rozdarcia i podziały. Lecz ci „odnowiciele” zapomnieli o rzeczy prawdziwie ważnej: o odnowie samych siebie. Gdyby się odnowili sami, mogliby potem zabrać się rozsądnie za pożyteczną reformę innych.



JA NIE JESTEM BOGIEM ZEMSTY
(DLA ZBAWIENIA DUSZ)
Jezus:
Ci, którzy dzisiaj często mówią o Moim Miłosierdziu, mieliby rację gdyby nie zapominali o czymś bardzo ważnym. Czy dusza jest więcej warta niż ciało? - Jeśli tak, to czy byłoby to miłosierdziem ratować ciało, pozwolić zginąć duszy?
Ja nie jestem Bogiem zemsty, lecz nieskończoną i wiekuistą Miłością, co oznacza, że kocham was nieskończenie wiecznie. Ja nie chcę ruiny ludzi, lecz będąc Miłością, chcę ich wiekuistego zbawienia.
To wy opuściliście Mnie i na pierwsze miejsce postawiliście waszą pogańską cywilizację. Przyjęto ją i zawarto umowę poniżającą was, która zmusza do najbardziej niegodnych kompromisów.
Zaczynacie teraz widzieć niejasno przepaść, znajdującą się pod waszymi nogami i zaczynacie wołać do Mego Miłosierdzia. Toteż to Moje Miłosierdzie przeszkadza duszom do dalszej zguby. Zwrócę Moją Sprawiedliwość ku Miłosierdziu, by Kościół Mój zrodzony do nowego życia, wykonał to, do czego go wezwałem.
Jesteś już zmęczony i nie czujesz się dobrze, mój synu.
Na dzisiaj już wystarczy. Błogosławię cię, kochaj Mnie.

 

3.12.1975
PRZESZLI DO NIEPRZYJACIÓŁ
Jezus:
Pisz, mój synu
Ja, Jezus, Słowo Boże, które stało się Ciałem, widzę dziś Mój Kościół w zupełnie innym aspekcie niż go ustanowiłem od początku. Czy pozostał on tą autentyczną prawdziwą budową? Nie poznaję go już prawie wcale...
Czy dzisiejsi biskupi są podobni do wczorajszych apostołów? Czy kierują się oni tą samą bezinteresowną gorliwością jak w pierwszych wiekach? Czy kieruje nimi ten sam duch pokory i ubóstwa? Czy dzisiejsi kapłani są podobni do wczorajszych uczniów? Nie, mój synu!
Nie twierdzę, że na początku nie było słabych i dezerterów, ale dobrzy mieli ducha Bożego. Ożywiała ich wiara, podtrzymywała nadzieja, a miłość, która ich łączyła była prawdziwą, tak, że poganie patrząc na nich, mówili: „Patrzcie, jak oni się kochąją” - i pociągało to ku nim.
Dzisiaj mój synu, jest zupełnie inaczej. Za wyjątkiem zawsze kilku prawdziwie dobrych i świętych biskupi sami nie kochają swoich księży prawdziwą miłością Chrystusową. Zewnętrznie są przychylni, ale wewnętrznie zimni, jak metal.
Między kapłanami wzajemna miłość jest często tylko pustym słowem. Panuje tam niechęć raczej, niż uczucie braterskie. Zawsze są oni gotowi na przychylność z każdym, byle to było przeciw innemu księdzu. Gotowi są zawsze stać się obrońcami Boga, byle by to oskarżało innego z księży. Nie mówmy potem o zazdrościach, zawiściach i urazach, gotujących się ciągle w garnku diabła, jak również w obmowach i nawet oszczerstwach, którymi szatan napełnia dzisiejszy Kościół.
Przypominam ci również rany zadane Memu Ciału Mistycznemu przez grzechy przeciw szóstemu i dziewiątemu przykazaniu.
Świętokradztwa już nie są liczone i dopełnia się ich z obojętnością jakiej może sam Judasz nie znał.
Mówiłem ci niedawno o ropie, która się zebrała wewnątrz Mego Ciała Mistycznego. O, gdyby było można naciąć to Ciało Mistyczne tak jak się nacina wrzód, ropa wypłynęłaby gwałtownie.
Nie mogę pozwolić, Mój synu, by dusze nadal wpadały do piekła. Nie mogę być dłużej biernym, kiedy dla wielkiej liczby dusz Moja Męka staje się bez pożytku, bez pożytku jest Moja Krew i nawet Moja Śmierć.
Moje nieskończone Miłosierdzie wymaga sprawiedliwości wobec niesprawied1iwości dokonywanej przez szatana, tego zabójcę i złodzieja, przy współpracy osób, które z rozmysłem pracują na zgubę dusz, które Ja ukochałem od wieków.

 

WIELKA ODPOWIEDZIALNOŚĆ
Jezus:
Mój synu, gdybym dał ci ujrzeć straszliwą odpowiedzialność dusz Bogu poświęconych w tym dziele ruiny, mordu i kaleczenia dusz we współpracy z mocami piekł nie mógłbyś przeżyć tego ani chwili.
Chcę, by wszyscy wiedzieli, że wobec trwania zła moralnego i duchowego w Moim Kościele, godzina oczyszczenia nie może już być odłożona, nawet na błaganie Mej Matki ani przez cierpienie dusz-ofiar, nie zważając na ich skuteczność.

Zbawienie dusz jest rzeczą tak wielką, że żadna inna rzecz nie może być ponad tym, Bóg widzi to, czego wy sami nie możecie zobaczyć.
Miłosierdzie Boże i cierpliwość Boża przewyższają wszystko, co możecie sobie wyobrazić, ale nie mogą one znosić dłużej morderstwa dusz, dokonanego w dzień i w nocy przez grzech.
Mój synu, kiedy więc ludzie, tak leniwi do zrozumienia, zdadzą sobie sprawę z błahości tych wszystkich rzeczy, dla których tracą czas i energię?
Nie mówię tu o tych ludziach, którzy są daleko ode Mnie, lecz o tych, którzy się uznąją za wiernych Mi, a jednak w większości przypadków stawiają Boga i dusze na ostatnim miejscu. Nigdy nie złożą dla Boga i dla swej duszy tych ofiar, jakie czynią codziennie dla grymasów swego ciała, które jest ich bożkiem. Pomyśl więc, czego się mogą spodziewać ze strony innych...
Lecz najbardziej martwi Mnie to, że Moja straż, czyli dusze poświęcone Bogu, w wielkiej liczbie przeszły do wroga. Powtarzam to wam, że na szczęście nie widzicie tego, co Ja widzę, Ja widzę wszystko nawet myśli najbardziej ukryte.
Nie zrozumiecie nigdy nieskończonego smutku Mego Miłosiernego Serca oraz smutku Niepokalanego Serca Mej Matki.
Idąc dalej krzywymi ścieżkami obłudy, większość nie chce wejść na wielką drogę Krzyża i modlitwy.

Na dzisiaj wystarczy
Błogosławię cię, ofiaruj Mi swoje cierpienia.
Teraz są one wielkie, lecz tylko ofiarując Mi je z miłością sprawiasz radość Mojemu Sercu.


3.12.1975 r.
WYTRWAJCIE - STRZEŻCIE SIĘ ZASADZEK NIEPRZYJACIELA
Do Ottavio
: Proszę o szczególne błogosławieńśtwo dla proboszczów i księży, jak też dla należących do Pobożnego Stowarzyszenia, którzy jutro 4.12.1975 - I czwartek miesiąca - rozpoczną adorację Jezusa jak On tego żąda gorąco.

Jezus: Pisz:
Synu, moją rozkoszą i radością jest być z wami. Ukochałem was od wieków, od zawsze jesteście przedmiotem Mojej Miłości. Dlatego chciałem was mieć tutaj, chcę was mieć tu teraz i na zawsze. Zbyt wielu zapomina Mnie, zbyt wielu obraża Mnie i znieważa, zdradza i przebija.

Miłość Moja nie znajduje odpowiedniej odpowiedzi i Ja, Bóg, szukam jej u was, którzyście odpowiedzieli dobrze na Moje wezwanie.
Jeśli wy również kochacie Mnie tak, jak Ja was kocham, nowe stosunki przyjaźni nawiążą się między nami.
Ofiaruję wam moją przyjaźń, Ja Bóg, wasz Stwórca i Pan, wasze wszystko Alfa i Omega. Czyż mogę wam ofiarować coś drogocenniejszego i większgo?
Przyjdźcie tutaj wszyscy przynajmniej raz na miesiąc, by pozostać razem, jak przyjaciele.

Przyjdźcie by się modlić i wynagradzać za tych, którzy odrzucają moją przyjaźń.

Bądźcie wytrwali, strzeżcie się zasadzek nieprzyjaciela, który czyni wszystko, by wam przeszkodzić.
Przyjdźcie z sercem otwartym, a Ja napełnię je Moimi łaskami i darami.
Synu, jak to będzie pięknie - znaleźć się tu z waszym Jezusem!


6.12.1975 r.
DAJ MI MOC PRZECIW NIEPRZYJACIOŁOM MOIM
Jezus
: Synu, są to słowa, które każdy z Moich wiernych, każdy z kapłanów powinien wymawiać nie tylko ustami, ale sercem i duchem, w pokorze umysłu i prostocie wiary. Nie na próżno słowa te wymawiają chrześcijanie, a zwłaszcza kapłani. Prócz modlitwy, są one upomnieniem niezwykle ważnym, a także wskazaniem niezwykle ważnego zadania chrześcijanina, jako żołnierza Chrystusowego w nieustannej walce przeciw ciemnym mocom piekła, które jest wrogiem Boga i zbawienia dusz.



ZWOLENNICY SZATANA
Jezus: Mówiłem już poprzednio o licznych sprzeciwach w Moim Kościele. Oto jeden z głównych: modlą się, proszą o moc, o potęgę przeciw nieprzyjacielowi, w którego nie wierzy się zupełnie, albo bardzo mało, następnie nie chce się walczyć w sposób odpowiedni.
Jest to tak, jak gdyby żołnierze i oficerowie wołali o broń, a otrzymawszy ją nie chcieli jej używać. Czy nie jest to niewytłumaczalnym przeciwieństwem? Lecz to przeciwieństwo przyjmuje postacie jeszcze bardziej niedorzeczne, bo nie tylko nie zwalcza się nieprzyjaciela najniebezpieczniejszego, ale zbyt często pomaga mu się i zachęca w jego niszczącej pracy w duszach. Ileż to jest kapłanów heretyków, pysznych i buntowniczych, ilu chrześcijan niewiernych i bluźnierców, będących większymi nieprzyjaciółmi diabła, niż Boga.
Przyszedłem na świat właśnie by odebrać z rąk szatana i jego zastępów to, co oni porwali Mi chytrością i kłamstwem. Wygrałem Mą bitwę upokorzeniem Wcielenia, wytrwałą modlitwą i nieskończonym cierpieniem Mej Ofiary. Były to oręża pewne, wobec niezawodnego zwycięstwa nad nieprzyjacielem Boga i dusz.

Czy nie powiedziałem wyraźnie, że „kto chce iść za Mną, niech weźmie swój krzyż i naśladuje Mnie”. Powiedziałem też wyraźnie: „kto chce być Moim uczniem, niech czyni to, czego Ja dałem przykład”.
Teraz synu, osądź sam czy chrześcijanie, kapłani i pasterze czynią to, co Ja czyniłem? Nie, mój synu, jest mało, bardzo mało takich dzisiaj, którzy chcą iść za Mną drogą kalwaryjską z koroną cierniową na głowie. Przyjrzyj się tej wielkiej różnicy między Moim a ich życiem, między Moją a ich drogą, między Mymi a ich uczynkami. Idą oni w kierunku zupełnie przeciwnym. Jest to położenie tragiczne, które zakończy się tylko w chwili oczyszczenia.
Zaślepienie ludzi i twardość ich serc są nie do uwierzenia, niedopuszczalne jest zachowanie się moich chrześcijan, wyzywający jest sposób życia niektórych kapłanów. Nie boją się oni Boga, ani Jego Sprawiedliwości. Zginą więc i będą rozproszeni, jak pył na wietrze. Zgubię ich nie Ja, ale ich upór w złym.
„Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom moim” - mówią ich usta, ale w codziennej rzeczywistości swego życia, podtrzymują oni plany niszczenia dusz.

 

Tacy kapłani wystrzegają się posługiwania się egzorcyzmem i używania władzy, jaką już otrzymali przed święceniami, bądź nie wierząc w to, lub też rozumiejąc bezpożyteczność tego z powodu różnicy ich życia z życiem kapłana wiernego, który czerpie z egzorcyzmu broń bardzo skuteczną do powstrzymania, ograniczenia i neutralizowania zarozumiałej i zuchwałej przesady nieprzyjaciela.
Tak, ten rodzaj przewrotny i niewierzący, sprowadza wszelki problem do problemu dobrobytu materialnego, nie uznaje wartości duchowych życia ludzkiego, poniża i niszczy wprost godność ludzką równając ją z bytem zwykłego zwierzęcia.

Mój synu, jaka głęboka ciemność zawisła nad światem: ludzie przytępieni, kapłani stali się pośmiewiskiem ludzi i igraszką mocy zła!
Co zasmuca najbardziej Moje Miłosierne Serce i Niepokalane Serce Mojej i waszej Matki, to to, że miłość jest odrzucona. Światłość odepchnięta, że Bogu sprzeciwia się i że czyni się wszystko, by przeszkodzić Jego planom zbawienia.  

Te słowa: „Daj mi moc...” stają się kłamstwem na ustach wielu. Tak, kłamstwem jest widzieć przepaść, do której się wpadło i odrzucać w próżnię wszystkie wezwania (a jest ich tyle!), by usunąć od ludzkości najstraszniejsze nieszczęście w historii. Lecz nieprzyjaciele nie zwyciężą!
Moje Miłosierdzie, nigdy nie odłączone od Sprawiedliwości, zatriumfuje. Zatriumfuje również Moja i wasza Matka, która rozproszy ciemności otaczające ziemię, by przywrócić ludzkości dobro i sprawiedliwość.

Pięknym będzie Mój Kościół oczyszczony i odrodzony. Zajmie on na świecie należne mu miejsce, a narody i ludy uznają go za Wodza i Przewodnika całej wielkiej rodziny synów Bożych.
Błogosławię cię. Przyjmuję twe cierpienia i twoją miłość.

7.12.1975r.
MARYJA DUCHOWNA RÓŻA NIEBA I ZIEMI
Jezus:
Pisz, mój synu: 4
Dziś, 7 grudnia, w wigilię Niepokalanego Poczęcia Mojej i waszej Matki, jest wielkie święto w Niebie i na ziemi i chcę ci mówić o Niej, Duchownej Róży Nieba i ziemi. Chcę ci mówić o Niej, o najpiękniejszym kwiecie z całego stworzenia, o arcydziele Mej Mądrości, Potęgi i Miłości. Wspomniałem już o tym kwiecie, o jego naturze i jedynym pięknie. Nie istnieje i istnieć nie będzie podobny mu w czasie i w wieczności.
Jest Ona bieli niepokalanej, wspaniałości nieporównanej, jest cała Miłością. Jest Ona Moją, Boga w Trójcy Jedynego. Ja jestem Lilią padolną a Ona „porwała” mi moją biel. Ja jestem Światłością a Ona mi ją porwała. Ja jestem Miłością i porwała Mi ją również. Maryja jest Bielą, Światłem i Miłością, czyli Różą Duchowną pełną Miłości. Jak palący się stos, promienieje Ona ciepłem, które roztacza się na Niebie i na ziemi, przenika i otacza wszystko i wszystkich.
Jest Ona radością Ojca, Jego córką wybraną i najbardziej umiłowaną.
Jest Ona Matką ofiarną, która dała Mi swe człowieczeństwo. Jest ukochaną Oblubienicą Ducha Świętego, Który napełnia Ją obfitością swych darów.
Jest Różą Duchowną Nieba, ziemi i świata całego.

MARYJA - JEST CAŁA MIŁOŚCIĄ

Jezus: Róża manie tylko płatki, ma jeszcze łodygę, liście, które ją ozdabiają i dopełniają jej piękna. Ma też ona kolory wspaniałe.
Liście są symbolem cnót wszelkich. Mocna łodyga z ostrymi cierniami oznacza obronę przeciw każdej próbie napaści ze strony nieprzyjaciół widzialnych i niewidzialnych.
Róża Duchowna otacza swą wonią wszystkie dusze, które ufają Jej i powierzają się Jej.
Ta woń jest również pewną ochroną przeciw napaściom potęgi zła.
Duchowna Różo, najpiękniejszy kwiecie Nieba i ziemi, nikt nigdy nie będzie mógł zaszkodzić Ci. Różo mistyczna, jesteś zawsze przedmiotem stałej, niezmiennej miłości ze strony Boga, oraz czci od aniołów i świętych.

8.12.1975r.
NAWET DZISIAJ NIE WIERZY SIĘ
Jezus:
Mój synu, pisz:
Ja, Jezus, Syn Jedyny Boga, Jeden z Ojcem i Duchem Świętym, w ciągu trzech lat mego życia publicznego, wiele razy jasno i dokładnie oznajmiłem Moim apostołom i uczniom, że jest koniecznym, by ziarno pszenicy było rzucone do ziemi i zamarło tam, by wydać owoc obfity.
Apostołowie nie chcieli zrozumieć tego, choć mówiłem wyraźnie. Nigdy nie nabyli przekonania co do konieczności Mej Śmierci i strasznej Męki. A jednak wiele razy mówiłem im o tym bardzo wyraźnie. Byłem już blisko do zrealizowania Mego zamiaru miłości zbawienia łudzi (zamiar ten rozpocząłem z przyjęciem człowieczeństwa i ubóstwa, posłuszeństwa i cierpienia, w ciągłej modlitwie), jednakże nie rozumieli tego, bo nie chcieli przyjąć strasznej godziny ciemności.
Ja Sam przygotowywałem rozwój Mego Kościoła mimo prześladowania wielkich tego ludu, ale Moi Mnie nie zrozumieli. Byłem Bogiem-Człowiekiem i czyniłem cuda, ale nie wierzono Mi. Apostołowie zbuntowali się w godzinie ciemnej Mej Męki i Śmierci i to ze ślepym uporem i niemądrą uporczywością. Jedna tylko osoba miała pewność nieuniknionej godziny ciemności grożącej światu: Moja Matka. Przez całe swe życie miała Ona przebite Serce Niepokalane wizją Mej Męki i Śmierci.
Mój synu, dziś dzieje się podobnie, jak wtedy, lecz nie należy oskarżać Mnie oto, tylko to przewrotne pokolenie, które pod wpływem szatana odrzuca i nie chcąc się nawrócić nie wierzy Moim słowom.
Czy Moja Matka nie mówiła o tym wyraźnie i z miłością w Lourdes, w Fatimie i innych niezliczonych miejscach?

A kapłani nie uwierzyli.
Mówiłem Ja sam i też nie uwierzyli. Już dwa tysiące lat i ziarno musiało umrzeć, by odrodzić się, jako mocny i żywy kiełek. Głowa rodzącego się Kościoła musiała złożyć się w ofierze, wyniszczając się dla ogólnego zbawienia. Uczyniłem to również dla spłacenia niepojętego długu wobec Boskiej Sprawiedliwości.
Dzisiaj całe Ciało Mistyczne, stawszy się bezpłodne - jak przeklęta figa, pod wpływem piekielnego ateizmu, powinno, jak to ziarno być wrzucone do łona ziemi i umrzeć tam, by odrodzić się do nowego i płodnego życia bożego. Odpowiada to niezłomnym wymogom Mojej Sprawiedliwości i Miłosierdzia.
Zaprawdę mówię wam, jeśli nie odrodzicie się, nie wnijdziecie do królestwa niebieskiego. Tajemnica Mego Odkupienia jest aktem nieskończonego Miłosierdzia i Sprawiedliwości. A godzina oczyszczenia jest również aktem miłosierdzia i sprawiedliwości.

ODKUPIENIE DOPEŁNIA SIĘ
Jezus:
Odkupienie trwa, Odkupienie dopełnia się. Miłosierdzie Moje wymaga waszego zbawienia, a Sprawiedliwość żąda spłacenia zaciągniętych przez was długów, bo jesteście Moimi członkami żywymi, wolnymi i rozumnymi, zdolnymi chcieć lub odrzucić dobro i zło, a więc odpowiedzialnymi za swe czyny. Nie lękaj się, synu, moje Miłosierdzie wymaga, by wszyscy zostali uprzedzeni i to nie tylko natchnieniem wewnętrznym, ale i zewnętrznie.
Kto chce słyszeć, niech słyszy, ale kto zaślepiony uparcie przez pychę, chce zginąć z szatanem, niech zginie.
Odwagi! Niech nic nie niepokoi twej duszy pod żadnym względem. Wynagrodzę twą uległość i zaopiekuję się tobą, ale nie oszczędzę ci cierpienia.
O, zaślepienie i upór! O pokolenie niewierzące i przewrotne, cóż mogłem uczynić więcej, by ustrzec cię od godziny ciemności, godziny śmierci i krwi, która się zbliża?
Czy mogłem dać wam więcej nadto, co dałem? Dałem wam Moją Miłość, Moje Serce otwarte, miłość Matki Mojej i waszej.
Wiele już razy przychodziła Ona na ziemię, by was otrząsnąć z ospalstwa, by przypomnieć wam wielkie sprawy wiary i wskazać wam waszą drogę.


UZDROWIĘ MÓJ KOŚCIÓŁ
Jezus: Uzdrowię ludy i narody!
Uzdrowię mój Kościół!
Nie będzie to dziełem teologów, z których wielu zaślepionych pychą szatana, zamiast być światłością, stali się ciemnością, wzmagając zamieszanie i bezład swymi nierozumnymi naukami.
Ja jestem Istotą prostą w całym tego słowa znaczeniu i wszystko, co pochodzi ode Mnie jest proste, podczas gdy wielu z teologów jest zagmatwanych.
Ja czynię prostym wszystko zagmatwane, a oni gmatwają to, co jest proste.
Nie dziw się więc, że nie przyjmują oni tych posłannictw, i że odrzucają je wzgardliwie. Tak jak doktorzy ze Świątyni, nie przyjmują oni nigdy prawdy, która nie pochodzi od nich, bo sami nie należą do prawdy.
Nie lękaj się! Błogosławię cię. Oddaj Mi się cały taki, jaki jesteś, z tym co masz. Daj mi twe przykrości: zamknę je w Moim Sercu Miłosiernym, by zamienić je na deszcz łask. Kochaj Mnie zawsze.


12.12.1975r.
CNOTA POBOŹNOŚCI
Jezus: Jest nakazem Boskiej Opatrzności, by ludzie pielgrzymujący na ziemi utrzymali stosunki ze swym Bogiem Stwórcą, Panem i Odkupicielem przez znaki i poszczególne przepisy.
Znaki te są różne, choć mają jeden cel. Bóg zaś może utrzymywać z wami stosunki nawet bez znaków.
Użycie tych środków, które regulują wasze stosunki z Bogiem Stwórcą i Panem, nazywa się pobożnością. Pobożność jest cnotą o wielkim znaczeniu, bo pozwała ona duszom wznosić się ku swemu Stwórcy by wyrażać Mu swe uczucia, przepraszać za popełnione winy, łączyć się z głosem całego stworzenia oraz z chórem całego świata stworzeń żyjących i nawet z naturą martwą w hymnie słusznego uwielbienia, wszystkich i wszystkiego, zwróconym ku Niemu, Alfie i Omedze.
A więc pobożność powinna być cnotą wszystkich. Biada tym, którzy ją wyniszczają w sobie. Gaszą wtedy w sobie wszelkie światło Boże, odłączając się od Boga i stają się pożądaną zdobyczą szatana.
Człowiek bez pobożności jest jakby pozbawiony członków: nie może nic nikomu dać, ani sam coś od kogoś przyjąć. Człowiek bez pobożności nie jest wolny i jest skazany na zostanie niewolnikiem szatana. A w rękach diabła stanie się narzędziem zguby dla innych.

KAPŁANI - NIE MODLĄ SIĘ
Jezus:
Pobożność jest cnotą podstawową, którą ateizm starał się zawsze zniszczyć, na wszelki sposób i różnymi środkami, w milionach dusz.
Dzisiaj ateizm może się pochwalić słusznie, że wyniszczył tę cnotę u wielu chrześcijan, a nawet w duszy wielu kapłanów, zakonników i zakonnic, którzy zaślepieni tą niemądrą cywilizacją materialistyczną, wysuszyli w sobie źródło, które ożywiało ich życie wewnętrzne, duszę wszelkiej czynności pasterskiej. Bez pobożności dusze wysychają i przemieniają Kościół z ogrodu w pustynię.
Wiele kapłanów już się nie modli!
Nie odmawiają również brewiarza, ani Różańca świętego, bo był on dobry na inne czasy, nie odprawiają rozmyślań.

 

A zamiast tego mają: radio, telewizję, piosenki, czytania i inne jeszcze rzeczy, o których lepiej nie mówić.
Światła wiary, nadziei i miłości gasną, a proces rozbicia całości Kościoła jest prawie dokonany.
Po usunięciu Boga z duszy, na jego miejscu stawiają mityczny postęp społeczny i również hipoteczną sprawiedliwość społeczną, których nigdy nie potrafią zrealizować, bo jasnym jest, że żaden postęp. a jeszcze mniej żadna sprawiedliwość społeczna nie są wykonalne bez prawdziwej wolności i bez pomocy Bożej.


OTWÓRZCIE OCZY!
Jezus:
Synu, Mój Wikary na ziemi zna i śledzi okres wzrastającej dezintegracji moralnej i duchowej Mego Ciała Mistycznego. Martwi go to bardzo. Cierpi też z tego powodu, bo u wielu kapłanów, a nawet kilku biskupów, pozostały bez echa jego liczne wezwania do żywej wiary, do prawdziwej pobożności, która jest jedynym źródłem płodności duchowej. A gdy nie słucha się Papieża, nie słucha się Mnie! Gdy lekceważy się Papieża, lekceważy się Mnie. Gdy się nie idzie za Papieżem, nie idzie się za Mną.
Na co się jeszcze czeka, by otrząsnąć się z ospalstwa?
Na co się jeszcze czeka, by otworzyć oczy na grożącą rzeczywistość?
Czy czekacie biernie, by zasypały was ruiny?
Powiedziałem ci, synu, że chciałbym mieć w każdej parafii pobożne Stowarzyszenie Przyjaciół Najświętszego Sakramentu. Staraj się, nie tracąc czasu rozesłać znajomym kapłanom statut, jaki ci dałem. Będzie to środkiem rozpalenia ognia w wielu duszach.
Módl się, mój synu, i wołaj o modlitwę!

 

13.12.1975 r.
WALKĄ JEST ŻYCIE CZŁOWIEKA NA ZIEMI
(MOC WEWNĘTRZNA)
Jezus:
Pisz, mój synu:
Mówiłem ci poprzednio dużo o głównej cnocie - pobożności. Wszystkie cnoty są ważne, tak jak wszystkie członki ciała są potrzebne. Ale jedne członki mają większe znaczenie, a inne - mniejsze.
Cnota, o której chcę mówić teraz - to jest moc wewnętrzna, której chrześcijanin bardzo potrzebuje, gdyż musi przez całe życie walczyć przeciwko mocom zła.
Walką jest życie człowieka na ziemi”. Jest to prawda zaniedbana, brana powierzchownie tak jak wszelkie inne problemy kościelne. Jednak trzeba by zgłębić to szczególnie, starać się to rozszerzyć i strzec przed zasadzkami wroga.
W miarę jak dziecko rozumie trudności duchowe, które napotyka chcąc być wiernym Bogu Stwórcy, Zbawcy i Uświęcicielowi, należy oświecać je. Trzeba mu pomóc trzymać się cnoty mocy, ukazać mu prawdziwy obraz walki, jako główny cel jego życia ziemskiego, by osiągnąć życie wieczne.
Należy wskazać mu konieczną broń do walki, a także czas, i sposób skutecznego użycia jej.
W wojsku uczą żołnierzy użycia broni. Ćwiczą ich i tłumaczą kiedy, jak i dlaczego bierze się tę broń. Tylko w Kościele, któremu nie brak koniecznej budowy, nie zrozumiano ważności tego głównego problemu duszpasterstwa. Jeżeli się to zaniedba, to co pozostanie? I na co się przyda człowiekowi wszystko inne, jeśli wreszcie na końcu, zgubi swą duszę.

MOCNI W WIERZE, NADZIEI I MIŁOŚCI -OD TEGO ZALEŻY ZBAWIENIE
Jezus:
Całe wychowanie i formacja dzieci, które na progu życia spotykają pierwsze trudności, powinny być zwrócone ku temu, o czym już mówiłem: Stworzenie i upadek człowieka. Wcielenie, Męka i Moja Śmierć - Słowa Bożego dla wybawienia ludzkości, Odkupienie i Moje Ciało Mistyczne, zrodzone z Mego przebitego Serca.
Dlaczego tak nalegam na te punkty, które tworzą kręgosłup rodzaju ludzkiego? Bo z tymi rzeczywistościami historycznymi związane jest życie wszystkich ludzi.
Ludzie nie mogą uniknąć tej walki, od przebiegu której zależy zbawienie lub potępienie wieczne każdego człowieka.
Nikt na świecie nie może odważyć się na walkę z nieprzyjacielem, wyższym naturą i mocą, bez odpowiedniej pomocy, jaką wam dałem za znaną wam cenę.
Dlatego to chciałem mieć na świecie Kościół. Celem jego jest nie tylko rodzenie dzieci Bogu, ale powinien on na wszelki sposób i przy użyciu środków jakie ma, wychowywać je karmić i bronić. Ponieważ Kościół tworzy nie tylko hierarcha, ale i wszyscy ochrzczeni, stąd rodzice, wychowawcy i kapłani mają poważny obowiązek zająć się całkowicie duszpasterstwem w tym znaczeniu, że mają wpoić ludziom zrozumienie, iż obowiązkiem ich jest zwalczać szatana, który szerzy zło w każdej chwili ich życia, używając odpowiednich narzędzi do tego.
Walka ta powinna mieć dla chrześcijanina pierwszeństwo nad wszystkim innym. Zresztą jasne jest, że wszystkie inne rzeczy mają tylko taką wartość, o ile służą do zrealizowania celu waszego życia.

Nie należy nigdy zapominać, że uczyniłem chrześcijanina wojownikiem. Mocni w wiarę, mocni w nadzieję, mocni w miłość, dobrze uzbrojeni i opatrzeni, będą oni mogli iść na nieprzyjaciela z pewnością zwycięstwa, tak jak Dawid walczył i pokonał Goliata.


BŁĘDNA FORMACJA DZIECI
Jezus:
Synu, powiedz Mi, czy stanowisko rodziców, uznających się za chrześcijan, pod względem wychowania i formacji ich dzieci, wydaje ci się dobre?
Czynią oni ze swych dzieci najpierw pajaców, potem swych bożków, a wreszcie zuchwałych tyranów.
Niczego im się nie odmawia. Od najmłodszego dzieciństwa każdy ich kaprys jest zaspakajany, każde pragnienie spełnione. Toteż z dnia na dzień rosną ich wymagania: dzieci mogą wszystko powiedzieć, mogą wszystko zrobić, wszystkiego doświadczyć, toteż nawet w szkołach elementarnych są już dzieci używające narkotyków.

Nigdy się od nich nie żądało wyrzeczenia lub ofiary. Czy można się więc dziwić, że teraz kierują się namiętnością, zanim jako „pączki” rozwiną się do życia?
Wielu rodziców tych dzieci uważa się za dobrych chrześcijan. Spowiadają się oni od czasu do czasu, a kapłani rozgrzeszają ich z poczciwą życzliwością, biskupi zaś śpią dalej.
Doszliście do takiego punktu zepsucia, że straciliście z oczu główny problem. Dyskutuje się nieskończenie o rzeczach, ale nie zwraca się do Pasterza, by poznać wspólny plan działania, co do największego problemu duszpasterstwa.

Nie uzdrawia się chorób umysłowych z zastosowaniem zwykłych leków, ani wrzodu byle jaką pastylką. Jeśli nawet zabieg chirurgiczny nie jest przyjemny, to jednak lekarz nie waha się przed nim, gdy chodzi o życie. Ale za to ile to próżnego lęku, gdy chodzi o ostateczne dobro duszy! Waha się wtedy i boi, i odkłada się wciąż dalej konieczne postanowienia.
Słabość i niepewność biskupów, i kapłanów są jedną z głównych przyczyn licznego zła, na które cierpi dzisiejszy Kościół.
Interwencje, rozsądne zapewnienia, ale szybkie powzięte w odpowiedniej chwili, nie dopuściłyby do tylu nieszczęść. Jaka to nieobliczalna szkoda dla dusz!
Módl się, mój synu, módl się i ofiaruj Mi swe małe cierpienia, by złagodzić nieskończony smutek Mego Serca Miłosiernego.
Błogosławię cię: nie przejmuj się tym, co się z tobą stanie. Wystarczy ci Moja miłość. Wystarczy ci świadectwo, że jesteś w moim Sercu.

14.12.1975r.
ROZPALCIE OGIEŃ
Jezus:
Pisz, mój synu: Ileż razy mówiłem ci o miłości i z naleganiem wracałem do tego tematu.
Przecież jest to temat niewyczerpany, bo Ja jestem niewyczerpany, Ja, Miłość!
Dałem ludziom przykazania nowe, syntezę wszelkiego prawa. Dałem ludzkości klucz do szczęścia. Gdyby ludzie zachowali to Moje przykazanie, ziemia zamieniłaby się w przedpokój Nieba. A Niebo jest triumfem Miłości.
Ja jestem Miłością i wszystkie dusze żyją Mną. Doskonałość życia na ziemi to skierowanie miłości dusz ku Mnie, a zarazem ku swym braciom. Jest się o tyle doskonałym i świętym, im bardziej się kocha. Prawdziwa miłość, a więc Moja Miłość, jest racją istnienia życia i jest też prawdziwą radością życia.


DAR WOLNOŚCI
Jezus:
Postaraj się synu, wyobrazić sobie życie człowieka bez odrobiny miłości. Było by to życie zimne i bez nadziei, suche i bezpłodne, bez promyka światła, bez żadnego uśmiechu, a uśmiech jest okazaniem miłości.
Byłoby to życiem szatanów, życiem potępionych. Takim jest życie tych, którzy dadzą się pociągnąć złym duchom, które są duchami pychy, nienawiści, rozpaczy, zazdrości, niewyczerpanego pragnienia zła. Te duchy potępione, trawione gryzącą potrzebą dokonywania zła, są sprawcami nieprawości, podżegaczami gwałtu, bluźnierstw, nienawiści i podziału, herezji, sprośności i wszelkiego zła, jakie tylko jest we wszechświecie.
Przeciwnie, miłość pragnie dobra, działa dobro, pociąga nieprzeparcie duszę jej poddaną ku Bogu i ku braciom.
Miłość jest uczuciem tajemniczym, które ma swe źródło w Bogu, jak strzała rzucona z łuku dąży ku duszom, które są przedmiotem miłości. Dusze zaś są innej natury od materii i ciała, z jakim są na ziemi złączone.
Dusza jest tchnieniem Bożym, które ożywia materię i w tym jest podobną Bogu. Wolna i inteligentna, może ona przyjąć lub odrzucić miłość. Może też przyjąć ją w mierze określonej, lub w różnych stopniach.
Synu, słońce rzuca promienie, światło i ciepło na ciała będące w jego zasięgu. A ciała te od najszlachetniejszych do najlichszych, nie odrzucają tego promieniowania słonecznego i nie szkodzą jego światłu, ani ciepłu. Ale z duszami jest inaczej.
Dusze mogą wyrzec się miłości, a zwrócić się do nienawiści. Mogą one wyrzec się światła i wybrać ciemność, mogą też wyrzec się dobra i skierować ku złu. Gdyby ludzie zrozumieli dar wolności i co w sobie on zawiera - można wybrać szczęście wieczne, którego żaden język opisać nie może, a tylko Ojciec dać może - lub wybrać nieszczęście, jakiego człowiek na ziemi pojąć też nie może.


ODRZUCONA MIŁOŚĆ
Jezus:
Wśród podróżującej ludzkości nie ma jeszcze miłości doskonałej: polega ona na miłości ku Bogu w Trójcy Jedynego, oraz na miłości waszych braci, bardziej niż co innego na świecie. Jest to przykazanie nowe, dobrowolnie przyjęte i przeżyte w najwyższym stopniu.
Doskonałość tej Miłości osiąga się i uzupełnia w Niebie. Stopień chwały odpowiada temu stopniowi miłości; im większą osiągnie się miłość, tym większy będzie stopień chwały.
Dlaczego ludzie odrzucają miłość? Dlaczego nie umieją docenić tego największego dobra, dla którego byli stworzeni? W tym zakresie również poważna odpowiedzialność ciąży na sumieniu Moich kapłanów.
Gdy ci, którzy mają obowiązek podtrzymywania ognia w piecach huty, przestaną dorzucać paliwa, wszystko się zatrzymuje: ogień wygasa i praca ustaje. To samo dotyczy wielkich centrali termoelektrycznych.

Miłość można porównać do ognia każdego rodzaju, który podtrzymuje hutę lub centralę. Jeśli ogień tam ustaje, to życie przestaje pulsować.
W Moim Kościele wygasło wiele pieców. Każdy biskup i każdy kapłan powinien być rozpalonym piecem promieniującym gorącem i energią duchową, przez świętość swego życia, moc Łaski Bożej i Słowo Boże.
Lecz, gdy te piece nie są podtrzymywane, w nich, i dookoła nich gaśnie powoli życie. A Kościół cierpi z powodu tej smutnej rzeczywistości.

PRAWDZIWY PROBLEM - KRYZYS WIARY I MIŁOŚCI
Jezus:
Jaki cud dokonałby się i ileż cudów ujrzałby świat, gdyby biskupi zebrali dookoła siebie swych kapłanów i z prawdziwą pokorą (tak jak Ja ich jej nauczyłem), bo bez niej nie ma autentycznej mentalności wewnętrznej, umówili się wspólnie jak rozpalić w sobie ogień miłości, by udzielić go swym synom i braciom.
O, gdyby odkładając na stronę te rzeczy, które mało co służą zbawieniu dusz, poświęcili się oni całkowicie prawdziwemu problemowi Kościoła, jakim jest powstrzymanie i przeszkodzenie ofensywie rozwiniętej przez moce piekła.
Powinni użyć i wyostrzyć swą broń pokuty wewnętrznej i zewnętrznej (leżącej teraz bez użytku), postępując przede Mną w posłuszeństwie Mojemu Wikaremu i hierarchii, oraz zachowując ewangeliczne ubóstwo.
Wtedy świat mógłby jeszcze być uratowany od grożącego wam, już rozpoczętego nawału zła.
Lecz, gdy brak wiary i miłości - nie można się modlić, nie można się umartwiać, ani przyjąć cierpienia. Oto, mój synu, główne przyczyny zła: kryzys wiary i kryzys miłości.
Dużo mówi się o miłości, ale mało jest dusz, które ją posiadają. Kryzys wiary zgasił wiele pieców, nawet w Kościele. Trzeba je znowu rozpalić nie tracąc czasu, by życie boskie napłynęło znowu do dusz.
Synu, módl się i proś o modlitwę dusze dobre.
Ofiarujcie się Mojemu Sercu Miłosiernemu i Niepokalanemu Sercu Mojej i waszej Matki, a rozpalicie ogień tam, gdzie jest zimno i panuje mróz śmierci.
Błogosławię Cię.


21.12.1975 r.
ISTNIEJEMY W NIM, ŻYJEMY W NIM, W NIM PORUSZAMY SIĘ
Jezus:
Synu, pisz:
„…Istniejemy w Nim, żyjemy w Nim, w Nim poruszamy się!
Ile niezrozumienia w waszych duszach, co do Mojej rzeczywistej obecności we wszystkich rzeczach.
Powtarzam: we wszystkich rzeczach.
Ja Jestem Nieskończony: dokąd byś nie poszedł - nie mówię ciałem - ale duszą, Ja tam jestem.
Dlatego powiedziałem: „ Chodź w mojej obecności, a będziesz doskonały.”
Czy można uchylić się od obecności Bożej?
Adam i Ewa myśleli tak głupio, kiedy skryli się, gdy zgrzeszyli. Wielu ludzi i wielu chrześcijan myśli tak po popełnieniu grzechu. Myślą tak nawet niektórzy kapłani.
Co za głupota i co za zaślepienie: Nikt nie może ujść spojrzeniu Boga. „ W Nim jesteśmy, w Nim żyjemy, w Nim poruszamy się ”. Czy nie czujesz w swej duszy, mój syna, Mojej Obecności, Słowa Bożego, w Trójcy Jedynego?


WSZYSTKO POCHODZI OD BOGA
Jezus: Gdyby ludzie robili lepszy użytek z władz swej duszy i zastanowili się nad cudowną rzeczywistością Bożą, jak dużo by z tego skorzystali!
Dziś ludzie nie myślą i niewiele zastanawiają się nad sensem życia! Żyją powierzchownie!
Pamiętaj: nie tylko,, w Nim jesteśmy, w Nim poruszamy się i w Nim żyjemy ”, ale wszystko co posiadacie otrzymaliście ode Mnie.
Nie daliście sobie życia, ani nie wzięliście sami wiary. Nie możecie również dać sobie nadprzyrodzonego życia łaski, ani nie wzięliście sobie Kościoła: wszystko macie od Boga, wszystko pochodzi od Boga!
Lecz wielu chrześcijan i kapłanów używa i nadużywa darów Bożych, jakby były one ich własnością. Tym sposobem narusza się porządek naturalny, moralny i duchowy ustalony przez Boga. Człowiek, stworzenie rozumne, utworzone aktem nieskończonej miłości, zamiast być wiernym tłumaczem Wszechświata i w jego imieniu oddać chwałę i cześć Bogu, stał się elementem zamieszania. Pomyśl, synu, gdyby gwiazdy wyszły kiedyś ze swych orbit i zaczęły krążyć bezładnie, jaki kataklizm rozegrałby się we Wszechświecie.
Ludzie otrzymali rozum, wolę, wolność nie po to, by wprowadzać chaos (o wiele większy niż przy budowie wieży Babel). Powstał nieład w ich życiu fizycznym, nieład moralny i duchowy, nieład osobisty i rodzinny, społeczny i światowy.
Synowie - nawet ślepy odczuwa tę rzeczywistość, budowaną z diabelskim uporem przez ludzi tego przewrotnego pokolenia.
Nawet w Kościele panuje nieład, jak również w życiu wielu Moich kapłanów!
Ludzie tego wieku, zamiast zachować logiczne zmiany natury, rozumu i wiary, zamiast spoglądać na jasną gwiazdę, umieszczoną przez Boga dla rozproszenia ciemności tego świata, by uczynić łatwiejszą i pewniejszą drogę wiodącą do tego celu, ludzie odwrócili porządek ustalony przez Najwyższego. Kataklizm będzie się równał przyczynom, które go wywołały. Będzie to następstwo tego niesłychanego nieporządku, jakiego nie było we wszystkich nieszczęściach wieków minionych.


BÓG JEST PORZĄDKIEM.
(BEZ BOGA...)
Jezus:
Niech ludzie się nie łudzą. Porzucając Boga, dobroć nieskończoną, dali się wykoleić mocom piekielnym i przewrotnym duchom. Dążąc do własnej zguby, stwarzają nieporządek i chaos niespotykany, niszczą oni porządek ustalony przez Boga.
Bóg jest porządkiem i człowiek znajduje w Nim pokój na ziemi, będący wstępem i zarodkiem jego szczęścia wiecznego. Ludzie dobrej woli powinni z łaską Bożą współpracować. Powinni współpracować ze Mną biskupi, kapłani i dobrzy chrześcijanie, by przywrócić porządek moralny zniszczony przez grzech. Powinni, łącząc się w miłości i pokucie, przyprowadzić do Boga dusze, wyrwane Mu przez grzech.

Środkami do tej współpracy, której żądam od was wszystkich, są jak zawsze: Wiara, Nadzieja i Miłość, Roztropność i Sprawiedliwość, Moc i Wstrzemięźliwość, jak również: modlitwa, sakramenty oraz wewnętrzna i zewnętrzna pokuta.
Używajcie środków pewnych, doświadczonych przez wszystkich świętych! Wierzcie, kochajcie, ufajcie bez granic, a staniecie się cudownie płodni. Błogosławię cię, synu, kochaj Mnie. Nie wątp nigdy, bo Ja jestem wiemy Moim obietnicom.


27.121975r.
WIELKOŚĆ KAPŁANA
Jezus:
Mój synu, wiem, że pragniesz usłyszeć posłannictwo od X. Kochała Mnie ona bardzo, dlatego cierpiała wiele. Jej wielkie cierpienie było miarą jej miłości.
Z Królestwa światłości i miłości, w którym się teraz znajduje czuwa ona nad wami i, jak kochająca matka, modli się i wstawia za wami.
Dusza X: Bracie, śmierć nie zerwała naszych duchowych więzów, ani naszej wzajemnej miłości. Przeciwnie, uczyniła je jeszcze ściślejszymi i miłość nasza stała się bardziej czynną.
Księże O., mówisz słusznie, gdy twierdzisz, że ja nie jestem obcą wypadkom życia twego z tych ostatnich lat, jak też obecnym. Nie jestem obcą sprawom R., ani mojej siostry N. Czynię dla was wiele, ale mam jeszcze dużo do zrobienia.
Bracia, wy którzy jesteście kapłanami, nie zapominajcie nigdy o waszej wielkości i godności kapłańskiej. Nie zapominajcie ani na chwilę celu waszego powołania: macie wyrywać szatanowi dusze wszelkimi środkami, jakie Miłosierdzie Boże da wam do rozporządzenia.
Pamiętajcie, że Wszechświat cały nie wart jest ceny jednej duszy.
Aby wyrwać duszę piekłu, trzeba wiele się modlić, wiele cierpieć, wiele walczyć z ciemnymi mocami zła, walczyć trzeba wytrwale, bez przerwy, aż do końca.
Odbierać dusze złu, przyprowadzić je do Serc Jezusa i Maryi, oto wasze niezrównane posłannictwo.


WSZYSTKIE DOBRA ZIEMI SĄ NICZYM
Dusza X:
Rzeczy są niczym, wszystkie dobra ziemi są niczym. Używajcie ich tylko z konieczności. Niech serca wasze nie przywiązują się do dóbr, które - wcześniej czy później- obrócą się w nicość, lecz uchwyćcie się Dobra Najwyższego. Prawdziwym waszym celem życia to miłość ku Bogu i bliźniemu.
Potwierdźcie tę miłość pieczęcią wytrwałego poddania się woli Bożej, która was uświęci i otworzy wam skarby łaski oraz wszystkich łask zamkniętych w Miłosiernym Sercu Jezusa.
Ja jestem zatopiona w światłości i miłości Bożej. Nie potrafię wypowiedzieć wam Mego szczęścia.
To już nie moje 80 lat życia, ale cały czas od stworzenia, aż do końca świata nie wystarczy do wysłużenia takiego szczęścia.
Oby żadne zmęczenie, żadne cierpienie i żaden trud nie wydał się nigdy niepotrzebnym: wszystko to jest drogocenne dla dusz.
Żadna rzecz na świecie nie może odebrać ci Miłości Chrystusowej, byleby tylko wiara łączyła cię z Nim. Wtedy nadzieja opromieni twą duszę, pomimo tej ciemności coraz bardziej ogarniającej świat i Kościół.


ODWAGI SYNOWIE!
Dusza X:
Odwagi, synowie! Życie ziemskie, oglądane z dołu w górę, to błyskawica przeszywająca przestrzeń i gasnąca. Zapewniam was, że wstawiam się skutecznie do Tego i do Tej, którzy mogą wszystko. Nie dajcie się wystraszyć, ani onieśmielić diabłu. Zwalczajcie go na wszelki sposób. Ufajcie, bądźcie zaczynem, fermentem życia. Przerażające jest zaślepienie ludzkie, zwłaszcza chrześcijan. Lękiem napełnia zboczenie wielu księży oraz liczba dusz idących do piekła z niezatartymi oznakami ich poświęcenia się Bogu.
Módlcie się i pobudzajcie do modlitwy. Wzywajcie do pokuty i nie dbajcie o to, co głupota ludzka może wzbudzić przeciwko wam. Księża X., nasza umowa trwa nadal: zaczęta w czasie, trwać będzie na wieki.


30.12.1975 r.
GODZINA CIEMNOŚCI I JUTRZENKA ZMARTWYCHWSTANIA
Jezus:
Mówiłem ci o mocach ciemności, o obłokach otaczających Mój Kościół. Czy jest to tylko sposób mówienia, czy też rzeczywistość, w którą trzeba wierzyć?
Chcę ci to wyjaśnić i dlatego przypominam ci słowa Izajasza: „Wstań, przyodziej się światłością, bo chwała Pańska jaśnieje nad tobą.”...
Przyszedłem na świat wśród nocy.
Noc czasów zstąpiła na ludzkość.
Urodziłem się w nocy, by podkreślić ciemność otaczającą ludzkość, wywołaną przez szatana zasadzką na pierwszych rodziców.
Zamiast światła łaski zstąpiła na Adama, Ewę i ich potomstwo noc grzechu, nieświadomości, wszelkiego zła.
Było to znamiennym, że przyjście Moje zostało zapowiedziane ukazaniem się na niebie gwiazdy i że cudowna światłość rozjaśniła ciemności szopy w której się urodziłem. Ja, Światłość świata, przyszedłem rozproszyć ciemności, które otaczały ludzkość.
Wielka ciemność stała się również na Kalwarii. W południe wzniesiono Mnie nad ziemię, ale od tej chwili światłość dzienna zaczęła słabnąć i gdy oddałem ducha Mego, głęboka ciemność ogarnęła świat.
Te ciemności zewnętrzne wskazywały na ciemności wewnętrzne całego sanhedrynu i całego ludu, który pod wpływem złego sadyzmu chciał być obecny przy Mojej Męce i Śmierci.
Grzech przynosi zawsze ze sobą ciemność, zwłaszcza grzech diabła. Grzech pychy powiększa ciemności i zamienia je w ciemność zupełną, tak, że dusza skażona zupełnie nic nie widzi.
Cuda dokonane przeze Mnie w czasie Mej Męki nie były brane pod uwagę, tak jak cuda Mego życia publicznego. Nawet wskrzeszenie Łazarza nie rozproszyło ciemności duszy pysznych faryzeuszy ze świątyni.

Toteż tyle dusz i tylu kapłanów nie widzą teraz cudów dokonywanych stale przeze Mnie w Moim Kościele.
W czasie Mojej śmierci towarzyszyły wydarzenia niezwykłe:
- Gwałtowne trzęsienie ziemi.
- Świątynia Jerozolimska była wstrząśnięta aż do posad.
- Zasłona w świątyni rozdarła się i część zmarłych powstała...
Członkowie świątyni, dla swej pychy, nic nie widzieli i nic nie zrozumieli, lecz setnik poganin, uderzając się w piersi wołał: „Był to naprawdę Syn Boży!”
Wtedy odmowa Bogu spowodowała ciemności. Dziś również powoduje to samo.
Oto dlaczego, powtarzam ci, wielu nie przyjmie obecnych orędzi.
Dlaczego mówię ci to, synu?
Jest wielkie podobieństwo między czasem obecnym, a Moim życiem na ziemi, bo Męka Moja ma się teraz odnowić w Moim Ciele Mistycznym.
Po co Ja ci to mówię? Bo nie braknie dzisiaj różnych skrybów, kapłanów i faryzeuszy. Nie są też oni mniej obłudni od tamtych, żyjących w Moich czasach.
Widzisz mało rzeczywistości w Moim Kościele: formalizm, tyle formalizmu... I jakaż ciemność!
Tak! Godzina ciemności musi nadejść rychło. Po niej nastąpi promienna i jasna jutrzenka Zmartwychwstania.
Błogosławię cię, mój synu.


31.12.1975 r.
BĄDŹ WOLA TWOJA
Jezus:
Chcę powiedzieć ci o modlitwie, której nauczyłem Moich apostołów - o Mojej Woli.
Jest Wola boska znana wszystkim: nikt nie może nie znać jej: nawet niechrześcijanie ją znają.
Wolę tę znają dobrzy i bezbożni, choć tak mało ludzi stosuje się do niej.
Ta Moja Wola jest ogólna. Wszyscy wiedzą, że Bóg chce tylko dobra i wymaga go od wszystkich. Wszyscy wiedzą, że Bóg nie chce zła i to nigdy dla żadnego powodu. Zło nie może być nigdy usprawiedliwione! Nie ma celu, ani powodu tłumaczącego zło: nigdy, absolutnie nigdy!
Następnie jest Moja Wola, nie taka ogólna, ale również znana wszystkim. Żądam zachowania dziesięciu przykazań.
Wszyscy wiedzą, że chcę, by szanowano życie każdego człowieka, by czczono Święte Imię Boże i obchodzono Święta. Dzisiaj większość ludzi profanuje święta w sposób gorszący.
Wszyscy wiedzą, że chcę wzajemnej miłości małżonków, szanowania rodziców, posłuszeństwa prawnej władzy itd....
WIĘKSZOŚĆ MA POD NOGAMI TĘ MOJĄ WOLĘ.
Następnie jest Wola Boża mniej znana, ale która jednak niemniej obowiązuje. Jest to Wola, dzięki której Bóg chce mieć ludzi na właściwym im miejscu w rodzinie, w Kościele, w społeczeństwie. Wolę tę można poznać dzięki modlitwie.
Ojciec Mój daje światło i pomoc szczególną, by każdy mógł zająć właściwe mu miejsce, czyli pójść za swym powołaniem.
Wreszcie jest Wola dopuszczalna, którą również trzeba przyjąć, ufając Mojej Dobroci, Miłości i Mądrości.
To nie Ja pragnę klęsk i nieszczęść, gnębiących ludzi. Wy sami wywołujecie to swą przewrotnością, waszym buntem wobec praw bożych i naturalnych.
Ja tylko pozwalam na te biedy, by zrealizować Me plany miłosierdzia i sprawiedliwości, by stąd wynikało dobro duchowe dla dusz.
Dość często ludzie doświadczeni cierpieniem i nieszczęściem odwracają się od Boga, oskarżając Go o nieczułość i głuchotę. Mówią tak, bo są zaślepieni. Zapominają, że to ich grzechy powodują te przeciwności. Nie znają dobra, wyższego ponad wszystkie ich cierpienia, jakie Ja potrafię uzyskać.
Jeśli zawiniona nieświadomość Woli Bożej jest nieszczęściem dla każdego, to cóż powiedzieć, jeśli odrzucenie światła, co do problemu koniecznego do zbawienia ma miejsce u duszy Bogu poświęconej?
Odrzucenie dobra dla zła jest wielką winą przeciwko Woli Bożej.
Jeśli kto chce zająć miejsce Boga i narzuca innym własną wolę, popełnia zło bez miary.
Odrzucanie natchnień łaski, grzech tak częsty, jest to też wbrew Woli Bożej.
Sprzeciwianie się Woli Bożej, przeszkadzając własnemu powołaniu lub powołaniu innych, jest grzechem wywołującym oburzenie Boga.
By można było żyć uporządkowanie w rodzinie, w Kościele, w społeczeństwie, by każdy człowiek mógł osiągnąć swój cel, dałem przykazania i przepisy. Nauczyłem też ludzi, o co mają prosić codziennie Boga Stwórcę, Odkupiciela i Uświęciciela.
W modlitwie Ojcze Nasz zebrane jest wszystko, tak prosto i przystępnie, że żaden mistrz na świecie nie potrafiłby ją naśladować.
Mimo to, widzisz sam, jaka jest sytuacja na świecie. Nawet za czasów [wieży] Babel nie było podobnego zamieszania.
Ciemności pokrywają ziemię, a ludzie już się nie rozumieją. Pycha, głupota i zarozumiałość ludzka są bez granic i osiągnęły dziś poziom nie znany nigdy w wiekach przeszłych. Ludzie tego pokolenia w swej dziwnej i dziecinnej pysze stracili rozeznanie znaczenia dobra i zła, a teraz nadają prawo zbrodni: rozwody, poronienia, małżeństwa nienormalne, poligamia (wielożeństwo) w praktyce itd....
Starają się usprawiedliwić każde zło. Zapominają o swej godności dzieci Bożych, nie znają siebie i zdradzają samych siebie. Doprowadził do tego ateizm, zarówno teoretyczny, jak praktyczny, rozszerzony po całym świecie.
Człowiek pracuje teraz aktywnie nad własnym zniszczeniem. Jego pycha, wyniosłość, odrzucenie Boga wywołały katastrofę zawalenia się, która zniszczy go.
Mój synu, mów to wszystkim, muszą wiedzieć, że godzina się zbliża. Błogosławię cię, kochaj mnie.

 

CO UCZYNISZ, PANIE?  
Jezus:
Swym czynem niszczącym, szatan rozdziera wściekle ludzkość, a zwłaszcza Kościół.
W rzeczy samej, dzisiaj w Kościele dzieją się rzeczy, których nie można po ludzku wytłumaczyć. Muszą to być wysiłki przymuszone ze strony diabła, by zawładnąć i udręczyć dusze.
Wystarczy być tylko trochę obiektywnym, by zdać sobie sprawę z popełnionych w różnych krajach świętokradztw poprzez prasę, film i telewizję. Szatan nie oszczędza nikogo.
Wchodzi on wszędzie, panuje władczo u podstaw Kościoła i nie oszczędził jego szczytów.

Papież, mój Wikary na ziemi, musi się obracać wśród tysiącznych trudności.
Nie wchodzę w szczegóły tej potężnej ofensywy piekła przeciw Mojemu Kościołowi, przeciw synom Bożym. To, co możecie widzieć, jest w zupełności wystarczające, nawet jeśli oddaje tylko część tego, czego nie widzicie.
Don Ottavio: Co uczynisz, Panie, by nie pozwolić na upadek Twego Kościoła?
Jezus: Powtarzam ci, że jeśli zgniłe wody będą wciąż wzbierały, nie zależy to tylko od trującej działalności piekła. Odpowiedzialność ciąży również na duszy pasterzy, kapłanów i zakonników, którzy nie reagowali jak potrzeba na zasadzki nieprzyjaciela, lub nie powstrzymywali zła. Dość często pomagali oni planom szatana. Czasem nawet stawali się wykonawcami zła. Ta bolesna rzeczywistość zwiększyła zuchwalstwo zła i osłabiła bardzo moce dobra.
Cóż więc uczyniłem i czynię teraz?
Ja jestem Życiem, a życie jest ruchem zwróconym ku dobru dusz, które kocham i chcę zbawić. Wzbudziłem wielkich świętych, posyłałem Moją Matkę, która ukazała się w tylu miejscach i tylu osobom.
Mówiłem już, że wiele z objawień Mojej Matki wywoływały sprzeciw i negowane były dla próżnych obaw i względów ludzkich. Aby uniknąć kłopotu, szukało się pokoju, ale to nie dało wcale pokoju prawdziwego.
- Wybrałem dla Mego Kościoła świętych Papieży.
- Wzbudziłem ruchy dla uświęcenia duchowieństwa.
- Chciałem mieć i powołałem Sobór.
Gdyby to wszystko, co wzbudziłem w Kościele, było przyjęte z inteligentnym i skutecznym dostosowaniem, z adekwatną mobilizacją wszystkich dusz Bogu poświęconych, jak tego zresztą Pius XII żądał od całego Kościoła, burzliwe wody nie osiągnęłyby wtedy aktualnego poziomu.
Pytasz Mnie. Synu, co Ja uczynię by zbawić Mój Kościół? Przelewam nadal Moją Krew, nawet jeśli ją znieważają świętokradzko.


PRAWDZIWI CHARYZMATYCY
Jezus:
Zesłałem Ducha Mego, który jest Miłością. Jest On Ogniem, który pali, przemienia, oświeca i ogrzewa, oczyszcza i ożywia. Tchnie On na wiele dusz, które nazywacie charyzmatycznymi.
Wzbudzałem je w całym Kościele, ale nawet pomiędzy nich wcisnął się szatan, siejąc ambicje, rywalizacje i podziały. Dusze te powinny trwać duchowo złączone i składać dary otrzymane na użytek wspólnoty kościelnej. Prawdziwi charyzmatycy są wybrani przez Ducha Św. w Kościele i dla Kościoła, ale sami nie są Kościołem, bo Kościół, założony przeze Mnie jest hierarchiczny.
Charyzmatyk jest narzędziem Ducha Św. I jako taki, powinien być uległy i oddany dla realizacji planu, którego on sam nie zna dokładnie, lecz zna go Opatrzność Boska, bo sama go przygotowała.
Charyzmatyk otrzymuje skarb dla dobra wszystkich. Nie może on przywłaszczyć dla siebie ani chwilki: biada mu, jeśli pozwoli się odwrócić od tego celu! Kto ma pod opieką skarb, musi czuwać, by odsunąć wszelką próbę wroga odebrania mu go.
Ile już mieliście na ziemi znaków i wezwań, i cudów ze strony Mej Matki i Moich świętych, ile? Lecz ciemność pychy zaślepiła wiernych, kapłanów i nawet niektórych pasterzy. Odrzucono światło, odrzucono silne wezwania wewnętrzne i zewnętrzne, tak że coraz bardziej oddalaliście się od Boga.

Don Ottavio: Cóż więc się stanie, Panie? Co się stanie, mój Jezu?
Jezus: Wiesz sam, co się stanie... Miłosierdzie i Sprawiedliwość boska nie mogą dłużej znosić, by w dalszym ciągu, z tak okropną niewdzięczności zapełniano piekło. Bóg nie może dłużej tolerować, by ustalony porządek (moralny, społeczny, międzynarodowy, światowy) był tak zuchwale obalany przez nieprzyjaciela. Nie może pozwalać, by zbuntowany i jego zastępy mogli jeszcze rządzić ludzkością odkupioną przeze Mnie.
Powtarzam ci to, i niech biskupi, i kapłani wezmą to sobie dobrze do głowy, że jeśli nieprzyjaciel człowieka wszedł do winnicy to dlatego, że ci którym była ona polecona, nie czuwali, nie ogrodzili jej i nie bronili sposobami im dostępnymi. Niech uczynią tu surowy rachunek sumienia.
Nie wolno rozbrajać się wobec nieprzyjaciela uzbrojonego i zawsze czuwającego! Słabość, nieświadomość i ambicje to były drzwi otwarte wrogowi.

Rozluźnienie [obyczajów] u zakonników i zakonnic, w ogóle poświęconych Bogu osób, które powoli dostosowywały się do przebiegłości wroga, przy pomocy neopogaństwa, były barierami obalonymi. Rozszerzenie szkodliwych teorii niektórych teologów, zajętych bardziej sobą, niż prawdą, zwiększyło chaos w Moim Kościele. Rozum ludzki nie może zliczyć szkód uczynionych duszom. Ja Sam, Sędzia Przedwieczny, widzę wielkość tego, oceniam zasięg i znam odpowiedzialność i następstwa.
Tacy teologowie zdeptali Boga, przebili Moje Ciało Mistyczne, znieważyli Moją Krew, sprowadzili wiele dusz na drogę zguby. Słudzy i współpracownicy diabła, podnieśli swą pyszną głowę przeciw Memu Wikaremu, powtarzając okrzyk diabelski: „Nie będę służył!”
Jeśli ci mężowie nie nawrócą się, zginą wśród płomieni piekła, tego piekła w którego istnienie nie chcą wierzyć.
Ja, Sędzia nieskończonego Miłosierdzia, jestem zarazem Sędzią straszliwej Sprawiedliwości.


WIELKA OBFITOŚĆ OBOJĘTNYCH DUCHOWNYCH
Jezus:
Synu mój, przekaż Moje orędzia biskupom i kapłanom. Niech zastanowią się nad odpowiedzialnością, ciążącą na ich sumieniu.
Powiedziałem ci, że nie brak świętych biskupów i bardzo dobrych kapłanów, lecz na nieszczęście obfitują również oziębli, obojętni, zarozumiali. Nie brak też u nich heretyków i niewierzących. Czy nie wydaje ci się to niedorzeczne i anachroniczne?

A jednak taką jest rzeczywistość.
Módl się, mój synu.
Nie ustawaj i ofiaruj Mi swe cierpienia.
Chcę uczynić z ciebie lampę, narzędzie w Moich rękach, dla zbawienia wielu twych współbraci.
Nie odwracaj swych oczu ode Mnie, Ja kocham cię!
Błogosławię cię, jak i tych, którzy pracują wraz z tobą nad rozszerzaniem Moich orędzi.


3.1.1976 r.
JESTEM BOGIEM JEDYNYM I TROISTYM - JESTEM NIESKOŃCZENIE PROSTYM
Jezus:
Mój synu, pisz: Wiadomym jest, że w Bogu nie ma i być nie może żadnych przeciwieństw, gdyż Bóg jest niezmienny. Będąc Bogiem Jedynym i Troistym, jestem nieskończenie prostym.
Nie ma we Mnie przymiotów doskonalszych i mniej doskonałych. Jestem zawsze Prawdą, Mądrością i Potęgą, Sprawiedliwością i Miłosierdziem, Światłem i Życiem.
Piekło stworzone dla potępionych, nie sprzeciwia się miłosierdziu, a odpowiada sprawiedliwości. Jako prawdziwy Bóg i człowiek, wziąwszy na siebie wszystkie winy ludzkości, przez Moją straszną Mękę i Śmierć, zadośćuczyniłem sprawiedliwości i miłosierdziu. Aktem nieskończonego Miłosierdzia była tajemnica Mego Wcielenia. Aktem zaś nieskończonej Sprawiedliwości stała się tajemnica Mej Męki i Mej Śmierci.

CHCĘ MIEĆ KOŚCIÓŁ ODNOWY
Jezus:
Ja jestem Głową Mego Kościoła, wy zaś jesteście jego żywymi, wolnymi i odpowiedzialnymi członkami. Jako Głowa uległem woli Ojca, a wy tworzycie ze Mną jedno Ciało na mocy Miłosierdzia.

Tajemnica Odkupienia trwa nadal. Nie sprzeciwia się w niczym Miłosierdziu Bożemu to, że członki będą musiały znieść – tak jak Głowa - swą Mękę.
Następnie jest rzecz wielkiej wagi. Moja i wasza Matka, która jest Matką Miłosierdzia i Zwierciadłem Sprawiedliwości, uprzedziła już wiele razy ludzkość, że jeżeli nie spełni warunków skruchy i nawrócenia, straszna kara spadnie na narody.

Matka Moja uprzedziła was, że bardzo wiele dusz idzie do piekła. Czy więc mogę Ja, Miłość nieskończona, pozwolić, by dusze odkupione przez Mnie ceną nieskończonych cierpień, tak przerażająco - potępiały się?
Jeśli miłosierdzie i miłość nie mogły wpłynąć na nich, czy mogę przeszkodzić, by utrapienia wywołane przez ich grzechy i chaos spowodowany przez nich samych, nie zostały zamienione przeze Mnie w narzędzie zbawienia ludzkości, która zapada się? Nie, moi synowie.
Na nieszczęście, godzina oczyszczenia już się przybliża, ale zaślepienie ludzkie przeszkadza do ujrzenia jej, gdyż ateizm zaślepia głęboko. A więc godzina przybliża się! Staje się ona nieuniknioną jedynie z powodu oporu tego niewierzącego pokolenia, które lubi błąd i odrzuca sprawiedliwość wszędzie ranioną i znieważaną.

Chcę mieć Kościół Odrodzony, w którym sprawiedliwość, pokój i miłość będą mogły zajaśnieć jak nigdy dotąd. Chcę położyć koniec potokowi ginących dusz, chcę przywrócić zamącony porządek.
Chcę by mój lud stał się znowu ludem Bożym, a otrzymam to wszystko posługując się głupotą i przewrotnością ludzką.


7.1.1976 r.
KRÓLOWA APOSTOŁÓW
Jezus:
Mówi teraz do ciebie Moja i twoja Matka. Słuchaj Ją z pokorą, miłością i żywą wiarą.

Maryja: Synu, będąc wybraną, by być błogosławioną między niewiastami, byłam od wieków w sercu Bożym przedmiotem Jego nieskończonej miłości. Podobałam się Bogu moją niewinnością dziecięcą, ale jeszcze bardziej moją pokorą.
Przed swym wstąpieniem do Nieba, Syn Mój powiedział mi, że nie mogę zaraz pójść za Nim, ale muszę pozostać na ziemi, by być Matką rodzącego się Kościoła i rodzić Go nadal z miłością.
Zrodziłam Go razem z Jezusem w strasznych boleściach bez granic. Jako Matka i Współodkupicielka miałam rodzić Jego Ciało Mistyczne w Miłości.

Mój i wasz Jezus chciał Mnie mieć przy sobie w realizacji Tajemnicy zbawienia. On, Syn Boży, ale także Mój prawdziwy Syn według ciała, chciał Mnie mieć za Współodkupicielkę i Matkę swego Ciała Mistycznego.


MARYJA - PRAWDZIWA KAPŁANKA
Maryja:
Należy mi się naprawdę tytuł Matki Kościoła. Ale on nie wystarcza. Czy pamiętasz, synu, że było ci już powiedziane, że Ja - Matka Boża - jedyna niewiasta w Kościele jestem prawdziwą Kapłanką?
Jezus, Kapłan Przedwieczny, dał Mi udział w swym życiu boskim. A jest On Bogiem niezmiennym, samą prostotą. Ja Mu dałam życie ludzkie, a On Mi dał życie Boskie. Kapłaństwo wynika z życia boskiego. Można by wtedy pomyśleć, że Kapłaństwo, w którym Ja mam udział, jest takie, jakie ma każdy ochrzczony: z natury - tak, ale miara jest inna.

Miałam udział w pełni kapłaństwa w sposób inny, a zarazem wyższy od udziału apostołów, których naprawdę jestem Królową. Toteż słusznie wzywają Mnie jako Królową Apostołów. Szanowałam zawsze głęboko Hierarchię ustanowioną przez Zbawiciela. Z woli Bożej Piotr był jej widzialną głową. Ja zaś byłam Królową apostołów, a oni uznali Mnie i czcili jako Matkę Kościoła oraz ich Matkę i Królową. Piotr sam, kiedy przebywał w Jerozolimie, przychodził do Mnie i nazywał Matką. Pytał on Mnie o radę i prosił o pomoc, czcił jako Królową.

APOSTOŁOWIE CZCILI MNIE PRAWDZIWIE
Maryja:
Gdyby pasterze i kapłani zdawali sobie sprawę z łączących nas więzów, gdyby uważali Mnie prawdziwie za swoją Matkę i Królową, obsypałabym ich łaskami, tak jak pomagam hojnie wszystkim synom, którzy Mnie kochają i szerzą nabożeństwo do Mego Niepokalanego Serca.
Byłam obecna w Wieczerniku, w dzień Zesłania Ducha Świętego razem z Apostołami i przygotowywałam się na przyjęcie Ducha Świętego. Zstąpił On na Mnie w wyższym stopniu: gdyż jako Jego Oblubienica byłam Nim przepełniona. Pamięta się zwykle swoją matkę, bo się jest pewnym zawsze jej miłości. Ale miłość jaką was kocha wasza Matka Niebieska jest niezmiernie wyższa od wszelkiej miłości ludzkiej. Kocham was wszystkich i chcę zbawić wszystkich.
Nie opierajcie się głosowi Boga, który wzywa was do prawdziwego i szczerego nawrócenia.
Lękajcie się Pana, który przechodzi! Odczytujcie z pokorą posłannictwa zesłane wam przez Dobroć Bożą.
Jest to miłosierdziem, wielkim miłosierdziem, jeśli się uprzedza was, że godzina oczyszczenia jest tak bliska.
Błogosławię cię, synu.


10.1.1976 r.
KAPŁAŃSTWO - WIELKIE POSŁANNICTWO
Jezus:
Kapłani, wasz udział w Tajemnicy Wcielenia, Krzyża i Eucharystii, ma ogromne podobieństwo z udziałem Najświętszej Maryi Panny w tych trzech, wielkich Tajemnicach.
Tak jak udział N.M.P., kapłan przez swe powołanie jest wezwany do czynnego udziału w Najświętszej Ofierze Mszy świętej, będącej uwiecznieniem Najświętszej Ofiary Krzyżowej.

Kapłan jest obecny razem z Chrystusem w Ofierze; jest gotowy przyjąć, wycierpieć i ofiarować trudności i niezrozumienia, zniewagi i obrazy, w ogóle cierpienie, jak Jezus to czynił. Bez tej ofiary, udział kapłana staje się tylko zewnętrzny, materialny i dlatego bezpłodny. Przez słowa Konsekracji kapłan odnawia cud Wcielenia: powoduje on, jak Maryja przez swe Fiat, rzeczywiste Wcielenie Słowa, w swych rękach.
Kochając Go, jak Maryja kochała Jezusa w swym łonie, przyjmując Go w Komunii Św. z czystością duszy i ciała, z jaką Madonna Go poczęła, - ofiarując się razem z Jezusem - Ojcu Niebieskiemu - kapłan, tak jak Dziewica, staje się prawdziwie współodkupicielem.
Jeśli kapłan celebrujący nie jest ożywiony tą wiarą i tymi uczuciami, i swoim posłannictwem, jego Msza święta będzie dlań bezpłodną. Był on tylko materialnym protagonistą największej Tajemnicy.


GODNA CELEBRACJA -ZBAWIENIEM ŚWIATA
Don Ottavio:
Gdybyśmy kapłani, odprawiali Mszę Świętą tak, jak powinniśmy ją celebrować, świat nie stałby się takim, jakim jest. Szatan nie miałby żadnej mocy i o wiele więcej dusz zbawiłoby się.
Męka potępionego księdza będzie inna niż reszty potępionych. Może się ona równać tylko rozpaczy Judasza, który mógł być dzięki swym darom naturalnym, w połączeniu z darami nadprzyrodzonymi bardzo wielkim apostołem.
Kapłani, którzy celebrujecie Mszę Św. świętokradzko, wy jecie i pijecie codziennie własne potępienie.

 

Nie odkładajcie z dnia na dzień, waszego nawrócenia. Nie czekajcie dłużej. Jutro, może być za późno!
Wielki akt pokory, jakiego Judasz nigdy nie chciał dokonać, gorliwe wezwanie do N.M.P., ucieczki grzeszników, przemieniłyby wasze istnienie i zmieniły los wieczny.
Bracia w kapłaństwie, czyście nigdy nie rozważali snu - widzenia św. Jana Bosco „ o dwóch kolumnach”? Przeczytajcie to, a zdacie sobie sprawę, że przeżywamy teraz to proroctwo. Ostatnia część jego zapowiada czasy, które nastąpią po wydarzeniach aktualnych. Te czasy się zbliżają powinniśmy przygotować się do nich w modlitwie i pokucie.
Nie bądźcie sceptyczni i niewierzący. Wierzmy, a zobaczymy i zrozumiemy! Nie pozwalajcie padać w próżnię natchnieniom łask, które pukają do drzwi waszego serca.
Niech Miłosierne Serce Jezusa i Niepokalane Serce Maryi zbawią nas i pobłogosławią nam.



12.1.1 976r.
GRZECHY SPOŁECZNE
Jezus:
Mój synu, pisz: Oto są trzy wielkie grzechy społeczne ludzkości:
1. Ludzkość zgrzeszyła w Adamie i Ewie.
2. Ludzkość zgrzeszyła bogobójstwem przez lud wybrany.
3. Ludzkość grzeszy dzisiaj odrzucając Boga.
1). Grzech ludzkości w Adamie i Ewie zniszczył zupełnie cudowny plan Boga i zmienił jej los. Największy bezład zajął miejsce porządku. Szczęście w raju ustąpiło nieszczęściu. Zamiast światłości nastąpiła ciemność niewiedzy.
Miłość ustąpiła nienawiści. Dobro - dla którego był stworzony człowiek - ustąpiło złu z całą gamą jego objawów. Po pokoju nadeszły wojny i gwałty. Życiu wiecznemu - celowi stworzenia - przeciwstawiono śmierć wieczną, w ciemnej rozpaczy piekła. Takim jest grzech pierworodny. Tak odpowiedziała miłości Bożej, cała ludzkość, przez Adama i Ewę. Była to potworna niewdzięczność, dokonana przez pierwszego mężczyznę i pierwszą kobietę, którym nie brakowało łaski, nie tylko koniecznej, ale nadobfitej, w miarę ich olbrzymiej odpowiedzialności. Za akt bezgranicznej Miłości, Bóg odebrał straszliwą zniewagę.

2). Bogobójstwo, popełnione przez lud wybrany, było grzechem społecznym.
Na bunt człowieka w Adamie i Ewie, Bóg odpowiedział nie gniewem, ale sprawiedliwością i miłosierdziem.
W poczuciu sprawiedliwości Bóg karze za grzech całą ludzkość. Od początku do końca człowiek ma pożywać chleb w pocie czoła. Sprawiedliwość ciążyć będzie na ludzkości aż do końca czasów. Jednak Bóg okazuje zaraz swe nieskończone miłosierdzie.
Wysłuchawszy wyznania i skruchy pierwszych rodziców, Bóg ogłasza przebaczenie obietnicą Odkupienia. Aby przygotować wielkie dzieło uwolnienia ludzkości z niewoli piekła, Bóg wybrał sobie naród umiłowany, który chciał mieć świętym, lecz który świętym nie został, pomimo deszczu łask i cudów. Zostawszy przedmiotem Jego miłości, naród ten odpowiedział niewdzięcznością na wybranie.
Bóg wzbudza wtedy proroków, którzy głośno przypominają mu posłannictwo, do którego był wezwany. Prorocy, jako heroldzi Boży, oznajmiali łaski, dobrodziejstwa i wolność. Wobec zaś ślepego oporu narodu głosili oni również i oznajmiali kary, których w końcu lud ten doświadczał.
W cierpieniu przypominali oni sobie ojców i wówczas przychodził czas miłosierdzia. Sprawiedliwość Boża rodzi zawsze miłosierdzie, nawet gdy ludzie nie chcą tego zrozumieć, będąc zaślepionymi przez egoizm.
Upływają wieki i nadchodzi chwalebna jutrzenka narodzin Zbawiciela. Wtedy szatan wzbudza i mnoży sprzeciwy przeciw Słowu, które staje się Ciałem. Wydaje on straszną walkę trwającą już przedtem, ale która wtedy odnawia się gwałtownie. I oto Święta Rodzina udaje się na wygnanie, by uchronić Dziecię Boże przed okrutnym Herodem.
Potem szatan kusił do buntu sługi świątyni i starszyznę ludu żydowskiego, którzy uknuli spisek przeciw Jezusowi i dokonali bogobójstwa.
Bóg ukochał swój lud w sposób niepojęty, a jego lud zawiesił Go na krzyżu.

3). Dziś ludzkość grzeszy odrzuceniem Boga.
Wisząc na krzyżu z otwartego Serca - Jezus dał ludzkości swój Kościół. Od tego momentu szatan ze swymi zastępami powziął nowy plan zniszczenia Mistycznego Ciała Jezusa. Diabeł chce Je zniszczyć. Już się rozochocił zabijając Głowę, teraz planuje zniszczyć Ciało. I oto już prawie dwa tysiące lat trwa bez przerwy niszcząca wojna.
Kościół nie zawsze odpowiadał należycie na tę walkę. W ciągu tych 20 wieków zaznał więc wielu bolesnych ran. Teraz szatan odnosi też wiele zwycięstw.
Walka, największa walka toczy się nadal.
Częściowe tylko i nie odpowiadające rzeczywistości postępowanie ze strony sporej liczby pasterzy i kapłanów zachęciło nieprzyjaciela w jego upartych wysiłkach, by zniszczyć Kościół i Jego Boskiego Założyciela.
Ta trwająca wojna, której nie zauważają tylko nieświadomi, będzie czyniła coraz więcej szkód i wywoła bardzo liczne ofiary wśród duchowieństwa i wiernych. Świat - ale zwłaszcza Europa - zapłonie.
Ta godzina sprawiedliwości, ale też i miłosierdzia, spowoduje nową wiosnę pokoju i sprawiedliwości dla całej ludzkości i dla Kościoła.
Moja i wasza Matka zgniecie znowu po raz drugi głowę diabła. Ateizm zniknie na świecie (...)


14.1.1976 r.
MARYJA ZGNIECIE GŁOWĘ WĘŻA
Jezus:
Dlaczego, mój synu, żądam z takim naleganiem od dusz, żyjących Wiarą: „Pokuty, pokuty, pokuty?”
I. Bo na nieskończoną Miłość Boga, która stworzyła człowieka, odpowiedział on aktem pychy i nieposłuszeństwa.
2. Bo na Tajemnicę Odkupienia, obiecanego zaraz po upadku pierwszych rodziców i dokonanego w pełni czasów, ludzkość odpowiedziała popełnieniem bogobójstwa poprzez naród żydowski.
3. Słowo, które Ciałem się stało, odpowiada na bogobójstwo darem z Samego-Siebie w Tajemnicy Eucharystii i w Kościele. A ludzkość, pod naciskiem potęg zła, ulega teraz pogaństwu z zupełnym niemal usunięciem Boga.

 

MARYJA - JAŚNIEJĄCA JUTRZENKA LUDZKOŚCI
Jezus:
Gdy nadejdzie godzina oczyszczenia, Dziewica Współodkupicielka po raz  d r u g i  zetrze głowę węża piekielnego.
Odnowiony Kościół i ludzkość ujrzą jutrzenkę jaśniejącą, jak nigdy dotąd. Okres pokoju i sprawiedliwości będzie odpowiedzią za wszystkie wyzwania piekła przeciw biednej ludzkości, która stała się współpracownicą mocy zła.
Potem nadejdzie ostatni okres tej walki światła z ciemnościami, miłości z nienawiścią, życia ze śmiercią. Wreszcie przy końcu nastąpi  t r z e c i e  i decydujące wystąpienie Najświętszej Panny, która znowu po raz  t r z e c i,  zgniecie głowę szatana.
Nastąpi potem Sąd i ostateczne odłączenie Nieba od piekła, czyli zbawionych od potępionych.


2O.1.1976 r.
KAPŁANI -NIE JESTEŚCIE SAMI
Jezus:
Pisz, mój synu: Ruch Maryjny należy do zamiarów Opatrzności, jako moc wstrząsu, obok Mnie i obok Mej Matki, w obecnej wielkiej bitwie przeciw szatanowi i jego piekielnym sprzymierzeńcom, którzy są tak liczni na świecie i na nieszczęście również w Kościele.
Niebo patrzy na was, dobrzy kapłani. W tych czasach krytycznych jesteście bardziej niż kiedykolwiek jego wybranymi żołnierzami, kierowanymi i prowadzonymi przez Królową Zwycięstwa dla obrony Mego Wikarego i Mojego Kościoła.
Piekło nienawidzi was i zwalcza, lecz nie macie się czego bać. Wasze cierpienia fizyczne, moralnej duchowe są pod wpływem zaczynu Ducha Świętego i przemieniają się w Światło, Miłość i Łaskę dla dusz tylu waszych braci, którzy, bez waszego współudziału w Mojej Męce oraz Mej Matki i waszym, zginęliby na wieki.
Kapłani drodzy Memu Miłosiernemu Sercu i Niepokalanemu Sercu Królowej Wszechświata, aniołowie patrzą na wasz podziwem, a wszyscy święci rajscy modlą się i wstawiają się za wami.
Wy jesteście balsamem dla Mego Serca tak brutalnie znieważanego i wyszydzanego, jesteście uśmiechem miłości dla zranionego Serca Mej Matki.


NIE BÓJCIE SIĘ!
Jezus:
Naprzód, moi synowie! Miejsce czci i chwały przygotowane jest dla was od wieków w Domu Ojca. Nie bójcie się! Nie bójcie się, bo zawsze spojrzenie Moje i Mojej Matki jest zwrócone ku wam. Błogosławię was wszystkich, synowie. Błogosławię was Ja, Jezus, z Ojcem i Duchem Świętym. A ze Mną błogosławi was również Moja Matka.
Błogosławimy też wszystkich dobrych chrześcijan, którzy tworzą wspólnotę z wami przez wiarę, miłość i skuteczne składanie swych ofiar. Nie jesteście więc sami. Jesteście wśród walki, ale z wami jest Niebo, z wami są dusze czyśćcowe i z wami są święci kościoła walczącego.

20.1.1976 r.
ULEGŁE NARZĘDZIA - SPEŁNIAJĄ WOLĘ BOŻĄ
Jezus:
Jest wielu chrześcijan, tak zwanych dobrych, którzy mówią: „Panie, Panie”. Ale jak mało jest tych, którzy usiłują spełniać szczerze wolę Bożą!
Jest też bardzo wiele ludzi, którzy uważają się za narzędzia Boże, o czym twierdzą prawie z przekonaniem. Prawda jest inna, gdyż są oni narzędziami siebie samych, czyli swej pychy, co prowadzi do zostania narzędziem szatana. Synu, nie ma kilku alternatyw: albo należycie do Boga, albo jesteście sługami diabła.
Narzędzie samo nic nie robi. Narzędzie może być tylko użyte.
Gdyby biskupi i kapłani byli naprawdę uległymi narzędziami w ręku Boga, wtedy Kościół byłby dla Nieba i ziemi cudnym miejscem światła i miłości. Aniołowie podziwialiby Go, a ludzie na ziemi byliby pod jego urokiem. Lecz zamiast tego, co za smutny widok! Widok mogący przerazić, widok moralnych nieporządków, widok odrażających namiętności, widok walk, nienawiści i zła wszelkiego rodzaju...


SŁOWO I CZYN - FUNDAMENTEM ZBAWIENIA
Jezus:
Słowa Moje nie zmieniają się nigdy. Zbawieni zostaną nie ci, którzy należą do Mnie słowami, ale ci, którzy oddali się całkowicie woli Ojca Niebieskiego.
Jeśli wielu Moich biskupów nikt nie słucha, a potem twierdzą, że kościoły ich są wstrząsane aż do fundamentów, zamiast szukać przyczyny tego stanu na zewnątrz, niech raczej przyjrzą się wnętrzu swego życia. Łatwo jest mówić - narzędzie Opatrzności - ale dla wielu nie jest łatwo stać się takim narzędziem.
Tak, synu, historia pierwszego grzechu powtarza się zawsze w czasie, ale nie wyciąga się korzystnych wniosków - z pożytkiem dla dusz.
Szatan powoduje upadek człowieka. Człowiek zrywa ustalony porządek, cudowną harmonię natury i łaski. Pierwsi rodzice zgrzeszyli. Następuje od razu bunt, bunt ciała, bunt ducha, bunt natury: „będziesz pożywał chleb twój w pocie czoła. A ty, niewiasto, rodzić będziesz w boleściach”.
Nigdy nie zrozumiecie, coście utracili: przedziwną i radosną harmonię natury i łaski. Pierwsze mieszkanie człowieka było nazwane rajem ziemskim: ziemskim, ale rajem!


PYCHA! ZAROZUMIAŁOŚĆ -NAJWIĘKSZE ZŁO
Jezus:
Biskupi i kapłani powinni znać dobrze straszne następstwa pierwszego grzechu.
Powinni wiedzieć również, że te same następstwa odnawiają się przy każdym grzechu, Zwłaszcza grzechu pychy. Grzech wyniosłości, pychy lub zarozumiałości, jeśli jest popełniony przez biskupa lub kapłana, wywołuje w jego lokalnym kościele następstwa całego szeregu zła. Wiele nieporządków ma w tym swój początek.
Oto, mój synu, powód Mojego nalegania, prawie z oburzeniem do ciebie, bo powtarzam ci, że mało kto zrozumiał podstawowy problem Mojego Ciała Mistycznego.
Trzeba wyznać z przykrością, że wielu biskupów i kapłanów postępują jak głupiec, który budując sobie dom troszczy się o rzeczy podrzędne, o jakieś ozdoby, a zaniedbuje budowy silnych fundamentów W rezultacie będzie to piękny dom przeznaczony na pewne zawalenie się. Czyż to nie głupota?

Otóż głupota taka panuje w Kościele!
Powinienem ci to powtarzać nie wiem ile razy, by wreszcie ktoś zdecydował się zabrać do rzeczy i rozważyć ten poważny problem.
Mogłeś zdać sobie z tego sprawę nawet dziś rano przy spotkaniu z X. Nie chcą wierzyć w rzeczywistość tak wyraźną. Jest to zaślepienie, mylne przekonania, które nieprzyjaciel ze złośliwą chytrością potrafił zakorzenić w duszach i nie będą mogły uniknąć, ani opóźnić o jedną chwilę oczyszczenia, wymaganego przez Miłość. Nie może Ona dłużej znosić bezczelnego panowania szatana na świecie i wśród dusz, których wielka liczba zginie.
Uważają obecnie za niepotrzebne, a nawet śmieszne, Moje przykazania dane apostołom, by przepędzali szatanów. Przeciwnie, teraz otwiera się im szeroko wszystkie drzwi!


JEZUS - JESTEM OSOBĄ ŻYJĄCĄ
Jezus:
Synu, mów wszystkimi nie dbaj zupełnie o reakcje, jakie mogą zaistnieć. Ja, Jezus, chcę tego i nakazuję. Mów głośno, że dosyć już jest tej pseudo-roztropności, która sprawia, że obawia się mówienia ludziom, że Ja, Jezus, prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek, jestem Osobą Żyjącą i prawdziwą tak jak wy, bardziej niż wy. Mam zupełne prawo i obowiązek mówić do kogo chcę, jak i kiedy chcę, lub też kontaktować się sposobem - jakim chcę.
Mów, synu, że mam prawo i moc powoływać kogo chcę, kiedy i jak chcę, do wypełnienia każdego posłannictwa w Moim Kościele. Niech będą pewni, że to Ja ich wybrałem, by zostali kapłanami.
Niektórzy z kapłanów zostaną biskupami. Tak jak ich wezwałem, mogę jeszcze i mam moc wybrać z pośród kapłanów takich, którym powierzę szczególne posłannictwo do wykonania w sposób i w czasie przeze Mnie postanowionym.
Nie ustawaj w modlitwie i ofierze. Cierpienia twe zwiększyły się, ale ty wiesz, że są one miarą twej Miłości ku Mnie.
Błogosławię cię, synu, a wraz z tobą błogosławię wszystkich, którzy w duchu prawdziwej pokory, potrafią przyjąć naglące wezwanie Boga Człowieka, który chce wszystkich zbawić.


21.1.1976 r.
WDZIĘCZNOŚĆ BOGU
Jezus:
Pisz: Świat nie jest Boży, dlatego nie ma światła. Głęboka ciemność otacza go, Synowie światłości, (którzy nie są ze świata, lecz z Mego królestwa) nie mogą mówić, ani sądzić jak ci ze świata.
Rodzice R. są uważani za nieszczęśliwych przez świat, ale nie przez synów światłości! (Był to chłopiec kaleki fizycznie, ale obdarzony darami nadprzyrodzonymi). Synowie światłości zdolni są do zrozumienia, że R. jest darem i to wielkim darem.

Ten, który prawdziwie żyje wiarą może zrozumieć, jak wielkie posłannictwo było powierzone R. Jest on umiłowany przez Moje Miłosierne Serce, ukochanym synem Mojej Matki, przedmiotem upodobań bożych. Promieniuje on mocą łaski życia wewnętrznego w Moim Ciele Mistycznym. A im bardziej ukryte jest jego posłannictwo na ziemi, tym większe i chwalebniejsze będzie jego życie w Niebie.
Głupota jest w sercu tego, kto nie umie patrzeć na rzeczy w świetle Bożym. Mądrość kieruje sercem widzącym wszystko w dobrym świetle Bożym.
Czyż więc rodzice R. nie powinni uważać siebie za szczęśliwych?
Tak, powinni być święcie dumni! Należy okazywać Bogu, który wejrzał na R. oraz jego rodziców i rodzinę, nie skargi, czy żale - lecz wdzięczność i uznanie.
Błogosławieństwo Moje i Mojej Matki niech zstąpi i trwa nad wami.


21.1.1976 r.
POKORNE CIERPIENIA- OZNAKĄ UMIŁOWANIA BOGA
Jezus:
Mój synu, pisz: Powiesz mu, że cierpienia przyjmowane przez niego z pokornym poddaniem się jest oznaką umiłowania Bożego. Duch Święty zamienia je w zaczyn światła, wiary i łask dla dusz. Dobry pasterz prowadzi je tym sposobem na pastwisko: kocha je, strzeże, zabezpiecza od chciwych szponów wroga, który nie szczędzi wysiłków, ani chytrości, byle tylko wedrzeć się do trzody, by ją rozłączyć i rozproszyć.

Synu, powiesz mu, że Ja i Matka Moja znamy jego trudy i cierpienia, ofiarowane dla zachowania trzody.
Zna on dobrze widzenie ks. Bosco dotyczące „dwóch kolumn” - Mojej Matki Najświętszej i Eucharystii. Ja, Jezus, Słowo Przedwieczne Boga, rzeczywiście obecny, pełen życia i miłości w Tajemnicy Wiary, oraz Niepokalana, My uratujemy Kościół w godzinie oczyszczenia, która będzie godziną wielkiego miłosierdzia.
Jest wiele do zrobienia i może on uczynić wiele, przyprowadzając swą trzodę, coraz bardziej zjednoczoną, do stóp Tabernakulum i do Niepokalanej.
Niech wyślą na tę wielką i płodną misję któregoś ze swych najlepszych kapłanów.
Szatan nie będzie tego chciał i wzbudzi przeszkody. Ale Ja, Ja tego chcę i będę przy tym dobrym pasterzu i przy tych wszystkich, którzy będą współpracować nad spełnieniem Woli Mego i waszego Ojca Niebieskiego. Z Moją i waszą Matką błogosławię tego dobrego pasterza, który miłuje swe owce, a które również Ja i Moja Matka kochamy czule.

22.1.1976 r.
PRAGNIENIE RZECZY BOŻYCH
Jezus:
Wiele już razy mówiłem o aktualnym kryzysie wiary, którym zarażony jest Mój Kościół. Choroba ta dotknęła całą ludzkość.
Ziemia staje się coraz bardziej jałową pustynią, lecz nie brak, tu i tam, spokojnej oazy. Utrzymują one krążące w Moim Ciele Mistycznym boskie życie łaski.
Tak, mój synu, gdyby w jakimś ciele wszystkie członki były martwe, nie byłoby to już ciało żywe, ale rozkładający się trup. Kościół nie może nigdy umrzeć zupełnie lub wyschnąć. Zapewniłem Mu to Moimi wyraźnymi słowami, nikt nie może w to wątpić.
Zapewnia to również obecność Ducha Św. Nawet dzisiaj, wśród tylu trupów w rozkładzie na ziemi, nie brak również dusz dobrych, prawdziwie świętych, które mają prawo do wdzięczności, bo przyczyniają się do trwania życia bożego.
Kilka dni temu mówiłem ci o kapłanach z Ruchu Maryjnego. Jest to wybrane wojsko, którego pragnie Moje Miłosierne Serce i Niepokalane Serce Mojej Matki dla podtrzymania i obrony Kościoła i Wikarego na ziemi. Stał się on celem tylu strzał. Jest to wojsko, którego chciała Moja Matka, któremu błogosławi i kieruje nim, by przygotować, walcząc przeciw bezczelnej i zuchwałej tyranii szatana, wielką godzinę uwolnienia, wielkie zwycięstwo Królowej świata.


„POEMAT BOGA-CZŁOWIEKA” UKAZUJE NOWĄ WIOSNĘ KOŚCIOŁA I ŚWIATA
Jezus:
Wśród tych kapłanów drogim mi jest X,. gdyż pragnie szczerze swej doskonałości i miłuje to cudowne dzieło, którego świat nie zna, pyszni odrzucaj a pokorni kochają: jest to „Poemat Boga-Człowieka”. (Maria Valtorta żyła od 1897 do 1961. Pan dał jej poznać w objawieniu swe życie ziemskie. Napisała dziesięć tomów od 400 do 600 stron każdy - 15 tysięcy stron rękopisu.)
Jest to dzieło przeznaczone przez Opatrzność Bożą na wasze czasy. Jest to źródło wody żywej i czystej. To Ja Sam, Słowo żywe i wieczne, dałem się znowu na pokarm duszom, które miłuję. Jestem Światłością, a Światłość nie może zlać się z ciemnością. Tam gdzie się Ja znajduję, ciemności rozpraszają się, by ustąpić światłu.
Gdzie nie ma życia, tam jest śmierć, która jest zgnilizną. Jest też zgnilizna duchowa, która jest nie mniej odrażająca, jak organiczna zgnilizna rozkładającego się ciała. Ja jestem Prawdą i Życiem, żywą wodą i światłością świata, jakże mógłbym trwać w duszach skażonych pożądliwością ciała i ducha?
Jeśli czytający „Poemat Boga - Człowieka” nie odczuje łaski Bożej, woni nadprzyrodzonej, świadczy to, że ma duszę zatłoczoną i zaciemnioną.
Biskupi, kapłani, zakonnicy i zakonnice, którzy znowu powołują się na roztropność, stanie się ona dla nich przyczyną wielu nieroztropności. Otaczają się oni tą roztropnością, a nie wiedzą, że są w twierdzy szatana. Roztropność jest cnotą, a cnota nie obawia się rzeczy bożych. Do czegoście doszli? Niech ks. X. - wie, że za każdym razem, gdy odczytuje „Poemat Boga-Człowieka” sprawia Mi radość, której odmawiają Mi inni.
Nie obawiaj się niczego, są tacy, którzy nie chcą tego zrozumieć.
Wiedzcie, że wasze dobro różni się od dobra światowego. Wasza miłość do dusz łączy się zawsze z cierpieniem: takie jest prawo. Cierpienie jest nie tylko pożyteczne, ale konieczne do przemiany, oczyszczenia i uświęcania duszy. Synu, trzeba wiele modlić się, umartwiać i wynagradzać za siebie i za braci!
Jeśli godzina oczyszczenia nastała, to i liczne pączki, zwiastujące nową wiosnę, też się już ukazały.
Odwagi, Ja i Moja Matka jesteśmy z wami!


5.2.1976 r.
NALEŻY MODLIĆ SIĘ SERCEM, NIE TYLKO USTAMI
Jezus:
Mój synu, pisz:
„Jestem Panem Bogiem twoim: nie będziesz miał innych bogów prócz Mnie!”
Pisz jeszcze:
„Będziesz miłował Pana Boga twego z całego serca twego, z całej twej duszy i z całego umysłu twego.” Przyzwyczailiście się słyszeć te przykazania, jak się słyszy dzwon kościelny. Wszyscy go słyszą, ale prawie nikt nie zwraca na niego uwagi. Podobnie przykazania pozostają martwą literą, podczas gdy powinny żyć w waszych sercach.
Mówię o tym, byś zrozumiał, że modlą się źle nawet ci nieliczni, którzy się modlą. Bardzo mało modli się dobrze, bo nie można modlić się nie znając pierwszego przykazania. A jeszcze gorzej, jeśli znając je, zapomina się o nim.
By stanąć w obecności Bożej, trzeba dopełnić całej serii uczynków duchowych, koniecznych dla dobrej i skutecznej modlitwy.
- Trzeba uczynić akt wiary, wznoszący duszę do Boga, czyli wejść w kontakt duchowy z Bogiem w Trójcy Jedynym.
- Po tym akcie wiary muszą nastąpić akty pokory, ufności i miłości, które służą do zwiększania kontaktu z Bogiem. Akty te są konieczne dla dobrej modlitwy, bo nie pozwolą na ćwiczenie tylko mechaniczne, jakim Bóg się brzydzi. Oddalam się od tych, którzy Mnie czczą tylko ustami, a nie sercem.
Na nieszczęście jest wielu, wśród kilku modlących się, takich, którzy się modlą tylko materialnie, ciesząc się, że spełnili obowiązek, a nie spełniając go w rzeczywistości.

 

SŁUSZNY PLAN SKUTECZNEJ MODLITWY
Jezus:
Po tym, co wyliczyłem, widzisz jak wielkie braki są w życiu duchowym chrześcijan. Ograniczam się teraz do jednego, ale ile innych braków należałoby wyliczyć.
„Kochaj Pana Boga swego, z całego serca twego...”
Dlatego, kto kocha prawdziwie Boga i ma Go w centrum swego życia, nie ma niebezpieczeństwa zanoszenia ku Niemu modlitw będących wyrazem pychy lub egoizmu, jak zanoszenie próśb jedynie o powodzenie w rzeczach materialnych, o zdrowie, bogactwo lub zaszczyty.
Kto prosi tylko o takie rzeczy, nie nawiąże z Bogiem żadnego kontaktu!
Bóg nie przychodzi do dusz przepełnionych troskami materialnymi, spragnionych jedynie dóbr ziemskich. Dusze takie otacza ciemność.
Kto kocha prawdziwie Boga, szuka na modlitwie przede wszystkim Królestwa Bożego w duszach, dla Jego większej chwały.
Bóg nie byłby Bogiem, gdyby nie był wiernym swym obietnicom. „Proście, a będzie wam dane, pukajcie, a otworzą wam...”
Kto modli się i nie jest wysłuchany, zawdzięcza to temu, że nie zachowuje pierwszego przykazania i nie kocha Boga z całego swego serca.
Zapomnieliście, jak uczyłem apostołów modlić się: „Ojcze nasz...”
Trzeba więc na modlitwie stanąć w obecności Bożej. Modlący się powinien zapomnieć o sobie i zwrócić się całą duszą ku Bogu Ojcu, który Sam jest wielki, Sam jest święty i Sam jest dobry.


KILKA UWAG (don O.M.)
Przykazanie miłości jest więc główną podstawą modlitwy do Boga Ojca i uczy nas miłości bliźniego. Mówimy Ojcze nasz, by pamiętać o miłości względem braci, którzy są również, jak my, synami Boga, tego samego Ojca który nas stworzył i do którego dążymy razem.
Powinniśmy zwrócić z ufnością spojrzenie ku Niemu, tak jak rozbitek patrzy z ufnością i nadzieją na gwiazdę polarną.
Święć się Imię twoje ”. Mamy uświęcić, czyli uwielbić Święte Imię Boże łącząc się z chórem wszystkich głosów i spełniając tym sposobem cel Stworzenia, którym jest uwielbienie Boga.
Przyjdź Królestwo twoje ”. Kto kocha prawdziwie zapomina o sobie, bo myśl jego zwraca się ku osobie umiłowanej, dla której pragnie się szczęścia.
Bądź wola Twoja ”. Gdy szukamy spełnienia naszych pragnień i naszej woli, będzie to stawianie siebie nad innymi, a więc egoizmem. Mamy przedkładać zawsze wolę Bożą, będzie to miłością. Jeśli kto modli się z takim uczuciem i staje w obecności Bożej, zajęty jedynie Jego chwałą, przyjściem Jego królestwa, spełnieniem Jego Woli, wtedy modlitwa jego wyda nieoczekiwane, cudowne skutki. Wszystko mu będzie dane i to obficie.
Czy Bóg Ojciec nieskończenie dobry, może dać się zwyciężyć w hojności swym dzieciom? Nie, nigdy! Dlatego zleje na modlącego się deszcz łask i darów niebieskich. Bóg chce byśmy Go kochali. Nie pozwala On na to, byśmy na pierwszym miejscu stawiali nasze drobiazgi ludzkie, bo byłoby to obrazą i niewdzięcznością.


KAPŁANI WINNI BYĆ NAUCZYCIELAMI MODLITWY
Jezus:
Czy kapłani nie powinni by uczyć wiernych wytrwałej modlitwy? Dobra matka stara się zawsze uczyć swe dzieci, w miarę jak rosną rzeczy koniecznych do życia. A Moi kapłani czy nie rodzą - przez chrzest - życie boże w duszach? Czy nie przeżywają autentycznego ojcostwa duchowego względem wiernych powierzonych ich pieczy?
Dlaczego zaniedbujecie tak ważne obowiązki? Niszczą one skutki tego ojcostwa tak źle wykonywanego względem waszych synów duchowych, możecie to stwierdzić sami, jeśli macie odwagę przyjrzeć się temu.
Bóg, Sędzia sprawiedliwy, widzi wszystko, co powinniście Mu dać. Chodzi tu o zbawienie tych dusz, których cena jest nieskończona. Synowie Moi, to prawda, że przyczyny kryzysu wiary, który zbliża się ku końcowi, są różne, a nawet niektóre z nich nie są z waszej woli. Lecz jest również prawdą, że niektóre z tych przyczyn muszą być przypisane wam. Cóż więc będzie z wami, jeśli nie będziecie żałować tego i nie będziecie czynić pokuty? Cóż będzie z wami, jeśli nadal będziecie służyć sobie, zamiast Bogu?
Moi synowie, Moi kapłani, nie pozostaje wam wiele czasu. Jednak to nie Ja, ale wy sami określacie swą wieczność.
Synu, nie przestaję żądać od ciebie modlitwy i wynagrodzenia.

 

13.2.1976 r.
DOGMAT- OBCOWANIE ŚWIĘTYCH
Jezus:
(...) Niebo jest rzeczą tak wielką, że wy tu na ziemi nie możecie tego pojąć. W Niebie nie ma już możliwości wzrostu, ani umniejszenia posiadanego szczęścia, które nie polega -jak wam to się może zdaje - na szczęśliwej zapewne, lecz nieruchomej kontemplacji Boga i całego piękna Wszechświata, które się w Nim odbija. W Niebie życie nie jest czymś nieruchomym, chociaż jest nadprzyrodzenie cudowne.
W Niebie szczęście odnawia się co chwila, bez przeszłości ani przyszłości, która nazywa się wiecznością i która jest zawsze nieskończenie nowa(...)
W pokorze ducha, chwalcie i uwielbiajcie Boga w Trójcy Jedynego, że wybrał was, choć w różnym stopniu, ale wszystkich w jednym celu, jako pracowników kwalifikowanych do pracy w Winnicy Pańskiej. Macie zatamować wylanie wód piekła, którymi stara się ono podważyć Kościół, którego Wodzem trzykroć świętym jest Jezus. Piekło chce zniszczyć tożsamość boską i ludzką tego Wodza. Chce też zniszczyć N.M.P., Matkę Kościoła, Która Go zrodziła w boleści i miłości bez granic.
Jesteście Mymi umiłowanymi synami, wezwanymi do współpracy modlitwą i cierpieniem, by nie dopuścić do zniszczenia Kościoła, jak tego pragnęliby piekło i jego sprzymierzeńcy.
Pamiętajcie o Świętych Obcowaniu: jesteście prawdziwie zjednoczeni z nami.
Lecz wasza wiara w tę wielką Tajemnicę jest dość słaba. Jesteśmy jednak synami tegoż Ojca Niebieskiego, mamy jedną świętą Matkę, ożywia nas ta sama moc życiowa. Mamy te same dążenia: obrona chwały Bożej wszędzie, oraz spełnienie Woli Bożej. Nie zapominajcie nigdy, że śmierć cielesna dzieli was tylko fizycznie, ale nie duchowo. Nie wystarczy wierzyć niejasno w ten wielki i tajemniczy dogmat. Należy żyć nim w rzeczywistości ludzkiej i nadprzyrodzonej. Nić życia nie zrywa się zupełnie, lecz tylko częściowo.
Powtarzam wam: Żyjcie tą Tajemnicą we dniej w nocy.


19.2.1976 r.
NIE BĘDZIESZ MIAŁ INNEGO BOGA
Jezus:
Mówiłem ci, synu, o konieczności by stanąć na modlitwie w Mojej obecności, wznosząc się ku Mnie aktem Wiary, Nadziei i Miłości.
Należy stanąć przede Mną nie po to, by wskazać na siebie i na swój egoizm, chcący zawsze prosić o rzeczy materialne, lecz by skupić się przede Mną w adoracji i by prosić o uwielbienie Imienia Mego Ojca, o przyjście Mego Królestwa i o spełnienie Mej Woli.
Temu, kto uczyni to z wiara, będzie przydane wszystko inne.
Pierwsze przykazanie „Jam jest Pan Bóg twój...” oznacza, że człowiek, jako stworzenie wolne i rozumne, ma stanąć przede Mną odpowiednio, jeśli chce znaleźć w swej pielgrzymce ziemskiej, (bo życie ludzkie jest drogą do wieczności) równowagę między wymaganiami materialnymi, a duchowymi, jego osoby.
Potrzeba nadprzyrodzoności jest tak wyraźna u człowieka, że jeśli zabraknie mu tych wzniosłych rzeczywistości, nie ma szczęścia, ani pokoju. Udręka staje się wtedy tak wielka, że często może doprowadzić go do rozpaczy i chorób!


POWRÓT DO BOGA - PRZEZ DOBRĄ SPOWIEDŹ ŚWIĘTĄ
Jezus:
Człowiek jest dziełem Bożym i Bóg wie, czego mu potrzeba. Dlatego dał mu to pierwsze przykazanie, które wprowadza go na drogę, by umieścić na miejscu słusznym w ekonomii powszechnego porządku. Wyszedłszy z rąk Bożych, człowiek obiegłszy swe logiczne i naturalne koło, wraca do Boga.
Taka jest logika wiary i rozumu, które tego chcą i tego wymagają. Pytasz Mnie, jak się to stanie? To jest proste, mój synu: trzeba mieć Boga za swój pierwszy i najwyższy cel istnienia.
Mamy znać, kochać, służyć Bogu w tym życiu, by potem radować się Nim w Niebie!”

Jest to autentyczny, prawdziwy katechizm, który stał się martwy u chrześcijan, a nawet wśród licznych kapłanów, których umysły i serca zostały znieprawione przez materialistyczną koncepcję życia.

Czy chcesz mieć przykład?
Niedaleko od twego miasta, mieszka pewien znany ci zakonnik. Jego dusza jest Bogu poświęcona. Powinien on dążyć do doskonałości i znać ten katechizm o początku i celu życia. Tymczasem, wiesz o tym sam, że po spowiedzi daje on rozgrzeszenie z grzechów nieczystości, nawet cudzołóstwa - nie wymagając żalu i skruchy od penitenta.
Wykreślił on ze swego życia i z życia tylu wiernych, nie tylko szóste i dziewiąte przykazanie, ale też wszystko inne, dlatego ludzie cisną się do jego konfesjonału.
Ten nieszczęśliwy zakonnik nie jest tylko sam z takim zrozumieniem ważności i wagi sakramentu pokuty.
Czy biskupi nie zdają sobie sprawy z tego, co się dzieje w ich diecezji? A jeśli wiedzą o takich faktach, to dlaczego nie mają odwagi odebrać takim duchownym prawo spowiadania? Dlaczego tolerują ośrodki prawdziwego zepsucia?


INTERESY KAPŁANÓW- NIE ZAWSZE SĄ INTERESAMI BOGA
Jezus:
Jak dalecy są od dążenia do prawdziwego celu życia, ci chrześcijanie i kapłani, którzy dzisiaj bywają tak zajęci, jakby to do nich należał zarząd całego świata! Są oni właściwie zajęci szukaniem samych siebie, szukaniem spraw swego ja.
Zewnętrznie wydają się oni gorliwi i aktywni, cali zajęci swymi inicjatywami. Zauważ, że mówię o ich inicjatywach, a nie o moich, które są o wiele prostsze, pewniejsze i jaśniejsze: szukać Boga wszelkimi środkami możliwymi, kochać Boga ponad wszystko przed własnymi i cudzymi interesami.
Interesami Bożymi jest:
1. Chwała Boża;
2. Królestwo Boże;
3. Wola Boża;
Służba Boża wyklucza troskę o siebie.
Synu, ilu jest takich księży, którzy służą wiernie Bogu?
Mógłbyś ich znać również!
Jeśli poznaje się drzewo po owocach, łatwo można poznać, kto służy szczerze Bogu, a kto przeciwnie, służy tylko sobie, a tym samym diabłu. Zobaczysz, ile to zepsutych gruszek odpadnie jeszcze zdradzając, odstępując i zapierając się. Zobaczysz to na własne oczy...
Muszę ci powiedzieć, synu, że głupota ludzka jest bez granic. Jednak wiecie, że nikt nie ujdzie śmierci: „Postanowione jest człowiekowi raz umrzeć”. A wiecie wszyscy, ze śmierć nie jest ostatecznym końcem człowieka, lecz tylko przejściową rozłąką duszy i ciała.
Don Ottavio: Ale, o Jezu, co będzie z ateistami? Jezus: Pozornie jest ich wielka liczba. W rzeczywistości jest ich o wiele mniej. W każdym razie, nie ma nikogo, kto by w obliczu śmierci nie miał wątpliwości lub niepokojów.
Mówiłem ci o tych kapłanach, którzy są dalecy od posiadania tej mądrości, jaką mieli nawet poganie. Ciceron mówił: „Śmierci, jakże dobrym jest twój sąd!”
Myśl o śmierci, brana jako mądrość nawet przez pogan, jest usunięta z duszy tego niewierzącego pokolenia, jako rzecz szkodliwa i smutna. Nikt już poza kilku wyjątkami, nie myśli o śmierci, ani jako o przyjściu, ani też, jako o odejściu.

Pusta kartka – błąd drukarski, brak tekstu na stronie

 

…Jaki człowiek ma prawo przekreślić życie drugiego człowieka?
Jakie państwo może przywłaszczyć sobie prawo niszczenia równowagi natury ludzkiej?
Jakie państwo może chełpić się prawem znoszenia przykazania Bożego? Mieć do tego pretensję jest zbrodnią tak wielką, że Bóg nie może zostawić jej bez kary.
Poronienie jest wstrętem i przewrotnością, owocem społeczeństwa zepsutego i antychrześcijańskiego.
Biada tym, na czyim sumieniu zaważy tak straszna odpowiedzialność! Będę nie tylko Sędzią nieubłaganym, ale same ofiary poronienia zwrócą się wprost do Mojego Ojca, Dawcy Życia, prosząc o sprawiedliwość nad ich katami materialnymi i moralnymi.
Synu, legalizacja poronienia jest wytworem anty-cywilizacji materialistycznej. Lecz ma ona jeszcze wiele innych sprzymierzeńców: gwałty, zbrodnie, narkotyki, pornografia, zorganizowana deprawacja, tajnie prowadzona i finansowana nawet, gdy publicznie ubolewa się nad nią.
Gdybym dał Ci ujrzeć prawdziwe oblicze tego społeczeństwa bez wiary, powtarzam ci: umarłbyś od tego widoku. Ta ludzkość odrzuciła zbawienie ofiarowane jej przez Moje Miłosierdzie. Toteż zbawię ją Moją Sprawiedliwością. Dzisiaj widzisz tylko, co mogła uczynić przewrotność złego. Lecz jutro zobaczysz, co czyni modlitwa i cierpienie dobrych dusz.
Błogosławię cię, mój synu: Kochaj Mnie!

 

25.2.1976 r.
CHCĘ MÓWIĆ Z DUSZAMI
Jezus:
Teraz nie potrzebujesz już więcej wiedzieć by uwierzyć w kryzys wiary, otaczający Moje Mistyczne Ciało.
Czy zauważyłeś trudności, jakie mają nawet tak zwani „dobrzy”, by wierzyć we Mnie, Słowo Boże, które stało się Ciałem, rzeczywiście obecne w moim Kościele, w tajemnicy Wiary i Miłości? Jakie trudności robią ci niby - „dobrzy”, z nadaniem prawa obywatelstwa Synowi Bożemu?
A jeszcze trudniej wyrażają zgodę na to, że Słowo Boże mogłoby przemówić przez kogoś, gdy Bóg uzna to za dobre – w czasie uznanym przez Siebie.
Ja chciałbym mówić ze wszystkimi duszami. Wymaga tego Moja Miłość nieskończona. Mówić, to znaczy udzielać się duszom, a udzielać się, to dawać coś od Siebie.
W Moim przypadku udzielać się, to dawać światło duszom. Bardzo mało jest dusz, które gotowe są przyjąć światło i przygotowane do dialogu ze Mną. U większości brak wiary, pokory i miłości. Dusze, którym brakuje tych cnót, nie uznają, by inne mogły je posiadać.


GDYBY WIARA BYŁA PRAWDZIWA
Jezus:
Chrześcijaństwo żyje wśród przeciwności. Mówią, że wierzą we Mnie, Słowo, które stało się Ciałem, a więc uznają Mnie za prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka. Lecz w rzeczy samej zapierają się Mnie, zabierając Mi prawo do mówienia. Gdyby ludzie wierzyli prawdziwie we Mnie, wtedy wierzyliby w to, co Ja, jako Bóg czyniłem od początku zaistnienia człowieka.
Ja mówiłem zawsze do ludzi!

Mówiłem bezpośrednio do Adama i Ewy. Mówiłem do Kaina. Mówiłem do patriarchów. Mówiłem przez proroków i przez Moich Świętych.
To, czy dzisiaj, nie mogę i nie powinienem mówić?... ale ty wiesz dlaczego? Bóg nie istnieje dla materialistów. Mówić, to udzielać się, powiedziałem. A udzielać się to mówić coś, jakąś myśl, prawdę, a nawet kłamstwo, jak to czynią często ludzie swą duszą sfałszowaną i skierowaną ku złemu.
To, co zawsze i wszędzie, było podstawową potrzebą natury ludzkiej mówienia tego chcą odmówić Autorowi tejże natury.
Niektórzy, na przykład, nie wierzą w to, że Ja mówiłem przez ciebie, Moje „przytępione stare pióro”. Dlaczego? Czy nie posłużyłem się św. Pawłem? A kim on był przed swoim nawróceniem? Czy nie posłużyłem się św. Augustynem? A kim on był również przedtem? Przez iluż to Augustynów mówiłem do ludzi przez wieki?... A cóż wiedzą inni oni co dzieje się między Mną, a twoja duszą?
Przecież to jest paradoksalne mówić: „ Wierzę, że Jezus jest Słowem żywym, że jest Synem Bożym „ apotem zaprzeczać temu, że Jezus może mówić do duszy. Przecież wtedy pierwsze twierdzenie niszczy się przez drugie.
Ile sytuacji paradoksalnych jest w Kościele! Na przykład postawa niektórych kapłanów, którzy mówią, że wierzą w Moją rzeczywistość, rzeczywistą obecność, podczas gdy ich życie zadaje kłam, temu, co mówią ich usta. Gdyby oni wierzyli w Moją rzeczywistą Obecność w Tajemnicy Miłości, powinniby wierzyć w przyczyny, które skłoniły Mnie do ustanowienia Cudu Eucharystii.
O, synu, gdyby się chciało analizować do głębi życie i wiarę Moich kapłanów, doszłoby się do gorzkich konkluzji. Módl się, synu, nie ustawaj. Błogosławię cię.


27.2.1976 r.
HISTORIA
POWTARZA SIĘ...
Jezus:
Nie myśl, że świat zmienił się bardzo przez te dwa tysiące lat. By zmienić się prawdziwie, musiałyby zniknąć przyczyny zła, które są u korzeni natury ludzkiej.
Człowiek może rozwijać się lub cofać się, ale w rozwoju nie może zmienić zasadniczo swej natury. Pozostanie zawsze istotą śmiertelnie zranioną w swej osłabionej przez grzech pierworodny naturze. Toteż każdy człowiek będzie zawsze skłonny do złego, które będzie mógł przezwyciężyć jedynie przy pomocy z Nieba.
Oto dlaczego, po dwóch tysiącach lat chrześcijaństwa, człowiek nie zmienił się wiele! Dziś, jak i dwa tysiące lat temu, z tym samym ślepym okrucieństwem, odnawia Moją Mękę. Z tym samym głupim uporem, człowiek tego niewierzącego i materialistycznego wieku woli Barabasza i woła: „Niech Chrystus będzie ukrzyżowany!”
Mamy zawsze tę samą przyczynę: nienawiść szatana do Słowa Bożego, które stało się Ciałem dla zbawienia ludzkości. Nienawiść szatana ku Mnie, Zbawiciela, i do człowieka, którego duszę chcą zgubić.
Jest to przyczyną dlaczego po dwóch tysiącach lat, dziś w lożach masońskich, w parlamentach, na uniwersytetach, w gazetach, w radio i telewizji, na zebraniach partyjnych, w czasopismach wołają nadal: „Ukrzyżować Go! Niech Chrystus będzie ukrzyżowany, niech żyje Barabasz!”

 

ZEMSTA DIABŁA
Jezus:
Szatan, zablokowany w nienawiści ku Bogu od chwili swego buntu i upadku, powziął plan zemsty. Tą nienawiścią żyje, nienawiścią się karmi i tę nienawiść uczynił celem swego istnienia.
Mając naturę wyższą od człowieka, ma wiele władzy nad nią i korzysta z tej wyższości, by pociągać człowieka do zła.
Oto dlaczego dzisiaj, jak i dwa tysiące lat temu, człowiek ma te same przewrotne skłonności w swej zranionej naturze, te same objawy nienawiści ku Mnie.
Don Ottavio: Mój Jezu, jaką winę ma człowiek, gdy silniejsza od niego istota pociąga go nieprzeparcie do zła?

Jezus: Synu, nie zapominaj, że przyszedłem na świat właśnie dlatego by przywrócić naturze ludzkiej porządek poważnie zamącony przez grzech pierworodny.
Pamiętaj jak Ja połączyłem naturę boską z naturą ludzką, by uzyskać od Ojca wynagrodzenie i zadośćuczynienie wymagane od ludzkości. Fakt przywrócenia naturze ludzkiej, poniżonej przez grzech, jej pierwotnej godności, wzmógł strasznie w szatanie pragnienie nienawiści, zazdrości i zemsty na was.
Jednak to wszystko nie może usprawiedliwić zła, jakie ludzie popełniają, nawet pod wpływem szatana, bo człowiek jest wolny, a Odkupienie przywróciło porządek i równowagę zniszczone przedtem. Właśnie Odkupienie przyniosło człowiekowi konieczne środki dla zwyciężenia pokus.
Jeśli człowiek nakłania chętnie ucho na głos zła, jest to już jego własna odpowiedzialność. Jeśli dobrowolnie odmawia on przyjęcia owoców Odkupienia, staje na niebezpiecznej pochylni, z której łatwo może się ześliznąć z przepaści w przepaść, aż do głębi otchłani.

 

NIECH ŻYJE BARABASZ
Jezus:
Synu, oto dlaczego dzisiaj woła się ze wściekłością na Miłość, czyli na Syna Bożego, który stał się Odkupicielem ludzi: „Ukrzyżuj Go!” Oto dlaczego powtarza się okrzyk: „Niech żyje Barabasz, na śmierć Nazareńczyka!”
- Niech żyje Barabasz!
Niech żyje zbrodnia, niech żyje gwałt, aż do wywyższenia ich!
Niech żyje nienawiść, prostytucja i pornografia!
Niech żyje przewrotna prasa, niech żyje niemoralność rozszerzona przez kino i telewizję!
Niech żyje Barabasz: niech żyje zło, a na śmierć Chrystusa Zbawiciela.
- Na śmierć Miłość, która przyszła by zbawić zgubioną ludzkość, poniżoną i zniewoloną przez szatana. Miłość, która przyszła przywrócić ludzkości wolność i godność, aby otworzyć przed nią horyzonty nadziei, nowe nieskończone horyzonty zbawienia.

A teraz, wobec tego dramatu, jakie jest zachowanie się wielu moich kapłanów? Część z nich jest zupełnie obojętna. Inni okazują sympatię i współpracę z Moimi nieprzyjaciółmi. Są to księża marksiści, czytający pisma ateistyczne i materialistyczne. Są oni liczniejsi od znanych wam aktualnie. Ujrzycie to na własne oczy w godzinie doświadczenia. Następnie są kapłani funkcjonariusze, którzy nie potrafią dojrzeć w Kapłaństwie Tajemnicy Kościoła, do którego należą. W rzeczy samej jak można myśleć o Kościele bez Kapłaństwa, które jest jego kręgosłupem?
Wszystko, jak na Kalwarii! Wiele tam było obojętnych i ciekawych. Byli tam rabini i faryzeusze, ich krewni i znajomi. Lecz mało było dobrych: Moja Matka, Jan, święte niewiasty, kilku uczniów i wśród nich pasterze.
Od tej pory świat mało się zmienił, bo twórca zła jest zawsze ten sam. Trzeba się kierować zawsze przeciwko temu twórcy, by ograniczyć jego moc zaczepną, by uprzedzić jego napaści i neutralizować jego czyn. Wszyscy tego nie uczynili, ani uczynili w słusznej mierze.


MOCE PIEKIELNE NIE PRZEMOGĄ GO...
Jezus:
Mimo wszystko, zmiana nastąpi. Moja Męka i Śmierć przyniosły światu taki zaczyn życia, że moce zła nie zwyciężą. Męka Moja trwa w Ciele Mistycznym. Cierpienia dobrych Świętych i dusz-ofiar przyniosą i wydadzą swe owoce.
Ziemia zostanie skąpana krwią nowych męczenników, którzy uprzedzą promienną jutrzenkę Kościoła odnowionego do nowego życia, Kościoła, który zajmie główne miejsce i stanie się przewodnikiem ludów całego świata.
Moce zła zgniecie pięta Tej, która jak armia przygotowana do boju, odniesie wspaniałe zwycięstwo dla Krzyża i Kościoła.
Ludzkość będzie zwrócona Ojcu, Który chce jej dać szczęście wieczne.
Módl się, synu. Ofiaruj Mi, jak zawsze, wszystko co masz i czym jesteś.
Błogosławię cię, kochaj Mnie!


6.4.1976 r.
PROŚBY DO ANIOŁA STRÓŻA
Don Ottavio:
Mój drogi aniele, którego Jezus postawił przy mnie, by towarzyszył mi i strzegł biednego księdza - uznaję się za winnego przed tobą za tyle, tyle win.
Powinienem kochać cię bardziej, szukać cię więcej, zwłaszcza w trudnych chwilach mego życia. Zamiast tego, moje liczne nędze, głupie troski ludzkie i niewierności pozbawiły moją duszę tego światła koniecznego, by czynić dobrze. Odebrały też mojej woli uległość i moc, by oprzeć się chytrościom i zasadzkom węża, zawsze czuwającego i gotowego ze swą trucizną. Pozbawiło to mnie Twej pomocy.
Mój aniele stróżu, daj mi odczuć twą rzeczywistą i dobroczynną obecność. Spraw, bym odczuwał Cię w życiu, a zwłaszcza w godzinie mej śmierci.
Teraz, o przyjacielu mej duszy, jeśli chcesz przemówić do mnie, słucham cię. Za łaską bożą, chcę zwrócić ku tobie całą moją uwagę.

POGŁĘBIONA PRZYJAŹŃ Z ANIOŁEM STRÓŻEM
Anioł Stróż:
Tak, mój bracie! Nie dziw się, że tak cię nazywam. Mamy przecież jednego Ojca. Jesteśmy członkami jednego Ciała, żyjemy tym samym tchnieniem Bożym. Jesteśmy przedmiotem Miłości i żyjemy dla jednakowego celu: Chwały Boga Wszechmocnego, Jego królestwa i Jego najwyższej boskiej Woli!
Bracie, już przedstawiłem się tobie, ale więź łącząca nas powinna zacieśniać się coraz bardziej, wzmagając nasze poznanie. Przyjaźń nasza może i powinna się zwiększać z naszej woli.
Gdy wchodzisz do ciemnego domu, instynktownie szukasz źródła światła przy pomocy zapałki, czy też odkręcając wyłącznik. Ile to ciemności masz dookoła siebie, bracie! I cóż robisz? Szukaj wtedy mnie, bo ja jestem jak ten wyłącznik, który przy odkręceniu zaleje cię bożym światłem.
Choć jesteś księdzem, to jednak nie znasz wszystkich środków uświęcenia się. Mój bracie, jesteś sługą Najwyższego! A On, Wszechmocny daje ci udział w swej Boskiej Władzy.
Gdybyś ty i inni kapłani zdawali sobie sprawę z tej rzeczywistości, opanowalibyście wtedy prawdziwie sytuację.
Pewność ciemnych mocy zła zmniejsza się w miarę, w jakiej wy postępujecie w sprawie swego uświęcenia.
Im bardziej, wy kapłani, postępujecie w świetle Bożym, tym bardziej moce zła ustępują i zagłębiają się w ciemnościach piekła.
Bracie, musimy wzmocnić nasze więzy. Nasze zjednoczenie powinno być rzeczywiste, nie fikcyjne. Wola Boża wymaga tego: powinniśmy uznać ją pokornie i realizować.
Zaczęło się twoje doświadczenie, bracie. Miłość Boża umieściła mnie przy tobie, abyś to przezwyciężył. Będę więc przy tobie, by cię bronić.
Walka będzie czasem bardzo ostra. Idź naprzód bez obawy. Jezus doprowadzi cię do zwycięstwa. Wzywaj mnie, a będę przy tobie. Przyjmijmy razem błogosławieństwo Jego, Jedynego z Ojcem i Duchem Świętym.


7.4.1976 r.
WYSTĄPIĆ PRZECIWKO ZŁU
Św. Michał Archanioł
: Ludzkość złożona została na wadze. Wykazała przerażającą bierność wobec bożej Sprawiedliwości. Moi synowie, wy możecie i powinniście reagować przeciw złu, starając się o aktywną współpracę z mocami dobra.
Zło nie zwycięży, bo Ja jeszcze raz wystąpię, z wojskiem przygotowanym do boju.
Ludzkość grzeszna zorganizowała się pod impulsem i wpływem szatana. Toteż moce dobra powinny również, przezwyciężając wszelkie trudności, złączyć się, by odeprzeć atak nieprzyjaciela.
Jesteśmy wszyscy synami Boga!
Powinno to wystarczyć i być nawet bardziej niż wystarczające, by połączyć was w obronie prawdy i Kościoła, który jest i będzie dla was zawsze Matką kochającą.
Złączmy się z Jezusem, naszym Wodzem i Boskim Królem!
Błogosławię was, synowie, błogosławię was. Wraz z wami błogosławię bliskie wam osoby.


7.4.1976 r.
ZMIŁUJ SIĘ NADE MNĄ!

Panie, wierzę w Ciebie, w Trójcy Jedynego.
Wierzę Tobie i kocham Cię. Uwielbiam Cię i dziękuję Tobie, Ojcze, Któryś mnie stworzył.

Wierzę Tobie i kocham Cię, uwielbiam Cię i dziękuję, o Słowo Przedwieczne Boga, Które stało się Ciałem, Odkupicielem ludzkości.
Wierzę Tobie i kocham Cię, uwielbiam Cię i dziękuję, o Duchu Święty, duszo Kościoła i duszo mojej duszy.
Przepraszam Cię, o mój Boże, za ten ogrom win, liczniejszych nad piasek morski, które popełniłem w moim życiu.
Grzesząc, obraziłem Ciebie, który jesteś Alfą i Omegą. Miłością wieczną i nieskończoną, Najwyższym i jedynym Dobroczyńcą wszystkich i wszystkiego.
Panie, nawróć mnie całkowicie ku Sobie, bym oddał się Tobie cały i wypełnił Twą wolę.
Chcę żyć kochając Cię coraz więcej, który jesteś Jeden z Ojcem i Duchem Świętym.

Chcę żyć dla Twojej i mojej Matki, dla Św. Józefa, dla Kościoła triumfującego, cierpiącego i walczącego.
Panie, zlituj się nade mną! Bo jestem grzesznikiem... don O.M.

CZĘŚĆ III
UWOLNIJ NAS PANIE OD ZŁEGO
24.V.1976 - 9.IX.1976


WSTĘP
Trzecia część Orędzi „Pana Jezusa Chrystusa do kapłanów”, jak i pozostałe - są jak promienie wytryskające z dobrego Serca Jezusa. Mają one pomóc w całkowitym przyjęciu i spełnieniu Jego woli. Słowa wypowiedziane przez Chrystusa - robią wstrząsające wrażenie, ale czytane spokojnie i z pokorą napawają - optymizmem. Prawdą jest, iż w obecnym czasie żyją na świecie i w kościele ludzie dobrej woli - biskupi, kapłani i wierni. Dusze dobre są najczęściej ukryte, ale nie mniej czynne - poprzez modlitwę, cierpienie i pokutę. To też ewentualne napomnienia Pana dotyczą tych, którzy wśród nas ostygli w duchu wiary. (Liczbę ich zna i osądza tylko Sam Bóg).
- Mocne podkreślenie wielkości i intensywności niszczącego działania szatana na dusze i ciała, na rodziny i Kościół, jest świadomie użyte. Nie oznacza to, że dla Pana i dla nas nie istnieją inne problemy w duszpasterstwie. Lecz ma to nas przywołać do włączenia różnych problemów z punktu widzenia wiary, co prowadzi nas do jednego problemu: ukochania coraz bardziej Pana, oraz bliźniego, oddalając nas coraz bardziej od grzechu i kusiciela.
- Są tu stronice, zwłaszcza przy końcu rozdziału, które wydają się oderwane, o charakterze prywatnym w ich tonie i argumentach. Mają one jednak określony cel:
dopomóc nam doświadczyć, że Osoby niewidzialne (Bóg, N.M.P., Aniołowie, Święci, dusze w czyśćcu cierpiące itd.) nie są wcale dlatego od nas oddalone i obojętne wobec świata widzialnego.
Dogmat Świętych Obcowanie musi być uznany za rzeczywistość autentyczną, zdrową i konieczną do rozwoju każdego życia chrześcijańskiego.
- Odkąd Jezus (jak ufamy i mamy powody do wierzenia) podaje nam te Orędzia, trzeba przyjąć ten skarb z miłością i roztropnością. A więc żadnego lęku, czy alarmów, które naruszyłyby naszą wiarę w Opatrzność, - ani też pesymizmu i sądzenia bliźniego, bo byłoby to z naszej strony niepoprawne i przeciwne miłości.
Wszystko trzeba dostosować do własnej sytuacji i wprowadzić do rzeczywistości codziennej z mocą i równowagą. Pragnie się zawsze dobra, ale dokona się go tylko w miarę, gdy to jest dla nas konkretnie możliwe. Tym samym narzędziem Pan chciał się posłużyć i w tej części orędzi.

 

24.5. 1976r.
WIELKA BITWA NA NIEBIE
Jezus:
Trwa wojna, która zakończy się przy końcu czasów. Największa bitwa o apokaliptycznych rozmiarach rozegrała się na Niebie miedzy Aniołami wiernymi Bogu a aniołami zbuntowanymi. Pierwszymi dowodził Święty Michał Archanioł, na czele drugich stanął Lucyfer, straszny smok apokaliptyczny.
„Powstała wtedy walka na Niebie. Święty Michał Archanioł i jego aniołowie walczyli przeciwko smokowi i został on zrzucony.” Był to szatan, ten dawny wąż, który waszych pierwszych rodziców poprzez pychę doprowadził do nieposłuszeństwa względem Boga.
Taką jest ta straszna rzeczywistość, którą świat z taką głupotą wyśmiewa, poddając się zarazem niszczącemu działaniu tyranii, ciemnoty i cierpieniu. Królestwo szatana jest królestwem ciemności i zła, wszelkiego zła, bo każde zło bierze tam swój początek, jako ze źródła wszelkiej nieprawości.
Owa walka prowadzona na Niebie wobec Boga, była niesłychaną walką umysłu, która rozstrzygnęła na całą wieczność, przyszłe losy aniołów i ludzi. Było to zdarzenie historyczne o pierwszorzędnym znaczeniu, które wstrząsnęło Niebem i ziemią.
Historia ludzkości jest związana i uwarunkowana od tego zdarzenia bez względu na to, co mówią lub myślą o tym ludzie! Świadczy o tym wyraźnie Pismo Święte i wypowiedzi Ojców i Doktorów Kościoła.

 

NIE WIERZĄCY W ISTNIENIE SZATANA  
Jezus:
Te niezwykłe chwile, które przeżywacie i ta przyszłość, która was czeka, skłonią was do uwierzenia w działanie niebieskiego wojska. Objawi się to przez szczególną obecność Opatrzności Bożej, rządzącej światem, lub też przez utrapienia spowodowane przez szatana - wywrotowca porządku, ustalonego przez Boga. Papież Paweł VI powiedział to odważnie: „Przedtem racjonalizm, teraz materializm, starają się okrzyczeć najważniejsze zdarzenie nieba i ziemi, nie podając jednak żadnych wyjaśnień”.
Nie tylko Moją własną obecność w historii i w Kościele, ale nawet istnienie szatana, starają się wrogowie po dziecinnemu bagatelizować, a nawet wprost temu zaprzeczać.
Ze smutkiem i bólem trzeba dziś stwierdzić, że nie tylko wrogowie Moi i Mego Kościoła zaprzeczają istnieniu istot - obok człowieka o innej naturze, ale czynią to nieraz sami chrześcijanie i słudzy boży. Są to sceptycy i niewierzący. Przynosi to wielką szkodę nie tylko im samym, ale również i całemu społeczeństwu.
Udało się nieprzyjacielowi człowieka uśpić wiele dusz i serc, tak że działanie jego jest mało zwalczane. Niestety, brakuje w Kościele wiary w najbardziej podstawowe zasady u tych, którzy zdają się tę wiarę posiadać.


W1ELKA WINA ZOBOJĘTNIENIA
Jezus:
Czy można pozostać biernym wobec zaciekłego działania wroga, któremu nie brakuje ani inteligencji, ani mocy, by pokonać dusze, które nienawidzi i chce wciągnąć w otchłań wiecznego zatracenia?
Rozsądnie odpowie się: nie, ale rzeczywistość jest inna. Obojętność i powątpiewanie spotyka się także u tych, którzy ze względu na swe stanowisko, główny cel swego powołania i wierność dla wiary, powinni ją nie tylko popierać, ale bronić i szerzyć. Tymczasem trwają oni w bezczynności.
Oddają się oni działaniu drugorzędnemu i nawet nieistotnemu dla powstrzymania niszczącego wpływu szatana w Kościele.
Jak tłumaczyć pewne zaniedbania, które ułatwiają działanie nieprzyjaciela w Kościele? Na przykład każdego dnia usuwa się pół miliona egzorcyzmów - modlitwy do św. Michała Archanioła odmawiane po Mszy św., które wielki Papież - Leon XIII - w duchu proroczym, na początku nowego stulecia ustanowił, by szatana i jego zastępy pokonać...
Mam tu na myśli również modlitwy do Niepokalanej. Czym chciano zastąpić te tak wiele znaczące modlitwy, potwierdzone przez Moich Zastępców? Otóż: niczym!
Czy to jest mądre postępowanie zaniechać to, co tak rozumnie i słusznie było ustalone, a nie starać się tego zmienić? Jest tylko jeden przykład, lecz wiele podobnych można by przytoczyć! Czy nie byłoby wskazane pomyśleć poważnie o tym przy rachunku sumienia?
Błogosławię cię, mój synu!


23.5.1976 r.
KOŚCIÓŁ - OGOŁOCONA TWIERDZA
Jezus:
Ateistyczny komunizm i rozwój społeczeństwa pod wpływem techniki konsumpcyjnej było w ręku wroga ludzkości najlepszą bronią do szerzenia materializmu i ateizmu, i odwrócenia ludzi od Boga.
Szatan, który od czasu stworzenia człowieka niczego nie zaniedbał, by go wyrwać Bogu i wprowadzić na drogę zatracenia, zorganizował wojnę, którą prowadzi z zaciętą wytrwałością i podłością.
Należy słusznie przyznać, że nie brakowało prób sprzeciwu. Lecz w miarę rozwoju zgubnego działania szatana, przeciwdziałanie w Moim Kościele zmniejszało się. Gdy powstała dość żywa reakcja w Kościele (katolicki ruch robotniczy, studentów, akademików...), w przeciwieństwie do nich wewnętrzne przeciwdziałanie w Kościele osłabło. Przypominam wam jeszcze raz o papieżu Leonie XIII, który przewidział wielkie niebezpieczeństwo i nie zaniedbał ustalić egzorcyzmu, który miał być stosowany przez wszystkich: kapłanów i zwykłych wiernych, by powstrzymać działanie diabelskie. Lecz mało kto praktycznie z niego korzysta, a większość nie rozumie jego znaczenia.
Nieprzyjaciel uderzył również w Kościół nie tylko z zewnątrz (racjonalizm, rewolucja francuska, pozytywizm, wolnomularstwo, socjalizm, marksizm itd.), ale zręcznie pracował wewnątrz samego Kościoła.
Ostatni papieże - na przykład: Pius IX, Leon XIII, Pius X i XII - byli wielkimi bojownikami przeciw wewnętrznemu rozbiciu Kościoła i różnym na Niego napaściom. Działania te dokonywały się wewnątrz Kościoła (modernizm, horyzontalizm, itd.). Kiedy oblężenie z zewnątrz zwiększyło się, szatan usiłował wzmóc i poszerzyć swe sposoby walki. Upadło wówczas wiele bractw i pobożne stowarzyszenia, które powołano, by ożywiały życie wiary i łaski.
Duszpasterze nie dostrzegali tego braku równowagi, jaki powoli wkradał się do Kościoła. Nie starano się też szukać pomocy, dlatego Kościół Mój stał się jakby ogołoconą i bezbronną twierdzą.
Głośne uwagi papieży o grożącym Kościołowi niebezpieczeństwie nie zawsze znajdowały szybką reakcję duchowieństwa, która mogłaby zahamować, a nawet zatrzymać działanie wroga.


MARYJA SPIESZY NA RATUNEK
Jezus:
Nie byłoby do tego tragicznego stanu doszło, gdyby dzisiejsi chrześcijanie wiedzieli, że są powołani do wielkiej armii, która ma za zadanie pokonać skutecznie nieprzyjaciela dusz.
Ze swej strony nie zaniedbuje on niczego, by sprowadzić z właściwej drogi i skierować dusze na wieczne zatracenie.
Wy, wasze dzieci, wasze rodziny, wasze społeczeństwa, jesteście przez niego zniewoleni, czego nawet nie zauważacie! Jesteście nieprzyjaciółmi samych siebie i Najwyższego Dobra, przez które i dla którego zostaliście stworzeni! Jest to wielki dramat Kościoła.
Aby uwolnić Mój Kościół od coraz to śmielszej tyranii wroga, należy temu koniecznie zaradzić. Aby zlikwidować cierpienia, jakie sprawia duszom panowanie szatana, powinniście koniecznie zorganizować się, nie zwlekając dłużej i działać wytrwale z pokorą i mocną wiarą.
Ja Sam, Jezus, będę wam dawał wskazówki!
Tymczasem, abyście mogli się odnaleźć, tak zagubieni w dzisiejszej anarchii należy z wiarą przyjść i w życiu zastosować wskazówki, rady i prośby Najświętszej Maryi Panny, Mojej i waszej Matki, które przekazała ludzkości w Lourdes, w Fatimie i w wielu innych miejscach świata.
Mówiła zawsze: Modlitwy i pokuty!
Potrzeba więcej czasu poświęcić na świadomą modlitwę i pokutę!
Zorganizujcie się w tym celu: tak, aby Moje Miłosierne Serce i Niepokalane Serce Maryi w tej dramatycznej walce odniosły wreszcie zwycięstwo!
Chodzi w niej o Życie lub śmierć! O Światło lub ciemności! O Prawdę lub błąd!
Błogosławię cię, Mój synu.


25.5.1976 r.
SPOŁECZEŃSTWO KONSUMPCYJNE
Jezus:
Gdy ustanawiałem Sakramenty, wiedziałem, jak bardzo będą one chrześcijanom potrzebne. Potrzeba ta nie zmniejszyła się, raczej można powiedzieć, że dzisiaj w miarę zmiany społeczeństwa patriarchalnego, rolniczego i pasterskiego na społeczeństwo techniczne - potrzeba ta wzrosła.
Technika przyniosła ludom i rodzinom większe bogactwa, ale nie większe szczęście. Przyniosła im większy dobrobyt. Przyniosła więcej lepszych środków, komunikacji, ale nie połączyła bardziej serc. Przeciwnie, przez źle użyte środki, ludzkość zdąża do przygniatającej duchowej i moralnej nędzy.
Wy, którzy urodziliście się w tym stale rozwijającym się społeczeństwie i wychowali w nim, unoszeni jesteście w bezlitosny, a często nawet nieludzki jego rytm. Owładnęła wami gorączka, która często tak pali, że powoduje duchowe złe samopoczucie. Zatracacie wtedy sprzed oczu to, co powinno najbardziej ożywiać waszego ducha. Powinniście zawsze pamiętać o głównym celu waszego życia na ziemi. Inaczej, rozproszeni i wykarmieni owocami tego konsumpcyjnego społeczeństwa, stajecie się łupem dla nieprzyjaciela.

Zaciemnia on wtedy wasze dusze, osłabia je i pozbawia potrzebnego pokarmu.


TRAGICZNA BŁĘDNA DROGA
Jezus:
W nowoczesnym życiu człowiek nie ma czasu na rozwój życia wewnętrznego. Brak troski o jego wzrost przeszkadza w rozwoju łaski, uśmierca ją często i jednocześnie zaślepia dusze urokiem wyrobów obecnej cywilizacji. Ułuda i kłamstwo dążą do zmaterializowania życia i do całkowitego wykreślenia z pamięci głównego celu istnienia. A przecież życie na ziemi ma wysłużyć wam wieczność, dla której zostaliście stworzeni.
Ta złudna gra, wprowadzona przebiegle w czyn przez szatana, sprowadziła społeczeństwo na zgubną drogę, odciągając ludzi od dobrego życia i nie oszczędziła Kościoła.

 

BIERZMOWANY.. ŻOŁNIERZEM CHRYSTUSA
Jezus:
Dla Mnie, Odwiecznego Słowa Boga, nie ma przeszłości, ani przyszłości. Jestem chwilą, w której wszystko jest teraźniejsze. Dałem ludziom wszystkie potrzebne środki do zbawienia i uniknięcia wszelkiego zła, które pochodzi od diabła - księcia ciemności, który chce wszystko zaciemnić.
Sakramenty to drogocenne owoce tajemnicy Mego Zbawienia, złączyłem je z tajemnicą Kościoła dla waszego dobra.
Do tych Sakramentów należy między innymi - sakrament bierzmowania, by z każdego ochrzczonego uczynić prawdziwego żołnierza, obdarzyć go odpowiednią bronią, niezniszczalnym mundurem.

Ten uniform wyróżnia bierzmowanego jako żołnierza, od nie- bierzmowanego.
Tymczasem dzieło złego ducha wywołało kryzys wiary w Kościele, który rozproszył żołnierzy z Mojego wojska.

Rozważcie, synowie, skutki, jakie następują w wojsku, gdy żołnierze nie wierzą swoim oficerom, ani dowódcom, ani celowi dla którego zostało powołane. Tacy żołnierze nie wierzą również w skuteczność broni, w jaką zostali wyposażeni.
Wyobraźcie sobie duchową organizację takiego wojska: podwładni i przełożeni zaniedbują swoje obowiązki. Oficerowie nie karzą za brak dyscypliny, gdyż sami wątpią w jej konieczność.
Zważcie ogromną siłę rozsadzającą moc tego wojska i wynikające stąd śmiałe poczynania wroga, który rozpoznał dobrze sytuację swego przeciwnika, nad którym odtąd zdaje się panować.
Takie jest dzisiejsze położenie Kościoła.
Wszyscy się mogą o tym przekonać. Nie mogę być odpowiedzialny za to dzisiejsze zło, jakby to chciał nieprzyjaciel zarzucić. Odpowiedzialni są ci, których z miłością wybrałem, by Moją trzodę prowadzili i paśli. Daremny to trud starać się uniewinnić, jak to uczynili wasi przodkowie i jak każdy winowajca to czyni, zrzucając z siebie winę. Jesteście odpowiedzialni za takie zaniedbanie i za niewykorzystaną moc bierzmowanych do walki z nieprzyjacielem duszy! Niektórzy nie pamiętają nawet, że przyjęli sakrament bierzmowania. Aby każde zaniedbanie i swą odpowiedzialność uznać, trzeba postawy pełnej pokory. Błogosławię cię, synu.


26.5.1976 r.
WROGA GORLIWOŚĆ SZATANA
Jezus:
Pisz, mój synu:
Ja, Jezus, urodziłem się w stajence w Betlejem.
Nie było dla Mnie miejsca w żadnej gospodzie, gdzie inni znaleźli schronienie. Odmówiono przyjęcia nie tylko z powodu bliskiego rozwiązania Maryi, lecz raczej z nieprzychylnego usposobienia serca gospodarza dla tego młodego małżeństwa, tak różniącego się od innych. Szatan uczynił z tego gospodarza nieświadome narzędzie, by tej parze przeszkodzić w znalezieniu przytułku, bo obawiał się ich i nienawidził. Pojawienie ich sprzeciwiło się jego zakusom. Nienawiść diabła stawała się coraz gwałtowniejsza. Nie mógł zaniepokoić duszy Józefa i Maryi, a każda jego próba była zdecydowanie odrzucona, co napełniało go lękiem. Dlatego szukał innego sposobu, by Mnie - Jezusowi - i Mojej Matce szkodzić. Nie wiedział jednak, że podczas tych usiłowań, służył cudownie planom Bożym, bo powiększył zasługi tej młodej pary i przyczynił się do spełnienia zapowiedzi proroków.

Dobrą okazję znalazł diabeł w nędznej duszy Heroda. Człowiek ten, kierowany żądzą ducha i ciała, stał się powolnym narzędziem szatana i spowodował mord niewiniątek. Lecz Wszechmocny Bóg wybawił Mnie - swego Boskiego Syna - Moją Matkę i Opiekuna ze szponów diabła. Tak było we wszystkich innych próbach szkodzenia Mojej Świętej Rodzinie.
Nic, zupełnie nic, nie mógł zdziałać szatan, by zaszkodzić Mnie - prawdziwemu Bogu - Człowiekowi - ani też Mojej i waszej Matce, ani Świętemu Józefowi.

 

SZATAN UDERZAŁ WE MNIE BEZPOŚREDNIO
Jezus:
Niepojęte zuchwalstwo diabła posunęło się tak dalece, że podczas Mojego postu na pustyni, kusił Mnie, abym oddał mu pokłon. Wprost, bez pośrednika, chciał się o Mnie przekonać. Zaczepiał Mnie tam, Mnie który wszystko wie, wszystko widzi, a Który w modlitwie i umartwieniu chciałem przygotować się, by dać mu zasłużoną odpowiedź.
Podczas Mego publicznego życia zuchwałe poczynania szatana stawały się coraz bardziej widoczne, aby Mnie na wszelki sposób zmęczyć, do czego posłużył mu przede wszystkim niewierny apostoł Judasz, jak i Herod, pałający pożądliwością ducha i ciała, pełni pychy i zmysłowości, byli przyczyną wielu Moich cierpień. Znając niszczące działanie szatana w duszy Judasza, przeciwstawiałem się temu modlitwą i pokutą, ale nie widziałem w nim wcale współdziałania z łaską.
Czy duszpasterze modlitwą i pokutą walczą o dusze powierzone ich pieczy, o których wiedzą, że trzeba je wyrwać ze szponów zła?
Lecz nie tylko Judaszem posługiwał się szatan, ale i resztą apostołów, którzy nie byli wolni od pokus zarozumiałości i zazdrości. Posługiwał się też kapłanami świątyni, by ich skłonić do nienawiści ku Mnie i spiskowania przeciwko Mnie. Posługiwał się też uczonymi i faryzeuszami. Oparłem się wszystkim, mając za broń modlitwę i pokutę, by moce złego zwyciężyć. Ponieważ dzisiaj zaniedbuje się modlitwę i pokutę i żartuje się z istnienia diabła, musicie więc znosić jego działanie, co staje się przyczyną moralnego, duchowego, a nawet fizycznego - cierpienia.

 

NIEDORZECZNA OBOJĘTNOŚĆ NA OBECNOŚĆ SZATANA
Jezus:
Obecnie w Kościele i na świecie liczba ludzi, którzy znoszą bezczelne jarzmo szatana, jest tak wielka, że świadomość tego powinna was przytłoczyć.
Czy wobec tego problemu, obojętność, a nawet niedowierzania...wielu biskupów nie powinno was zaniepokoić? W rzeczywistości robi się starania o inne drugorzędne sprawy, a dla tych najważniejszych nic, albo prawie nic.
Często dochodzi do tego, że przeszkadza się tym kapłanom, którzy w dobrej intencji próbują coś uczynić, by zahamować zgubne działanie szatana i jego zwolenników. Jest to tragiczna rzeczywistość, wynikająca z braku wiary i pokory.
Krytykuje się tego, kto się odważy o tych problemach mówić. Przecież to nie człowiek tak mówi, tylko Ja - Jezus - a posługuję się najbiedniejszym i najmniej umiejętnym kapłanem.
Błogosławię cię, mój synu.
Módl się, pokutuj i kochaj Mnie.


26.5.1976 r.
DOPUSZCZAM DZŁAŁANIE SZATANA
Jezus:
Pisz, synu:
Ja, Jezus, Odwieczne Słowo Boże, znosiłem kiedyś to bezbożne i podstępne, pełne nienawiści postępowanie szatana, działającego poprzez Judasza. Dziś znoszę wielu Judaszów, którzy w stanie ciężkiego grzechu sprawują Mszę Św. i w grzechu udzielają Sakramentów Świętych.
Szatan działa więc obok Mnie, a nikogo to nie dziwi, że dopuszczam, by się tak działo. Przyczyny tego są liczne. Nie chcę ograniczać jego wolności, a szatan wybrał dobrowolnie zło i utwierdził się w złym. Nie chciałem odebrać mu atutu, z którego on na pewno by skorzystał, aby swą końcową porażkę usprawiedliwić w dniu Sądu Ostatecznego.
To, co dziś dzieje się w sercach wielu Moich kapłanów za podszeptem i namową szatana, jest o wiele gorsze, niż świętokradzka zdrada Judasza. Tak, jest to zdrada ciągła i zuchwała!
Nie myśli się o świętokradzkim działaniu szatana, ani o wielkich skutkach tego działania. Nie wierzy się, że był on pierwszą przyczyną waszego wielkiego cierpienia. Nie wierzy się wcale w istnienie szatana, którego zuchwalstwo jest bez miary. Ja, Odwieczne Słowo, które Ciałem się stało, na postępowanie szatana odpowiedziałem aktem pokory, najpierw przez umycie nóg Moim Apostołom, a potem przez ustanowienie Sakramentu Eucharystii.
Na tak wielką pychę szatana odpowiedziałem nieskończoną pokorą i tak samo odpowiadam nowym Judaszom, którzy żyli i żyją w każdym okresie historii ludzkości.

 

 

CZUWAJCIE I MÓDLCIE SIĘ
Jezus:
Dałem Moim Apostołom cenną naukę, by nie wpadali we wrogie szpony diabła: „Czuwajcie i módlcie się, byście nie wpadli w pokusę.”
Przez komunię świętokradzką urzeczywistnił w sobie Judasz te słowa: „Kto pożywa niegodnie Moje Ciało i pije Moją Krew, je i pije swój sąd.” Są to mocne słowa dokonujące się w duszach owych kapłanów, którzy źle przeżywają swą próbę na ziemi.

Szatan kusił Apostołów, którzy byli przy Mnie i skłaniał ich do pełnienia jego woli, bo nie brali do serca Moich słów: „Czuwajcie i módlcie się!” A chciałem ich przecież uzbroić przeciw tym pokusom. Jak może każdy kapłan ustrzec się od duchowego zepsucia, jeśli modli się mało, a zwłaszcza ci, którzy wcale się nie modlą? Ile prawdy zawierają słowa Św. Alfonsa: „Kto się modli, ratuje siebie. A kto się nie modli, potępia się!”
Diabeł miał łatwe zadanie z Apostołami, którzy w Getsemani tchórzliwie zbiegli. Z dwunastu jeden Mnie zdradził, inny zaparł się Mnie, przysięgając, że Mnie nie zna.
Łatwe zadanie miał szatan z żydowskimi kapłanami, którzy byli obłudnikami, egoistami i nieczystymi. Nie modlili się, chyba tylko na pokaz publiczny. Modlitwy ich nie wypływały z przekonań religijnych a tylko na pokaz. Ich wiara nie była prawdziwą, tylko była zewnętrznym formalizmem.
Ten rodzaj kapłanów nie wymarł, lecz roi się od nich nadal w Moim Kościele. Lecz Kościół będzie oczyszczony od tych żmij, które swym jadem zatruwają każdego, kto się do nich zbliży.
Szatan wpłynął skutecznie na Piłata, na wojsko świątyni i na żołnierzy rzymskich, z małymi wyjątkami.
Diabeł starał się wpłynąć na dwóch łotrów, ukrzyżowanych ze Mną. Jednak jeden nawrócił się: błagał Mnie i został zbawiony. Drugi nie uwierzył i skonał, bluźniąc Mi.


DIABEŁ NIE OSZCZĘDZA NIKOGO
Jezus:
Szatan nie oszczędzał nikogo, nawet Moją Matkę, bo zaczął wzbudzać w Niej, w Jej sercu, wątpliwość w Moje Zmartwychwstanie. Nie mógł jednak tknąć Niepokalanej duszy Maryi, tej Świątyni Ducha Świętego.
Mało jest takich ludzi, którzy pomimo pokusy, pozostają wolni od zgubnych wpływów złego ducha. Przypomnijcie sobie: nawet ci dobrzy uczniowie z Emaus i wielu innych, nie byli wolni od pokus i ulegli przygnębieniu.
To zgubne działanie szatana nie ustaje i nie ustanie aż do skończenia czasów, kiedy to będzie on po raz drugi osądzony wraz ze swoim wojskiem. Będzie wtedy musiał wyznać z rozpaczą, że wojnę, którą sam wywołał i prowadził - przegrał.
W tym wielkim dniu, w którym zabłyśnie Boża Sprawiedliwość, nie będzie on mógł już więcej szkodzić. Będzie też musiał z zawstydzeniem wyznać, że on - Lucyfer - najpiękniejsze i najwspanialsze stworzenie na świecie, został zwyciężony przez delikatne ludzkie stworzenie, mniejsze od niego z natury, ale nieskończenie wyższe przez łaskę, przez Maryję. Będzie to jego stałą udręką przez całą wieczność. Nie mniejsze męki będą ponosić dusze potępione, a szczególnie Bogu poświęceni zdrajcy. Nakłaniam cię do modlitwy i do ofiar za nich, by się nawrócili i dla Boga żyli.
Błogosławię cię, a wraz z tobą wszystkich Moich kapłanów.


27.5.1976 r.
DRZEWO ŻYWOTA - ZATRUTE DRZEWO
Jezus:
Pisz, synu:
Wiele jest książek i czasopism, które zajmują się problemem Kościoła. Jest ich tak wiele, że gdyby chciano je zliczyć, lista ich byłaby nieskończona. Ile natomiast jest książek, w których prawdziwe problemy duszpasterskie dokładnie zostały ujęte? Nie ma żadnej. Takie twierdzenie może zdawać się niewłaściwe. Jednak prawda nie powinna nigdy dbać ani o skutki, ani o względy ludzkie.
W poprzednich orędziach powiedziałem wyraźnie: historia ludzkości jest istotnie ustalona przez stworzenie i upadek aniołów, przez stworzenie i upadek w grzech całej ludzkości w Adamie i Ewie, przez tajemnicę Odkupienia i przez tajemnicę ustanowienia Kościoła, który zrodził się z Mego otwartego Serca, Serca Przedwiecznego Słowa.
Jeśli ludzkość symbolicznie wyrazić jako wielkie drzewo, którego pień i konary oznaczają wyżej wymienione wydarzenia, wówczas gałęzie i liście jego wyobrażać będą wydarzenia ludów, epoki cywilizacji, wyrastające jak pędy z tego olbrzymiego drzewa.
Otóż to Drzewo Żywota, mając swe korzenie w Bogu, jest zatrute przez szatana.
Bóg jest jedyną wielką, wszechmocną Rzeczywistością, która panuje nad życiem i śmiercią, czasem i przestrzenią, Niebem i ziemią.
Szatan zaś - oddalony od Boga nieprzebytą przepaścią, dlatego nic przeciwko Bogu uczynić nie może - otacza swą siłą (jednak ograniczoną) oraz ciemnością nieprzeniknioną całą ludzkość, którą udało mu się w Adamie i Ewie pozyskać. Wyrwałem mu ją jednak, oznajmiając pierwszym rodzicom, którzy uznali swą winę - Tajemnicę Mego Wcielenia.


ZAPOMNIANE PRAWDY
Jezus:
Ludzie zapomnieli o tych rzeczywistościach. Nie są one w Moim Kościele jasno przedstawione. Istnieje ku temu wielka potrzeba dla rozpoczęcia szerszego duszpasterstwa.
Daremnie pracują ci wszyscy biskupi i kapłani, którzy nie mają jasnego wyobrażenia i prawdziwego pojęcia o tej rzeczywistości, o której mówi Stary i Nowy Testament. Ten brak niewzruszonej wiary sprawia, że wielkie skarby czasu, trudu, energii, studiów rzuca się na glebę nieurodzajną, gdzie wszystko ginie.
Synowie, wyobraźcie sobie następstwa rzeki, która zboczyła ze swego naturalnego łożyska na teren ukształtowany z wyżyn i dolin. Powstaną wtedy stawy: stojąca w nich woda będzie gniła, a trujące wyziewy będą nosicielami zarazków i chorób.
Takim jest dzisiaj Kościół. Kryzys wiary, którego korzeniami są pycha i zarozumiałość, zaciemnił te wielkie rzeczywistości. A wszystkie bieżące wody źródła, czyli Prawdy Pisma Św. i Tradycji, z naturalnego łożyska rzeki skierował do wody gnijącej.
Jak doszło do tak dziwnego stanu, trudno po ludzku wyjaśnić. Oczywiście, jest to skutkiem przewrotnego działania szatana, tego nieudolnego nieprzyjaciela Boga, ale bardzo mocnego wroga ludzi.
Podstępny, zdradliwy, zacięty i wytrwały w złym, ma on łatwe zadanie z osłabioną naturą ludzką. Łatwo może wpłynąć na naturę niższą od jego natury, a oprócz tego śmiertelnie przez niego zranioną.
Bóg jest Dawcą Dobra, Światła, Prawdy, Sprawiedliwości i Pokoju. Szatan jest zaś przyczyną zła. Takie jest źródło historii obejmującej Niebo, ziemię całą ludzkość.
Co myślą o tym duszpasterze?
Jeśli tę rzeczywistość z umysłu i serc ludzi usunie się, co wtedy stanie się z człowiekiem?

Czy można sobie wyobrazić, by tę rzeczywistość dało się przekreślić, bez odpowiedzi na istotne sprawy ludzkiej historii, wyniszczające ją?
Duszpasterze powinni pomyśleć i rozważyć poważnie, bo i tutaj trzeba od korzeni brać się za leczenie skutków zła.
Błogosławię ci, synu. Miłuj Mnie!


25.5.1976 r.
MASKA ŻYCIA - TO BRAK WIARY I ŻYCIA WEWNĘTRZNEGO
Jezus:
Pisz, synu:
Tak jak szatan, w znany wam sposób, szarpał Moje Ciało strasznymi torturami, tak kieruje swą zaciekłą nienawiść przeciw Mojemu Mistycznemu Ciału - Kościołowi.
Tak jak posłużył się Judaszem, by Mnie, Jezusa Chrystusa, wydać w ręce Moich wrogów, tak teraz posługuje się kapłanem i będzie nim posługiwał się jutro, by Kościół oddać w ręce jego wrogów. Przez Krzyż, życie powraca znowu na świat. Przez Krzyż odrodzi się znowu Mój Kościół.
Wszyscy o tym wiedzą, że nie ma innej drogi. Szatana zwycięża się wtedy, gdy przeciwstawia się jego czynom - uczynkami przeciwnymi.
Diabeł z powodu pychy odstąpił sam od Boga, a z nim liczne zastępy aniołów, które stały się jego świtą.

Ja zaś nieskończoną pokorą wyrwałem mu niezliczone legiony dusz.
Szatan przeniknął do Kościoła przez pychę. Jest to niesłychane cierpienie, które jak złośliwy rak toczy dusze, mające wyższe stanowiska w Ciele Mistycznym. Wiadomo zaś, że pycha jest korzeniem wszelkiego zła. Szatan manewrował w ten sposób, że przez kapłanów świątyni, przez uczonych w Piśmie i faryzeuszy wydał na Mnie wyrok śmierci. Dzisiaj postępuje podobnie: przygotowuje w ciemności napaści i zasadzki, które mogą doprowadzić do rozerwania Mego Mistycznego Ciała, jak to stało się z Moim fizycznym Ciałem. Będzie więc ponowny przelew Krwi.
Szatan, choć jest stworzeniem o wielkiej inteligencji i posiada wielką moc, jest jednak ograniczony. Jego sztuka nie może stać się inną, pozostanie ona zawsze taką, jaką miał na początku. Dlatego nie trudno jest temu, kto posiada wiarę i zdolność rozeznania poznać się na diabelskich sztuczkach, kłamstwach i sposobach chwytania dusz.
W ciągu tysiącleci jego szkodliwej aktywności nic nie zmieniło się w jego działaniu i nie może się ono stać innym. Jeżeli sprawy tak się przedstawiają, łatwo powinno się móc poznać działanie szatana, którego celem jest szkodzenie Mistycznemu Ciału.
Mało kto dostrzega te sprawy, a wielu nie wierzy w nie wcale.
Kryzys wiary stwarza ciemność, a w ciemności nie widzicie tego, co was otacza. Kryzys wiary, idzie w parze z brakiem życia wewnętrznego. Jednak bez życia wewnętrznego nie ma możliwości działania. Brak życia wewnętrznego jest brakiem życia łaski. Kto zaś nie żyje, nie może nic czynić.
Gdy wiara jest słaba, życie wewnętrzne jest tylko maską, jest tylko udawaniem. Takie udawane-pozorne życie nie tryska ani światłem, ani siłą do działania. Są to prawdziwe przyczyny kryzysu kapłaństwa.

Wyobraźcie sobie smutny widok wielkiej nowoczesnej kliniki, gdzie brak lekarzy i personelu pomocniczego. A gdyby lekarz był, to wyobraźcie go sobie nieprzygotowanego do pełnienia swoich obowiązków. Kościół jest jakby wielką kliniką, w której zbyt wielu chorych nie znajduje należnej opieki.

A gdyby nawet mieli trochę tej opieki, to pozostaje ona zawsze daleką od spełnienia ich potrzeb.
Trzeba zapytać się siebie: czy wierzymy, lub też nie, słowom Boskiego Mistrza? Czy wierzymy w Jego Boskość?
Czy wierzymy, lub nie, Jego słowom właśnie dlatego, że pochodzą one od Niego i nie mogą być zmienione, bo są ważne dziś, tak jak wczoraj.


ZNAKI WIARY
Jezus:
Czytajcie Ewangelię wg św. Marka: „Jezus ukazał się uczniom i powiedział im: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony, a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy wierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą. Węże brać będą do rąk i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą i ci odzyskają zdrowie.
Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do Nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły.”

Dlaczego duszpasterze nie działają zgodnie z tymi słowami? Obawiają się może, że siła tych słów po tylu wiekach wyczerpała się? Albo może myśl, że ich duszpasterska troska nie potrzebuje potwierdzenia Nieba? Lub też, że cuda, uzdrowienia chorych, wskrzeszenia umarłych, uwolnienie opętanych itd. były potrzebne za czasu Mego ziemskiego życia, a że obecny świat nie potrzebuje już autentycznych cudów, które by oświetliły jego noc i wydobyły go z odrętwienia?
Każdy cud, Mój synu, jak np: uwolnienie opętanego od czarta, nie kosztuje nic wszechmocy waszego Boga, a brak cudów - tylko niszczy słabość waszej wiary!
Błogosławię cię, synu! Miłuj Mnie!


28.5.1976 r.
DUCHOWE I FIZYCZNE CIERPIENIE
Jezus:
Rozważcie, Moi synowie, Ewangelię Św. Jana:
„Potem nastąpiło święto żydowskiej Jezus udał się do Jerozolimy... znajduje się tam sadzawka Owcza, nazwana Betesda - chorzy czekali tam na poruszenie się wody... Był tam człowiek chory już 38 lat... Rzekł do niego Jezus: ‘Wstań, weź swoje łoże i chodź’...i Żydzi bardzo się z niego zgorszyli”.
Przedstawiam wam to zdarzenie do rozważenia w różnych okolicznościach.
W tym sparaliżowanym widzicie wielu, wielu chorych fizycznie lub duchowo. Cierpią całe lata, czekają latami, by współczujące ręce na nich położyć, by ich uzdrowić. Całe lata przechodzą mimo Moi pasterze i słudzy Boży, a nie zauważają ich duchowego, a często i fizycznego, niedomagania. Oczywiście, jeśli nie zauważają to i nie czynią nic, by im dopomóc.
Aby być dokładniejszym, powiem, chociaż wiem, że skrzywi się na to nie jeden, że pomiędzy nimi są tacy, którzy cierpią z powodu diabła i to nie tylko duchowo, ale i fizycznie.

Jeszcze raz będzie dobrze przypomnieć sobie, że szatan ma wyższą naturę od ludzkiej. Z powodu swej tak wielkiej mocy, którą dysponuje, potrafi on wam wiele dokuczyć.
Musicie przypomnieć sobie z Ewangelii różne zdarzenia jak np: uwolnienia przeze Mnie opętanych i jak się to odbywało...


EGZORCYZMY - OBOWIĄZEK KAPŁAŃSKI
Jezus:
Czytajcie Ewangelię, ale czytajcie ją uważnie! Rozważajcie te miejsca, które te sprawy omawiają. Z Ewangelii usuwa się to, w co jest wygodniej nie wierzyć.
Kapłani powinni pamiętać, że przez poszczególne święcenia otrzymali władzę wypędzania diabła i udzielania błogosławieństwa.
Żydowscy kapłani gorszyli się z uzdrowienia przeze Mnie w szabat. A dziś kapłanów gorszą same rozmowy o egzorcyzmach. Mówią, że to było w innych czasach i że dziś należy to – najwyżej - do biskupów.
W rzeczy samej, dla uroczystego, publicznego wykonywania egzorcyzmów, kapłan musi być upoważniony przez biskupa. Ale prywatnie, kto może mu zabronić posłużyć się pełnią swej władzy, jaką otrzymał?
Szatan, który jest zaciekle aktywny, używa swego zgubnego wpływu, by szkodzić duszy i ciału, nie znajdując w tym zwykle sprzeciwu. Brakuje tu prawdziwego wniknięcia w ten tak ważny problem.
Błogosławienie i egzorcyzmowanie opętanego, należy do troskliwego pasterza i kapłańskiego ojcostwa. Najgłówniejszym obowiązkiem kapłana jest unieszkodliwiać zgubne działanie szatana, w każdy sposób i z pomocą wszelkich środków, powstrzymać i zwalczać!
Czy kapłani zdają sobie sprawę w jak wielką moc zostali wyposażeni? Czy wiedzą, że aniołowie, chociaż ze swej natury stoją wyżej, to co do władzy kapłańskiej stoją niżej?
Co za pożytek z waszej mocy, jeśli nie jest ona wykorzystana w tym celu w jakim była dana? Żadna maszyna, żaden motor nie daje pożytku, jeżeli nie wprowadzi się go w ruch, chociażby posiadał wielkie możliwości do okazania swej siły.
Wy. kapłani, jesteście jak stojące bez ruchu motory. Nie rozwijacie żadnej siły, pozwalacie nieprzyjacielowi działać swobodnie. W winnicy Pańskiej nie staracie się powstrzymać ani trochę przeklętego działania szatana.
Dosyć na dzisiaj, mój synu.
Błogosławię cię i kochaj Mnie!


29.5.1976 r.
KAPŁANI I SPORT
Jezus:
Pominąwszy prawdziwe wyjątki, dzisiejszy wkład w pracę duszpasterską nie jest taki, jakiego bym chciał. Obecne duszpasterstwo jest mocno przeniknięte złym wpływem, a do tego należy interesowanie się sportem. Zrównano powołanie kapłańskie z każdym innym zawodem.
Nie może być inaczej, gdyż brakuje wiary ożywiającej wszystko. Można porównać działanie wiary do roli motoru w maszynie. Motory mają różną moc, a maszyny rozmaitą możliwość, gdy motor jest niezdolny do poruszenia, maszyna również nie będzie działać.

Spójrzcie na swą wiarę, kapłani tego pokolenia, spójrzcie na swoje postępowanie! Jaką różnicę postrzegacie między waszym sposobem ubierania się, zachowania i mowy, a zachowaniem się zwykłych ludzi?
Ile to jest milczących silników (motorów), mówiąc w przenośni! Takich kapłanów nazwać można niepożytecznymi silnikami, a więc już szkodliwymi dla Ciała Mistycznego, którego są tak ważną częścią.
Istnieje różnica między powołaniem kapłana na świętego, a zwykłym zawodem sportowca, człowieka świeckiego. Każdy kapłan ukrywa się z tym obłudnie, co u laika nie ma miejsca.
Wiara, nadzieja i miłość, te trzy wlane cnoty powinny u kapłana jaśnieć w szczególny sposób, bo są między sobą tak ściśle złączone, że tworzą jedną całość, którą nazywamy życiem łaski. Tymczasem...
Następnie, gdy u kapłana zabraknie wiary, to brak będzie również nadziei, czyli istotnej sprężyny koniecznej do pokonania licznych trudności w życiu duszpasterskim. Wtedy powstają upadki, zgorszenia,

i wszelkie nędze. Następuje moralna i duchowa depresja, a nawet utrata wiary i odstępstwo.
Ilu już straciło wiarę! Ilu, chociaż jeszcze nie odstąpiło od wiary, to trwają jak sucha gałąź w Mistycznym Ciele - jak zaraźliwe wrzody u tylu dusz, których nie wiodą do zbawienia, tylko do zatracenia! Jakie to straszliwe okowy trzymają tych nieświątobliwych kapłanów z nieprzyjacielem!
Powołanie każdego kapłana bez wiary, nadziei i miłości staje się zimne, bezowocne i obłudne. Toteż wobec cierpienia dusz, których jest ojcem, ma on tylko próżne słowa uprzejmości, nie dające żadnego skutku, bo są to słowa bez duszy.
Co do słów pochodzących od kapłana, żyjącego w łączności z Boskim Arcykapłanem, są one słowami Życia. Są przeniknione namaszczeniem i skutecznością, działając jak balsam na cierpienia wielu dusz.
Kapłan, zajęty sportem, nie jest w stanie ustalić stopnia grozy cierpiącej duszy, zwłaszcza z powodu wpływu szatana, w którego zresztą nie wierzy.
Jego dusza jest oschła, a w takim stanie nie może on nic pomóc cierpieniu duchowemu, zwłaszcza, gdy ta oschłość jest zawiniona, jak u wielu kapłanów tego niewierzącego pokolenia.
Jakie stanowisko należy zająć wobec takich kapłanów?
Są oni najnieszczęśliwszymi z ludzi, ale zawsze zasługują na pomoc, by modlitwą i ofiarą błagać Boga o ich nawrócenie. Serce ich musi doznać prawdziwej przyjaźni i odczucia braterstwa.
Nie wiedzą już oni, a może nigdy nie wiedzieli, że są ludzkim i bożym stworzeniem, a przede wszystkim są uczestnikami życia, kapłaństwa i Mojej Chrystusowej Mocy.
Nie wiedzą, że są mężami bożymi, wybranymi od Boga dla wiecznego zbawienia dusz, które zostały odkupione Ofiarą Jednorodzonego Syna Bożego.
Nie wiedzą, że są ludźmi, których potrzebują dusze, by zostały obmyte, oczyszczone i zbawione przez Moją Krew.
Nie wiedzą, że są przedmiotem o który walczą nieskończona Miłość i bezgraniczna Nienawiść.

Módl się, synu, pokutuj i błogosław, by pomóc im zerwać więzy, które trzymają ich w  najstraszniejszej niewoli.
Błogosławię cię. Kochaj Mnie!


4.6.1976 r.
BRAK ODWAGI W GŁOSZENIU PRAWDY.
Jezus:
Pisz, synu:
Nie lękaj się: to jestem Ja, Jezus, który mówi do ciebie. To jestem Ja, który cię wybrałem, abyś był „moim piórem”.
Nie bój się więc: powiedziałem ci to wyraźnie - jak cię będą sądzić. Musi to być dla ciebie, synu, źródłem pociechy, nawet w cierpieniu. Musi to być też przemyślane i przez sądzących ciebie. Ale oni nie umieją rozróżnić, bo nie widzą według miary Bożej, co jest słuszne, a co nie.
Spójrz, kapłani milczą, a kto milczy często przyznaje rację. Milczą, mają mało do powiedzenia, lub nawet nic, marksistowskim lub heretyckim kapłanom, którzy są nawet liczni. Mają dla nich uśmiech i pochlebstwa. Muszą wiedzieć, jak wielką szkodą jest mieć kąkol wraz z dobrym ziarnem. Ile takich siewców kąkolu jest dzisiaj w Kościele i to właśnie wśród tych, którzy powinni własnym wysiłkiem pielęgnować ziarno i doprowadzić do dojrzewania. Tymczasem postępują oni przeciwnie do wskazań Piotrowych i dalej sieją chwasty, a więc: nieład i brak orientacji w duszach.
Co czynią ci, którym została powierzona winnica? Nic, albo szczerze mówiąc, nic. Jak gdyby nie było nic do zrobienia.
Nie ma się odwagi odsunąć kapłanów - heretyków.
Nie ma się odwagi zakazać wypowiedzi heretyckich: w czasopismach, gazetach, książkach...
Ilu biskupów miało odwagę potępić, wyraźnie pseudokatolickie czasopisma i gazety, które szerzą błędną naukę przeciw wskazaniom Piotra? Niewielu, mój synu.


PSEUDO - MĄDROŚĆ
Jezus:
Miano kiedyś odwagę przenieść biednego kapłana do zagubionej parafii w górach, bo wierzył on w istnienie diabła, jako źródła duchowego i cielesnego cierpienia. Wierzył też w skuteczność błogosławieństwa, pocieszał cierpiących, których w owych czasach w Kościele było bardzo dużo.

(św. proboszcz z Ars)
Ile przykładów mógłbym tu przytoczyć, Mój synu. Nie wstrzymuje się szerzenia błędnej nauki, a mądrość prawdziwą wyprowadza się w pole. A mądrość, ta wielka cnota, zostaje zaliczona do wielkich win.
Heretycy i siewcy kąkolu muszą być zdemaskowani, a ich nauka powinna być ukazana wierzącym jako niebezpieczna dla duszy. Nie czyni się tego pod pozorem ostrożnej mądrości. Jednak pasterze wiedzą dobrze, że właściwą przyczyną tego stanu rzeczy jest wygodnictwo.

Tymczasem można zauważyć, że sąd mądrości - tak często wyprowadzony w pole - jest stosowany tam, gdzie nic niebezpiecznego nie dzieje się i gdzie jedynym celem jest umocnienie prawdy.

Prawda często pali, a oparzenia bolą. Tak jest, mój synu, podnosi się głos, że lepiej byłoby milczeć. Milczy się zaś tam, gdzie trzeba byłoby podnieść głos, jak syrena alarmowa.

 
LOJALNE OJCOSTWO
Jezus: Wielu biskupów powinno dać się przekonać, że ich pasterzowanie nie zawsze jest zgodne z Ewangelią Otworzą oni oczy, gdy już będzie za późno. Trzeba modlić się i wołać o modlitwę, bo nieprzyjaciel człowieka wszedł bez przeszkody do winnicy Pańskiej i jest przez wielu akceptowany. Wykonuje swoje zgubne dzieło. Dosyć już z tym używaniem nazwy cnoty dla osobistej wygody. Należy niezwłocznie się nad tym zastanowić.
Trzeba również przeanalizować historię wieków, by dojść do źródeł i skonfrontować swoją Postawę według Mego Poprawnego, otwartego i lojalnego sposobu przemawiania, jedynie zgodnego z lojalnym ojcostwem.
Czas odrzucić wieloznaczność. Polityka przebiegłości i chytrości niema nic wspólnego z prostotą gołębia i roztropnością węża. Nie można dwulicowości ani kłamstwa nazywać roztropnością. Powtarzam, że Moje drogi nie są drogami świata.
Duszpasterze, Moi kapłani, Powinni znać Moje drogi, by po nich chodzić, nie po drogach świata.
Synu mój, nie lękaj się, módl się i pokutuj.
To jest najlepsze, co możesz uczynić.
Błogosławię cię.


5.6.1976 r.
CNOTA SPRAWIEDLIWOŚCI
Jezus:
Pisz, mój synu.
Na ziemi, w ludzkiej społeczności, istnieją grzechy i pokusy, trudności i niedoskonałości wszelkiego rodzaju. Spotyka się zaniedbania w każdej dziedzinie życia.
Wśród cnót charakteryzujących się różnym stopniem intensywności istnieje cnota sprawiedliwości.
Sprawiedliwość jest cnotą o której wszyscy mówią, którą wszyscy popierają i chcą bronić. Rzeczywistość synu mój, jest zupełnie inna, zupełnie różna od tej głośno reklamowanej.
Powiadam ci, synu, jeśli jest jakaś cnota lekceważona i deptana, to jest nią właśnie sprawiedliwość. Dzieje się tak w Moim Kościele i to nie tylko ze strony wiernych, lecz często sprawiedliwość jest lekceważona przez kapłanów, a nierzadko i przez biskupów.
Jakie to dziwne: świat wartościuje tę cnotę i niszczy ją przy każdej okazji. Lecz gdyby cnota sprawiedliwości była źle traktowana tylko przez świat - ale niestety księciem tego świata jest szatan.
Cnota ta jest również deptana w Kościele. W jaki sposób? Pokora i miłość są źródłem cnoty sprawiedliwości; gdy ich zabraknie, ludzkie serce zatraca poczucie cnoty sprawiedliwości.
Jeśli synu, zobaczysz sprawiedliwość ciężko zranioną, a niesprawiedliwość triumfującą, to możesz być pewien, że przyczyną tego stanu rzeczy jest brak pokory i miłości.

 

BRAK SPRAWIEDLIWOŚCI - STAŁ SIĘ PRZYZWYCZAJENIEM
W pierwszej części orędzi, zatytułowanej „Wiesz, że cię kocham” - Jezus powiedział, że cnota sprawiedliwości jest ciężko zraniona w Kościele przez duchowieństwo bez względu na zajmowane w nim miejscu - ostatnie, czy też na szczycie hierarchii.
Ile dusz cierpi z powodu braku sprawiedliwości w Kościele. Nie trzeba dawać przykładów, gdyż zjawisko to jest częste. Słusznie powiedzieć można, że wykroczenia przeciw sprawiedliwości stało się nawykiem życiowym - przyzwyczajeniem.
Jest też niesprawiedliwość, która woła o pomstę do Boga; to powtarzająca się zdrada tych, którzy mają w Kościele podstawową i osobistą odpowiedzialność.
Tacy biskupi i kapłani nie uciekną od osobistej odpowiedzialności przed Bogiem. Nie pomoże żadne tłumaczenie się, że większość zachowywała się podobnie. W tym wieku chciwości, zarozumiałości i obłudy wszelkiego rodzaju, nie zauważono, że kroczy się błędną drogą.
Wyraźnie powiedziałem, że gdyby kapłani zechcieli porównać swoje życie z Moim - zauważyliby tragiczny kontrast. Wielu z nich obawia się takiego porównania. Dlaczego? Jeśli nie uczynią tego z własnej inicjatywy, to gdy staną na Sądzie Ostatecznym, nie będą mieli żadnej możliwości naprawienia zła.


ŚWIĘTOŚĆ – CELEM ŻYCIA ZIEMSKIEGO
Jezus:
Ja, Jezus, mówiłem, że policzyłem wszystkie włosy na waszej głowie. Powiedziałem także, że za kubek wody, podany biednemu z miłości, otrzyma się nagrodę. Ale powiedziałem również, że zdacie rachunek z każdego próżnego słowa.
Wiem o wszystkim i żadne słowo, ani czyn nie ujdzie Mojej uwagi. Nie byłbym nieskończenie Miłosierny i nieskończenie Sprawiedliwy, gdybym taki nie był. Kto, Mój synu, myśli o tym?
Święci, tylko święci! Kto nie jest świętym, nie ma czasu myśleć o tych podstawowych sprawach życiowych.
Kto nie dąży do świętości, podobny jest do człowieka, który buduje swój dom na piasku.
Kto zaś dąży do świętości, stara się budować własne uświęcenie na gruncie mocnej skały.
Synu, czy nie mam racji wymagając od was modlitwy i pokuty?
Wiele negatywnych sytuacji w kościele wymaga nieustannej modlitwy i pokuty.
Znam udrękę twej duszy. Ale nadejdzie dzień, gdy smutek twój w radość się zamieni.
Musisz więc pozostać pod ziemią, aby obumrzeć.
Czy nie rozumiem cię, synu? A ty, czy nie zrozumiałeś twego Jezusa? Błogosławię cię.


6.6.1976 r.
WZGLĄD LUDZKI
Jezus:
Pisz, mój synu.
Nie martw się tym, że nie rozumiesz wszystkiego, co do Ciebie mówię. Świadczy to o tym, że nie są to twoje myśli, lecz Ja dyktuję je tobie.
W poprzednich Orędziach mówiłem ci o sprzeciwach nowoczesnego duszpasterstwa. Te sprzeciwy są tak wyraźne, że każdy je zauważy, nawet dusze, które są mniej wrażliwe na problemy życia chrześcijańskiego. Czy żaden z pasterzy nie ma odwagi tego ludzkiego lęku przełamać?
Lęk, obawa przed ludźmi i różne niepokoje tworzą mur wprost nie do przebicia. Aby ten mur przekroczyć, trzeba by w duchowej łączności rozważać z wiarą Ewangelię, pragnąć przyjąć jej treść i zastosować ją w swym osobistym życiu wewnętrznym. Wtedy powstałaby spontaniczna wola większego zastosowania jej w Moim Mistycznym Ciele. Ponieważ nie ma wewnętrznego zapotrzebowania, nie może się to objawić zewnętrznie.
Stałoby się wtedy w duszy to, co zwykle dzieje się z ciałem: przez rzeczywisty, a stale tajemniczy proces trawienia, zostaje pożywienie przyswojone, a potem wykorzystane dla dobra całego organizmu.


GRZECHY PRZECIW SPRAWIEDLIWOŚCI
Jezus:
Grzeszą przeciw sprawiedliwości ci wszyscy, którzy pozwalają swej trzodzie zarażać się fałszem i herezją i nie mają odwagi przeciwstawić się wilkom w owczej skórze, które napadają na dusze, zwłaszcza w seminariach i szkołach.
Grzeszą przeciw sprawiedliwości ci proboszczowie i kapłani, którzy pozwalają na szerzenie się wokół materializmu. Zostali bowiem powołani, by rozwijać ducha w klimacie gorliwej pobożności, a tymczasem często pozwalają na szerzenie się zła.
Grzeszą przeciw sprawiedliwości ci pasterze i kapłani, którzy zaciemniają swego ducha zarozumiałością, a w swych wypowiedziach nie są obiektywni. Wobec innych osób zachowują się fałszywie: nie starają się poznać nikogo dogłębnie i rzetelnie, gdyż sądzą, że posiadają pewną pomoc Ducha Świętego. Z niewiarygodną pewnością popełniają błędy, które stają się przyczyną łez i cierpień ich ofiar. Każdy ojciec nie chce cierpienia swego dziecka, lecz chce jego poprawy. Uznaje więc słuszność koniecznej kary, ale czyni to z miłością i nie polega w tym na osądzie innych osób.

7.6.1976 r.
NIEWŁAŚCIWA OPIEKA DUSZPASTERSKA
Jezus: Tobie, mój synu, trudno jest zrozumieć tę prawdę, bo nie widzisz tego co Ja widzę. Przenikam głębiny ludzkiego serca, niedostępne dla was, ale znane Bogu, bo Sam je stworzyłem.
Jak należy rozumieć postępowanie niektórych wyższych pasterzy lub przełożonych zakonnych, którzy są surowi i nieustępliwi wobec swoich kapłanów, chociaż mają oni dobrego ducha i dobre inicjatywy?
Potem niektórzy z nich tylko uśmiechają się, jeśli tamci odważają się podnieść głos, choć wiedzą, że rzucają nasienie na kamienistą glebę, na której ziarno zaraz zamiera i nie może zakiełkować.
Niewłaściwe duszpasterstwo nie będzie nigdy pożyteczne. Czy nie wiedzą, że wyrządzają szkodę swojej trzodzie?
Niewłaściwym jest również to, że nie starają się zbadać głębiej przyczyny zła, na które Kościół dziś cierpi.
Usprawiedliwiają się tym, że tak nie jest, ponieważ studiowali przez wiele lat. Tak, na pewno za wiele, ale powierzchownie. Główna przyczyna zła nie jest punktem zainteresowania a zarazem upodabnia się do wzburzonego morza, które zapowiada burzę. Pierwszą przyczyną wielkiego zła, które dziś niszczy Kościół jest żądza władzy, sławy i pycha wśród duchownych zajmujących różne miejsca w hierarchii. Ciemność zaś pokonuje się tylko pokorą. I tak znowu wracam do konieczności porównania waszego życia z Moim, przed czym wzbraniają się niektórzy pasterze i kapłani. Moje życie było stale naznaczone pokorą, ubóstwem i posłuszeństwem.
Kto nie ma odwagi pokierować własnego kapłańskiego życia i kroczyć Moimi śladami począwszy od Betlejem a skończywszy na Kalwarii, staje się odpowiedzialnym za to, co dzieje się dziś w Kościele. Staje się również odpowiedzialnym za burzę, która zbliża się niepokojąco, a która porwie baranki, owce i pasterzy, zanurzając ich nie tylko we krwi, lecz pociągając wielu z nich na wieczne zatracenie.
Umarłem na Krzyżu nie z fantazji, lecz by szatanowi i jego zastępom odebrać dusze. Nie mogę tego znieść, że dusze giną z powodu braku działania tych, którzy powinni ze Mną i za Moim przykładem wstępować codziennie na górę Kalwarii w pokorze, ubóstwie i posłuszeństwie.
Synu, oni nie wierzą i nie chcą wierzyć. Dlatego nalegam na ofiary i modlitwę. Błogosławię cię.


7.6.1 976r.
CENTRUM DUSZPASTERSTWA
TRWA W TAJEMNICY MOJEGO WCIELENIA, MĘKI I ŚMIERCI
Gdy będziecie czytali Moje orędzia, zdziwicie się zapewne, że omawiane tam tematy często powtarzają się.
Nie mówię tam nic o strukturach duszpasterskiego życia, a wspominam jedynie, aby wykazać jego wady i braki. Życie duszpasterskie, jakie w ciągu wieków ukształtowało się, jest złożone, dlatego omówienie go byłoby też skomplikowane. Jest ono takim, ponieważ jesteście jego autorami. A w rzeczywistości, w centrum duszpasterstwa trwa Tajemnica Mojego Wcielenia, Męki i Śmierci. Jest to prawdziwe Dzieło, przez które Bóg dokonał uwolnienia was z jarzma szatana.


ZBAWIENIE - WYNIK WSPÓŁPRACY CZŁOWIEKA Z ŁASKĄ BOŻĄ
Jezus:
Sprawa jest bardzo pilna! Ja, Jezus, uwolniłem rzeczywiście człowieka z jarzma szatana i niezmierną łaską Odkupienia dałem człowiekowi wszelkie środki, by był wolny od napaści złego ducha. Nie uwolniłem go jednak od obowiązku współdziałania z tą łaską przez wiarę, nadzieję, miłość, cierpienie i ofiarę.
Innymi słowy: ratuję ludzi, ale przy ich współpracy. Głównym więc problemem jest to: Bóg ratuje ludzi, ale chce ich współdziałania w walce przeciw siłom złego ducha. To zło istnieje w was z powodu grzechu pierworodnego, popełnionego pod wpływem diabła. Walczy on przeciwko każdemu człowiekowi, a przeciw chrześcijanom w sposób szczególny.
Szatan w walce przeciw ludzkości ma za sprzymierzeńca świat, bo należy on do niego.

Takim jest obraz duszpasterstwa, wszystko zaś inne jest tylko ramą. Ale dzisiejsze zło polega na tym, że ramy zakrywają obraz i mało go widać.
Wracam więc do tego tematu, by was zaprosić do rozpoczęcia od tego (a uczyni to Mój oczyszczony Kościół), by dzieciom głosić odpowiednią katechezę, dotyczącą Mojej Osoby. Trzeba uczyć, że ratuję i zbawiam każdego ochrzczonego, jedynie przy jego współpracy w walce z mocami złego. Wszystko inne musi być do tej rzeczywistości dostosowane, bo od tego zależy zbawienie.
Prasa, kino i wszystkie środki pedagogiczne powinny być ukierunkowane i mieć podstawę i źródło w nauce Pisma Świętego.


PODSTAWOWE WSKAZANIA
Jezus:
Dziś katolicy są przesiąknięci materializmem. Upadek ich spowodowany jest obecną strukturą duszpasterstwa, odbiegającą od podstawowych wskazań. Na przykład: do czego służy parafialne kino, gdy wyświetla się tam filmy niechrześcijańskie? Do czego służą szkoły i sale zebrań, jeśli istnieje obawa, że się wywoła emocje antyreligijne, gdyż nauka religii przekazywana jest w mało gruntowny sposób? Do czego służą inne tysiączne inicjatywy, jeśli nie są one w ścisłej łączności z głównym celem duszpasterstwa: z Chrystusem, Odkupicielem, Wybawcą i Zbawicielem, który swoje Boskie działanie uzależnia od współpracy człowieka, a urzeczywistniane jest przez Kościół?
Lecz szatan panoszy się w Kościele i działa intensywnie, tak że nawet wstrząsa nim od podstaw.
Jeśli niektórzy biskupi i kapłani nie zechcą temu natychmiast zaradzić, będzie to dalszym przerażającym dowodem dalszej stagnacji. Mój Następca jest świadomy grożącego niebezpieczeństwa. Pisał encykliki i ostrzeżenia, dawał wskazówki. Lecz najczęściej pozostały one martwą literą, a zło wzrastało do olbrzymich rozmiarów.
Są to przyczyny dla których godzina oczyszczenia musi nadejść, a przez zaślepionych będzie ona uważana za godzinę sprawiedliwości Bożej. Przede wszystkim nie zauważy się w niej działania Miłosierdzia, które jest nieodłączne od Sprawiedliwości. Bóg pragnie zbawienia wszystkich dusz, a nie ich wiecznej zguby.


7.6. 1976r.
TRZEBA IŚĆ
NAPRZÓD - NIE OGLĄDAJĄC SIĘ WSTECZ
Jezus:
Pisz, mój synu: teraz Ojciec Pio będzie do ciebie mówić.
Ojciec Pio: Powiedziałem ci, że usłyszysz mnie ponownie. Dotrzymuję więc słowa. Synu nie trać otuchy i nie hamuj rozwoju swego życia wewnętrznego. Jest ktoś, co czyni wszystko, by osłabić twą wolę. Pamiętaj, że wielką cnotą jest wytrwanie w dobrym. Biada temu, kto przykłada rękę do pługa, a ogląda się wstecz! Trzeba iść naprzód, choć nieraz z wysiłkiem i umęczeniem. Pokusa zniechęcenia jest sprawą tego, który stale czyha, by wykorzystać odpowiednią chwilę dla swej niecnej działalności.
Ja, Ojciec Pio, wytrwałem przez całe życie i nie dałem się uwieść ani pochlebstwom, ani zakusom, ani groźbom. A nie były to tylko groźby, lecz rzeczywiste cierpienia, które zły duch przysparzał mi przez całe życie. Cierpienia te stały się wielką bronią, aby dusze pozyskiwać dla Chrystusa.


DUCHOWE KIEROWNICFWO
Ojciec Pio:
Mój synu, odczytaj uważnie dane ci już ode mnie orędzia. Dogmat o Świętych Obcowaniu jest rzeczywistością. Wiele razy mówiłem tobie, byś tym cudownym dogmatem żył i polecał go również innym duszom. Bądź wiemy tej cudownej rzeczywistości, która tak często jest zapominana. Niewielu z ludzi wierzy w nią i praktykuje w swoim życiu. Posłuchaj synu, chcę ci przypomnieć o pewnej ważnej sprawie.
W posłannictwach, które otrzymałeś ode mnie i od innych, znajdziesz wskazówki, które dotyczą wprost ciebie i powinny być wszystkim znane. Tutaj, w Niebie, żyjemy życiem bożym w doskonały sposób, lecz różny od sposobu, jakim wy żyjecie z łaski, która tu już jest życiem bożym. Tutaj nie można powiedzieć nic fałszywego, co nie zgadzałoby się z prawdą pod każdym względem.
Dlatego mów zawsze tylko prawdę. Byłoby dobrze, gdybyś we wszystkich sprawach kierował się wskazaniami kierownika duchowego.
Don Ottavio: Ojcze Pio, jak mam odróżnić czy to co było mi powiedziane pochodziło z Nieba, czy też było sprawką diabła, lub może jest tylko owocem mojej fantazji?
Ojciec Pio: Synu, masz wystarczające dowody, otrzymałeś już również znaki i nadal otrzymywać je będziesz. Lecz dla ciebie wystarczające winny być orzeczenia kierownika duchowego.
Będziemy jeszcze rozmawiać. Zapewniam cię, że spotkamy się jeszcze nie raz.

Ufaj i rozważaj poprzednie orędzia z większą uwagą.
Błogosławię cię. Jestem Ojciec Pio.

 

8.6.1976 r.
DWULICOWOŚĆ
Jezus:
Pisz, synu.
Istnieją struktury, które nie są w życiu konieczne. Wiele dzieł nie realizuje się przynajmniej w takim kształcie, w jakim zostały stworzone, gdyż nie służą one nikomu. Powtarzam raz jeszcze - prawda jest podstawą miłości bliźniego. O brakach dzisiejszego duszpasterstwa nie mówię z upodobaniem.
Nie potrafi się w tym wszystkim dostrzec podwójnej gry szatana, który działa bez przeszkód na zewnątrz i wewnątrz Kościoła.
Z zewnątrz Kościoła: kto jego narzędzi nie widzi, jest ślepy: są to komunizm i wolnomularski kapitalizm – są to wcielenia szatana. Społeczeństwa są również bardzo dręczone przez wolnomularski radykalizm, który jest silny dzięki swym międzynarodowym powiązaniom. Przy ich pomocy szatan bez przerwy stara się szkodzić Kościołowi. Nie można zaprzeczyć, że częściowo plan mu się udał.
Wewnątrz Kościoła: szatan wywołuje gwałtowny i jak nigdy dotąd silny kryzys wiary wśród duchowieństwa. Następstwa jego są bardzo widoczne. Posługuje się on postępem i nowoczesną technologii, która cała lub prawie cała jest na usługach czarta. Posługuje się też światem, swoim wspólnikiem, oraz waszymi namiętnościami. Żądza ducha, czyli pycha, wielki grzech Kościoła waszego czasu i pożądliwości ciała oderwały wielu członków od Ciała Chrystusowego, a były one przeznaczone dla dobra ogółu, zwłaszcza kapłani i dusze Bogu poświęcone.
Zniszczenia tego dokonuje ten, który po Bogu był najpiękniejszym i najmocniejszym stworzeniem. Nie stracił nic ze swej mocy.
Mówi to o wielkiej sile zła-diabła, który może działać w łonie Kościoła i w całej ludzkiej społeczności.

 

GRZECH LENISTWA
Jezus:
Ja, wasz Bóg, przyszedłem na świat z nieskończoną pokorą, by was uwolnić od straszliwego wroga. Stałem się człowiekiem i ofiarowałem Swoje życie za was na Krzyżu.
Uzależniłem jednakże wasze zbawienie od współpracy ze Mną i zgody na tajemnicę Odkupienia. Chcę dobrowolnego i czynnego udziału ze strony wszystkich ochrzczonych, a nie biernej tylko zgody, jak to dziś jest zwykle pojmowane przez licznych chrześcijan. Słaba wola chrześcijan i brak zainteresowania sprawami bożymi tak się zakorzeniły, że należy się obawiać o ich zbawienie.
Ten brak pragnienia rzeczy bożych i zaniedbanie życia nadprzyrodzonego je grzechem lenistwa. Chrześcijanie, którzy powinni dążyć do światła i pragnąć prawdy, zasnęli tak głęboko, że podobni są do chrapiących i bezwładnych istot. Są bez siły energii, bądź z własnej winy, lub winy innych.
Książe ciemności czuwa, a Kościół w wielu jego członkach pozbawił żywotności i poi trucizną, natomiast swoje siły, przepojone nienawiścią, z taką mocą wyładowuje, że gdy wreszcie wybuchnie, ludzkość ujrzy takie rzeczy, jakich jeszcze w takim stopni i w takiej mierze nigdy nie doznała.


STRATA CZASU
Jezus:
Na kogo spada odpowiedzialność za taki stan rzeczy? Na tych, którzy szeroko otworzyli drzwi nieprzyjacielowi. Sami w istnienie jego nie wierzą, lecz na jego przenikanie - do Kościoła - pozwolili. Dziś jeszcze tracą oni czas i energię i nigdy nie naprawią zła, gdyż brak im odwagi.
Odpowiedzialni są również ci, którzy z powodu biurokracji, nie znaleźli jeszcze prawdziwej, jedynej drogi, aby Mój zamierający Kościół podźwignąć.
Tak, Mój synu, trzeba tę agonię Kościoła ukazać, aby uczyniono energiczny zwrot któryby przyniósł każdemu zbawienne skutki.
Oto jak mocom złego pozwolono poniżyć Moje Mistyczne Ciało.


KOŚCIÓŁ NIE ZGINIE
Jezus:
Kościół Mój muszą tworzyć niezliczone zastępy dzielnych synów bożych, odważnych i chętnych wojowników, czujnych i aktywnych. Gorliwymi powinni być wszyscy, a nie tylko garstka wybranych. Duchowo uzbrojeni, będą - niepokonani. Dam im wszystkie łaski potrzebne, by takimi byli. Mój Kościół nie zginie! Ja go znowu odnowię przez cierpienie, tak jak Ja przez cierpienie, przez upokorzenia i Moją Krew dokonałem tajemnicy Odkupienia.
Moje Mistyczne Ciało przeleje krew tak, jak Ja, jego Głowa przelałem moją. Wtedy Kościół po 2 tysiącach lat odrodzi się i odnowi, i znowu będzie Matką narodów, a nie macochą.
Módl się, Mój synu, i nie martw się o negatywny wyrok wydany na pychę. Wyrok ten będzie trwał jedynie tak długo, jak bańka mydlana...
Błogosławię cię, synu.

 

8.6.1976 r.
MĘTNA RZEKA ZŁA ROZLEWA SIĘ NA LUDZKOŚĆ
Jezus:
Pisz synu.
Moim zamiarem jest ukazać problematykę dzisiejszego duszpasterstwa, wskazując na jego braki.
Kto twierdzi, że nieodpowiednio jest o tym mówić - odpowiadam, że kto nie bada przyczyn, które powodują chorobę ciała - postępuje niemądrze. Dobra diagnoza pozostanie zawsze pierwszym obowiązkiem sumiennego lekarza.
Prawdziwą mądrością będzie, jeżeli pasterze i kapłani, którym została powierzona troska o Mój Kościół, postawią obiektywną i odważną diagnozę zła, które ogarnia Moje Mistyczne Ciało. Jeżeli nie będzie właściwej diagnozy, to żaden inny sposób nie da właściwego obrazu Kościoła.
Dlaczego nagromadziło się tyle zła w Moim Kościele? Przyczyny tego są liczne. Ujrzycie to na własne oczy. Główną przyczyną to: niedbalstwo w opieraniu się szatanowi, jak to już mówiłem. On jest pierwszą przyczyną zła, jest on taką zamuloną brzydką rzeką zepsucia, która rozlewa się na całą ludzkość, po upadku pierwszych rodziców.
Chcę, abyś tę energiczną wypowiedź powtórzył dalej, aby głusi wreszcie usłyszeli. Nie jest to więc przypadkowy powrót do tematu, ale świadoma powtórka.
Powiedziane jest w Mojej Ewangelii, że synowie ciemności roztropniejsi są od dzieci światłości. A cała Ewangelia jest prawdą.
Patrz, jak dzieci ciemności utożsamiają się ze swymi ciemnymi problemami. Przeżywają je w dzień i w nocy. Swoje złe zamiary stawiają sobie nieprzerwanie za cel: Żyją tymi problemami, w nich pokładają swoje nadzieje.
Spójrz, z jaką odwagą działają: nie boją się, ani nie wstydzą niczego. Podejmują trudy i ofiary, krótko: nie cierpią na anemię, jak wielu chrześcijan jest nią trapionych.
Łączy ich wspólny program, który na pewno nie ma na celu rozwoju prawdy, wolności i sprawiedliwości, chociaż i to się wśród nich zdarza, bo oni w dobrej wierze tak mogą sądzić.


NIELOGICZNE POSTAWY PROWADZĄ DO NAJGORSZYCH SKUTKÓW
Jezus: Jak bardzo wielka różnica między tymi, którzy określają siebie - chrześcijanami. Często nie włączają się w religijne i społeczne problemy, jakie życie przynosi. Są chrześcijanie, którzy życie swoje rozpoczęli od mylnych przekonań i zasad (nie zawsze z własnej winy, często z braku uświadomienia ze strony swojej rodziny lub Kościoła) kształtowanych na nielogicznych podstawach, które prowadzą do najgorszych skutków. „Religia jest jedną sprawą, a interes druga sprawą.” Z powodu rozbieżności między wiarą a czynem ludzie dopuszczają się kradzieży, oszustw i złych nawyków bez wyrzutów sumienia. Takie postępowanie nie uznają za grzeszne i nie spowiadają się z nieuczciwych zdobyczy, bo pojęcie o grzechu bywa nawet przez kapłanów zniekształcane - po co robić sobie takie skrupuły.
Ty nie wiesz, synu, ile dusz Bogu poświęconych będzie musiało w przyszłym życiu płacić piekłem, albo długim cierpieniem w czyśćcu, za grzechy niesprawiedliwego przywłaszczenia albo niewypłacanie należności lub niesprawiedliwą zapłatę podwładnym, oraz wielu innych spraw, które dokonuje się w Moim Kościele.
Oddzielanie religijnych i społecznych problemów od pozostałych osobistych obowiązków jest wprost nierozsądne.
Absurdem jest powiedzenie: „Żyje się tylko raz”, o ile pojmuje się to powiedzenie, jako przyzwolenie na czynienie, co się chce.
Synowie ciemności nie są tak nierozsądni, jak synowie światłości.

 

DOKONYWAĆ WYBORU: DOBRO ALBO ZŁO
Jezus:
Dusze oddalone od Boga, utwierdzają się w jakiejś negatywnej moralności. Stają się wtedy jak opancerzone zwierzęta, trudne do poruszania się, czyli do nawrócenia.
Jak można, współpracować z trupem lub cierpiącym na chroniczną anemię, który w żaden sposób nie porusza się?
Trzeba, by każdy ochrzczony od najmłodszych lat zrozumiał, że jedyną drogę postępowania w życiu, wskazuje wyraźnie Moja Ewangelia Nie można jednocześnie dwóm panom służyć, gdyż mają przeciwne dążenia i cele.
A więc: albo Bóg, albo szatan!
Duch ludzki - nie tylko każdego dnia - ale w każdej chwili, jest w takiej sytuacji, że musi wciąż dokonywać wyborów. Ma myśli dobre, albo złe. Wykonuje dobry czyn, lub też zły.
Albo Bóg, albo szatan. Albo dobro, albo zło!
Troska o dusze jest podstawowym problemem jakiegokolwiek dzieła.
Błogosławię cię, Mój synu.


9.6.1976 r.
CIAŁO MISTYCZNE, CZYLI MÓJ KOŚCIÓŁ
Jezus:
Synu, uważam troskę o duszę za podstawową działalność Mego Kościoła, a odnosi się to do wszystkich ludzi, którzy spontanicznie i stale kierują się zasadami chrześcijańskimi.
Hierarchia obowiązana jest kierować Nim, co nie wyklucza dobrej współpracy osób świeckich. Dałem już wskazania do przeprowadzania skutecznej akcji i powiedziałem:„wy jesteście światłością świata, wy jesteście solą ziemi”. Powiedziałem także:„niech wasze dobre czyny święcą i uwielbiają Ojca, który jest w niebiosach”.
Powiedziałem także:„Jesteście zaczynem, który zakwasza całe ciasto”.
Kapłan, który nie promieniuje światłem nadprzyrodzonym i gdy światło łaski jego duszy nie zaświeci (co inni też zauważą - a dokona tego jego lojalność, prostota i szczerość) - praca jego będzie bezowocna.
Ja, Chrystus zwyciężyłem ten świat. Wszystko zostało Mi dane, wszystko było uczynione dla Mnie, Jednak Moje całkowite zwycięstwo urzeczywistni się przy końcu czasów na Sądzie Ostatecznym. Ja, Chrystus objawię wtedy przed wszystkimi przed Niebem i ziemią, Moje ostateczne zwycięstwo.
Ja, Bóg, który stałem się Człowiekiem urzeczywistniam Moje Mistyczne Ciało, czyli Mój Kościół, z którym się utożsamiam.
Dlatego zwlekałem z Moim ostatecznym triumfem, bo chciałem, aby Moje Mistyczne Ciało współuczestniczyło w tym triumfie. Głowa tworzy całość z ciałem. Ci, którzy się dziwią, że Mój triumf nie urzeczywistnił się całkowicie przy Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu, mało zrozumieli Moją Tajemnicę Wcielenia.

CHRZEŚC1JAŃSKIE ZASADY - PRZYJĄĆ BOGA,

JEGO PRAWO, JEGO PRAWDĘ, JEGO TAJEMNICĘ
Jezus:
Ja, Jezus, połączyłem się ściśle z ludzką naturą i dla jej uwolnienia i zwycięstwa sam się ofiarowałem. Dałem udział ludzkiej naturze we wszystkich wydarzeniach boskich i ludzkich Mego doczesnego i wiecznego życia. Dlatego Kościół, Moje prawdziwe, choć Mistyczne, Ciało musi iść ze Mną na Kalwarię, by potem mieć udział w Moim Uwielbieniu. „Kto chce iść za Mną, niech weźmie swój krzyż i naśladuje Mnie!” Dokąd iść z krzyżem, jak nie na Kalwarię?
Ta wielka walka, którą rozpocząłem wraz z tajemnicą Mego Wcielenia, Męki i Mojej Śmierci, trwa i będzie trwała aż do końca czasów w różnym nasileniu i stopniu. Nadejdą chwile tak niesłychanej przemocy nie do uwierzenia, że nie zdajecie sobie sprawy, co stanie się w nadchodzących walkach.
Czy ochrzczonym będzie dane zrozumieć rzeczywisty obraz Kościoła z Jego ciągłą walką z szatanem, światem i namiętnościami?
Troska o dusze musi dążyć do tego, aby wpoić tak chrześcijańskie zasady, by dobrowolnie przyjęły Boga, Jego Prawo, Jego Prawdę i Jego Tajemnice. Sama struktura czynnego duszpasterstwa nie da nic, jeśli brak jej będzie właściwych podstaw. Fakty będą najlepszym dowodem.

WALKA I PIELGRZYMOWANIE
Jezus:
Wasze Kościoły są puste, a sale kin sieją truciznę. W czasie zebrań często przeklina się, a rozmowy nie są chrześcijańskie.
Wiele stowarzyszeń chrześcijańskich uległo zapomnieniu, a tak zwane duszpasterstwo jest w bankructwie. Jest bezcelowe udawać, że chce się coś robić. Materialistyczne poglądy na życie mogą mocno zakorzenić się u tych chrześcijan, którzy ciężko chorują na duchową anemię.
Dziewczęta i chłopcy, którzy pod wpływem nieprzyzwoitej mody, zepsutej literatury i erotycznych filmów, nie mogą wytrwać w dobrym, mają tylko nazwę chrześcijan, lecz w istocie są poganami.
Błędne duszpasterstwo nie może mieć wpływu, gdyż odbiega od zasadniczej wizji życia chrześcijańskiego.
Życie chrześcijan strukturą winno przypominać wojsko, gdyż trwa nieustanna walka z szatanem i jego wspólnikami. Życie to pielgrzymowanie.
Stowarzyszenia w dawnych czasach były skutecznym działaniem w trosce o dobro dusz, aby ochrzczeni żyli po chrześcijańsku. Jednak dzisiaj, spoganieni chrześcijanie w tradycyjnych stowarzyszeniach mają często okazję do złego.
Błogosławię cię, mój synu.


10.6.1976 r.
KIM JEST SZATAN?
Jezus:
Pisz, synu i nie bój się niczego. Zrozumiesz kiedyś, dlaczego żądam dziś od ciebie takiego trudu i ponownie mówię ci: nie martw się z powodu niewiary tych, którzy powinni więcej niż ty wierzyć, lecz nie wierzą. Gdy zaś zechcą wierzyć, nie będą mieli już na to czasu. Są to twarde słowa, ale wiesz o tym, że Moje Słowa są prawdziwe i niezmienne.

Chcę teraz jeszcze pogłębić te tematy, o których mówiłem w poprzednich orędziach.
Kim więc jest szatan, w którego wielu nie wierzy, a inni tylko niejasno go uznają?
Po Bogu był on stworzeniem najpiękniejszym i najbardziej obdarzonym nadprzyrodzonymi darami.
Jest to osoba duchowa, żywa, rzeczywista i potężna, przemieniona z anioła w najstraszliwszego potwora, w swej brzydocie i przewrotności jak też nieugaszonym pragnieniu zła i nienawiści. Jest on  z ł e m,  bo identyfikuje się ze złem. Odrzucił Boga przez pychę, by stać się władcą i panem królestwa ciemności.
Szatan jest tym, który postanowił aktem swej woli wieczną zgubę własną i swych zastępów - aniołów, które zaufały mu i poszły za nim. Zaplanował też podstępem i kłamstwem zgubę ludzkości, zastawiając zasadzki na pierwszych rodziców, doprowadzając ich do buntu przeciw Bogu, by w grzechu byli jemu podobni.
Utwierdził się w swoim grzechu, bo wiedział, że nigdy nie będzie miał możliwości zmienić swojego losu - rozpaczliwej nienawiści.
Szatan jest złem w ciągłym ruchu, nie zatrzymuje się ani na chwilę. Szatan jest kłamstwem, jest ciemnością. Szatan jest przeciwieństwem Boga, o ile może być nim małe stworzenie wobec Nieskończonego.
Bóg jest Światłością, Miłością, Sprawiedliwością i Prawdą. Szatan jest przeciwieństwem tego wszystkiego. Szatan jest zaprzysiężonym nieprzyjacielem Boga, zwłaszcza Słowa, które stało się Ciałem, oraz Jego Kościoła. Chciałby Ich zniszczyć oboje. Jest utwierdzony w tym szalonym i nikczemnym postanowieniu, z którego nigdy nie zrezygnuje i realizuje ze wszystkich swych sił.
To poznanie złego, Mój synu, powinno znaleźć się w pracy duszpasterskiej.
Nie jest możliwe skuteczne duszpasterstwo, bez żywego i dokładnego zrozumienia tej podstawowej rzeczywistości.


NEUBŁAGALNY WRÓG NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY
Jezus:
Szatan jest również w całym tego słowa znaczeniu wrogiem Najświętszej Maryi Panny.
Jakie duszpasterstwo mogą prowadzić kapłani, którzy nie mają mocnego i oświeconego nabożeństwa do Mojej Matki, albo którzy w te rzeczywistości nie wierzą lub wierzą w sposób niejasny?
Każdy czyn duszpasterski jest bezowocny, jeśli nie opiera się na trwałych fundamentach Wiary w Boga, Stwórcę, Zbawiciela i Odkupiciela, jak też na istnieniu nieubłaganego i nieustannego nieprzyjaciela dobra - diabła. Ta wiara ma być połączona z mocnym przekonaniem o konieczności wejścia z Chrystusem na Kalwarię: „Kto chce iść za Mną, niech weźmie swój krzyż.”
Wszelkie dowodzenia teologiczne są próżne, jeśli nie mają za podstawę tej rzeczywistości. Buduje się wtedy na piasku. Kryzys wiary rozdrobnił akcję duszpasterską na tyle krętych strumyków, że nie kierują one dusz do Boga. Toteż, synu, muszę się poskarżyć na stratę czasu uczestnictwa w licznych zebraniach. Byłyby one bardziej pożyteczne, gdyby na tych spotkaniach znalazła się odwaga sięgnięcia do korzeni zła, czyli rozważania problemu w jego głównym punkcie. Jest to skutkiem kryzysu wiary, który szatan z wytrwałym uporem usiłuje rozszerzyć w Kościele i w świecie.

POWAŻNE ROZWAŻANIE I NAŚLADOWANIE
Jezus:
O! Synu mój, jak daleko odeszliście od głównej drogi, tak prostej i pewnej.
Gdyby czytano Ewangelię, lub lepiej jeszcze, gdyby to Ewangelia była przedmiotem poważnego rozważania i naśladowania, znalazłoby się tam potrzebne światło, by wprowadzić znowu Moich biskupów i kapłanów na Drogę, na której nie zabłądzi się nigdy.
Przypowieści, zdarzenia i nauki co do tego tak ważnego problemu są tak liczne, że nikt nie może mieć żadnej wątpliwości. Lecz widzisz sam, jak przedstawia się sytuacja.
Synu, módl się i wynagradzaj. Nie wstydź się prosić dobre dusze o modlitwę i wynagrodzenia.
Niech sobie mówią: oni nie widzą i nie rozumieją! Twoja miłość ku Mnie niech będzie tak wielką, by wszystkie sądy o tobie były niczym. Patrz na sądy ludzkie, jak na bańkę mydlaną. Co ci może zrobić banka mydlana? I cóż ci mogą zrobić sądy tych, którzy nie wierzą?
Błogosławię cię, synu.


11.6.1976 r.
TRZEBA ODRZUCIĆ SZATANA
Jezus:
Pisz, synu, bez żadnej obawy.
Mów im, że Jezus nie jest zadowolony! Nie mogę być zadowolony wobec dziwnej ślepoty pasterzy i kapłanów z powodu nieodpowiedniego duszpasterstwa.
Zorientowałem cię, co do szatana i jego zastępów. Nie powiedziałem ci wszystkiego o nim, tylko to, co powinieneś wiedzieć. Może on działać na naturę ludzką o wiele więcej, niż człowiek na naturę zwierzęcą.

A wiesz przecie, co człowiek może czynić wobec zwierzęcia. Diabeł może doprowadzić was do zupełnej zmiany sposobu życia. Człowiek może zapanować nad zwierzęciem, ale szatan może zapanować nad człowiekiem o wiele, wiele więcej.
Mówiłem ci właśnie o tej dziwnej ślepocie. Tak synu, i oto są następstwa zawinionej bezczynności wielu pasterzy i kapłanów wobec gorączkowego, nieustannego, niszczącego działania nieprzyjaciela.
Ja, Jezus, podczas mego życia publicznego nie ograniczyłem się do głoszenia prawdy, ale uzdrawiałem chorych, uwalniałem opętanych i uważałem tę pracę za główną część mego duszpasterstwa. Pasterze nie chcą zajmować się tym osobiście i rzadko polecają to innym duchownym.
Przekazywałem czynić podobnie Moim apostołom, by oni i ich następcy wypełniali takie same obowiązki. Jeśli czyniłem to, Ja, Jezus, to i dzisiejsi pasterze powinniby błogosławić i egzorcyzmować.
Dziś nie są mniej liczni ci, którzy cierpią z powodu szatana, nawet są liczniejsi niż za Mojego, ziemskiego życia.


WEWNĘTRZNY BEZRUCH
Jezus:
Dzisiejsza postawa wielu biskupów, nie jest taką, jakiej pragnąłbym, jakiej bym chciał.
Gdyby jakiś ojciec, nie był obecny tam, gdzie cierpią jego dzieci, byłoby takie zachowanie naprawdę wbrew naturze. A jednak tak się często dzieje. Gdy jakiś ojciec wysyła w swoim imieniu kogoś innego do swego chorego syna, jest to również nie mniej bolesne. Lecz gdy ojciec nawet nie wierzy w cierpienia tylu swoich synów, uznano by to za niedorzeczne. A jednak tak się często dzieje. Tak jest, mój synu! Nie bój się i pisz! Jeżeli ojciec przeszkadza tym, którzy z litości (mówię: litości, a nie sprawiedliwości) zaopiekują się jego cierpiącymi synami, postawa jego byłaby niezgodna z logiką i wszelkimi uczuciami ojcowskiej miłości.
Synu, mów o tym głośno, bo tak dzieje się nadal w Moim Kościele. Ci pasterze poruszają się na peryferii swej duszy i swego serca, ale wewnętrznie są bez ruchu. Co chcę przez to powiedzieć? Otóż zewnętrznie są oni bardzo czynni, czasem nawet za bardzo, ale wewnętrznie pozostają nieruchomi.
Wielu z nich staje się ofiarami szaleństwa czynu. O ileż lepiej byłoby dla nich być Moimi ofiarami! Moje ofiary, przeciwnie, są jakby nieruchome zewnętrznie, a bardzo czynne wewnętrznie. One to ratują dusze dobrowolnymi ofiarami i powstrzymują dotąd sprawiedliwość Bożą.
Moje ofiary są prawdziwym zaczynem, fermentem Kościoła. Nie mogę im niczego odmówić. Natomiast bez znaczenia dla Mnie ma zewnętrzna czynność tylu pasterzy.


MODLITWA I POKUTA - RATUNKIEM DLA DUSZ
Jezus:
Koniecznym jest, by biskupi i kapłani zbadali problem tylu cierpiących dusz Trzeba, by w każdej diecezji - przynajmniej początkowo - utworzył się komitet gorliwych kapłanów i świeckich, którzy utworzyliby zastęp dusz gotowych do ofiary, by codziennie przynajmniej jedną godzinę, lub pół godziny przeznaczyli na modlitwę, łącznie ze swymi cierpieniami, za tych ludzi, których dręczą złe duchy. Dobrze było by w określonych dniach modlić się za nich w jakimś konkretnym kościele.
Nic nie powinno stać na przeszkodzie by pasterze dusz i chętni kapłani, zajęli się tym zawsze aktualnym problemem.
Jeszcze nie zwrócono na to uwagi? Czyż nie widzicie, że Kościół cierpi i kona pod wpływem działania złego? O czym myśli się i co się czyni? Negują tę rzeczywistość, a tym samym pozbawiają się łaski i pomocy światła.
Błogosławię cię. Kochaj Mnie!


12.6.1976 r.
DYM PIEKIELNY PRZENIKNĄŁ DO KOŚCIOŁA
Jezus:
Pisz synu:
Przypominam jeszcze raz słowa Mego Wikarego na ziemi: „Dym piekielny przeniknął do Kościoła.”
Nikt lub prawie nikt nie zwrócił należnej uwagi na słowa Papieża.
Mało kto potrafił tym słowom nadać praktyczny wydźwięk. Mówiłem już, że dym plami i zaciemnia. Szatan zaciemnił umysły tych, którzy stoją na czele struktur kościelnych, mających służyć duszom do zbawienia.
Do zgromadzeń, zakonów, seminariów, klasztorów, kolegiów, szkół, kanonii, kościołów - wcisnął się piekielny dym.
Zresztą dym jest jak woda: widzi się go, że nadszedł, ale nie wie skąd. Wciska się, przenika, plami, ale nie wywiera wrażenia. Taką była i jest czynność szatana.

 

ROZSZERZONA INFEKCJA
Jezus:
Mówiłem ci już o ślepocie duszpasterzy, a teraz upewniam cię, że określenie to odpowiada bolesnej rzeczywistości.
Synu, nie mówię o rzeczach prywatnych, bo one już nie istnieją. Chodzi tu o chorobę społeczną w Kościele tak przerażająco rozpowszechnioną.
Czy seminaria są nią zarażone? Ileż ich jest! Czy zakony są zarażone? Jeszcze jak! Dym piekielny wcisnął się wszędzie, nie oszczędził nawet Watykanu.
A parafie czy są również dotknięte nim? Ależ tak! Dzisiaj dzieją się w Moim Kościele takie rzeczy, których nie można po ludzku wytłumaczyć, gdyż musi tam być osobisty wkład szatana.
W przeszłości również były poszczególne przykre zajścia. Zaczęły się w Kolegium Apostolskim od zdrady Judasza i ucieczki Apostołów. Potem poprzez wieki rozwijały się herezje i zgorszenia.
Gdzie jest człowiek, tam jest również jego zawzięty wróg - szatan, który niczego nie zaniedbuje, byle doprowadzić człowieka do złego. Dlatego nauczyłem was, by prosić codziennie w modlitwie o uwolnienie od złego.
Don Ottavio: Co Ojciec Św. chciał powiedzieć przez te słowa: „Dzieją się teraz w Kościele takie rzeczy, których nie można ich inaczej wytłumaczyć, jak tylko osobistym działaniem szatana.”
Jezus: Mój Wikary chciał przede wszystkim potwierdzić tę prawdę wiary, wynikającą wyraźnie z Objawienia. Następnie chciał podkreślić, że szatan jest osobą żywą i rzeczywistą, straszliwie czynną i dziko złośliwą, w ciągłym ruchu, by rozszerzyć truciznę duchową, o wiele niebezpieczniejszą od najsilniejszej trucizny materialnej. Są rzeczy, których on dokonuje ze szkodą dla Kościoła, a które miał na myśli papież mówiąc o jego działaniu w dzisiejszym Kościele. Zbrodnie, które on w cieniu zebrań sekt popełnia są powszechne i niezliczone.
Mój Wikary dla wysokiego stanowiska, jakie zajmuje w Kościele i w świecie oraz dzięki łasce swego stanu, zna dobrze zło, które szatan dokonuje w Kościele.
Wie również, jakiego zła dokonuje on w Kościele posługując się zdrajcami, grzesznikami wszelkiego rodzaju, kapłanami - odstępcami i apostatami, których zbawienia powinniście pragnąć i modlić się o nie.


MODLITWA I POST
Jezus
: Pragnę tu przypomnieć Moje słowa wypowiedziane do Apostołów: są tacy szatani, których nie wszyscy mogą wyrzucić. Potrzeba wówczas wiele modlitwy, pokuty i postu. Zobaczycie, do jakich strasznych nadużyć posunie się działanie złego ducha. Biskupi i kapłani, którzy dziś nie widzą tego panoszącego się zła, albo bardzo niewyraźnie, uwierzą, jeśli jeszcze dam im czas.
W Moim odrodzonym Kościele sprawy, o których mówiłem będą tematem dla katechezy. Trzeba formować chrześcijan tak, by umieli walczyć przeciwko siłom zła. Jeśli nieprzyjaciel nie przestaje napadać, to i walczący nie powinni przestawać się bronić.
Synu, błogosławię cię wraz z tymi, którzy rzeczywiście pragną wszelkimi sposobami i środkami, zająć się obroną dusz wobec mocy złego.

 

13.6.1976 r.
WIELKIE WYZWANIE
Jezus:
Pisz, synu mój.
Teraz opowiem, co szatani mogą czynić różnymi środkami. Przede wszystkim pytanie - dlaczego mogą czynić tyle zła? Ponieważ dałem im wolną wolę i nie odebrałem darów naturalnych. Od pierwszego upadku człowieka, „pracują” oni bez przerwy, kusząc go do nieposłuszeństwa względem Mnie, oraz wsączając w niego swą wielką pychę. Działając przeciw człowiekowi, fałszem i złośliwością tworzą jak gdyby mieszankę duchową, która pali i wybucha.
Szatan nie zaniedbuje żadnego środka: pochlebia, uwodzi, działa na zmysły, kreuje nieskromną modę. Ludzie dopuszczają się pod jego wpływem do defraudacji, pornografii, kradzieży, gwałtów oraz terroru, a także innych negatywnych zachowań, jakie jego bystry umysł pozwoli mu wynaleźć.
Jego wielkim i szalonym pragnieniem jest współzawodniczyć z Bogiem i tak jak Bóg, chce posiadać królestwo! Dzięki udanej zasadzce na pierwszych rodziców udało mu się w pewnym sensie osiągnąć cel. Przez grzech Adama i Ewy, ludzkość należała do niego i byłaby jego w czasie i wieczności, gdybym Ja tu nie wkroczył.
Powstała więc rzeka z nieczystymi wodami wszelkiego zła. Na świat weszło cierpienie i pożądliwość, powstały wszystkie rodzaje namiętności. Wynikiem grzechu pierworodnego jest śmierć, której podlega każdy człowiek. Na świat przyszła praca w pocie czoła. Zło zrodzone z szatana, rozlało się na całą ludzkość.

 
NIE DO WAS NALEŻY SĄDZIĆ POSTĘPOWANIE BOGA
Jezus:
Wyzwanie zostało rzucone, lecz będzie ono drogo kosztowało diabła w czasie i w wieczności. Ludzie wierzący prawdziwie w Boga, którzy odrzucili władzę tego strasznego tyrana, pytają zaniepokojeni: dlaczego szatan może nadal czynić tyle zła? Dlaczego Bóg, nieskończenie większy i potężniejszy, nie przeszkodzi mu w przewrotnym działaniu? Dlaczego nie zamknie go na zawsze w jego piekle?
Na pytania te były już odpowiedzi. Nie do was należy sądzić postępowanie Boga. Kim wy jesteście, że macie odwagę na zadawanie takich pytań?
Ja Sam oświeciłem was i macie już przynajmniej ogólne pojęcie w tym zakresie. Nigdy Bóg nie pozbawia swych stworzeń darów darmo im danych. Stworzenia mogą je utracić. Dar łaski utracili aniołowie i ludzie przez swój wolny wybór. Bóg im ich nie odebrał.
Po grzechu pierworodnym pozostały dary naturalne. Bóg tajemniczym zamiarem swojej Opatrzności zamienia zło w dobro. Nawet szatan będzie musiał uznać, że zawsze służył Bogu. Pokusy diabelskie służą często człowiekowi, by stał się roztropniejszym, gorliwszym w modlitwie, a więc zbliżały do Boga.
Pokusa nie odrzucona przez człowieka prowadzi do grzechu i służy do upokorzenia i ukarania jego zarozumiałości. Trudno jest wam przeniknąć tajemnicze zamiary Boże, które są zawsze pełne miłości, miłosierdzia i sprawiedliwości.
Chcę jeszcze zwrócić waszą uwagę na to ostatnie zdanie. Bóg daje wszystkim ludziom wystarczającą łaskę do zbawienia. Kto ją odrzuca, popełnia niesprawiedliwość względem Stwórcy. Wtedy sprawiedliwość Boża przywraca równowagę naruszoną z winy niewdzięcznego stworzenia, które nie przyjmuje dobrze darów Bożych.

 

SĄD OSTATECZNY - DOSKONAŁA SPRAWIEDLIWOŚĆ
Jezus:
Chrześcijanom winna wystarczyć pewność, że Bóg jest Miłością Nieskończoną. Wówczas wystarczyłoby ślepo powierzyć się Mu, bez zarozumiałego pragnienia kontrolowania Jego postępowania. W każdym razie szatan, ten złośliwy geniusz zła, niezdolny do dobrego, będzie musiał, z rozpaczliwym wstydem, wyznać na sądzie ostatecznym, że przyczynił się bardzo do uświęcenia, czyli do uwielbienia wielkiej liczby świętych, męczenników, dziewic - błogosławionych zdobywców Nieba.
Jest to zamiar cudowny, miłosierny i tajemniczy wszechwiedzy i wszechmocy Bożej! W dniu tym będzie wiele zawstydzenia, płaczu i goryczy, ale będzie to również dzień doskonałej sprawiedliwości.
Ja Słowo Boże, które stało się Ciałem wobec Nieba i ziemi, wobec wszystkich żyjących świata niewidzialnego i widzialnego, okażę Moją nieskończoną potęgę w jasności Mej chwały i majestatu bożego.
Ja, Zmartwychwstanie i Życie, ogłoszę wyrok bez odwołania na te dusze, które życie boże i ludzkie pogrążyły w śmierci. Ci zaś, którzy uwierzyli we Mnie żyć będą na wieki. Kto nie wierzył, otrzyma śmierć wieczną w miejscu męki bez końca i bez nadziei.
Synu mój, trzeba być naprawdę bez rozumu, trzeba być ślepym, by nie widzieć! Módl się i wynagradzaj. Nie ustawaj i ofiaruj Mi swe cierpienia. Są one Moją radością, bo możesz nimi zbawić wiele dusz. Błogosławię cię.


13.6.1976 r.
ISTNIENIE SZATANA JEST PRAWDĄ WIARY
Jezus
: Zastanów się, synu, nad tą prawdą: w całym Objawieniu, a zwłaszcza w Ewangelii, wyraźnie mówi się o istnieniu szatana i jego zastępów. Jest to więc prawda Wiary.
Zaprzeczenie tej prawdzie jest postawą heretycką. Odmowa nauczania tej prawdy jest też heretycka. Heretykami będą więc ci, którzy w złej wierze zaprzeczają tej rzeczywistości, tej Prawdzie Wiary.
Negowanie istnienia diabła pociąga za sobą zaprzeczenie upadku człowieka. Zaprzecza się wtedy powstanie grzechu pierworodnego, a więc odkupienie i potrzebę istnienia Kościoła.
Zaprzeczanie istnienia szatana niszczy chrześcijaństwo, gdyż odrzuca się początek stworzenia człowieka i celu jego życia.
Zaprzeczać istnieniu diabła jest zaprzeczaniem nie tylko prawdy objawionej, ale zaprzeczaniem faktycznej rzeczywistości i nie będzie można przyjąć żadnego tłumaczenia zjawisk, które są i będą następować, a których po ludzku nie można wytłumaczyć bez wpływu szatana. Czy jest możliwe, by kapłan mógł dojść do niewiary, bez złego wpływu szatana? Szatan jest zawsze twórcą strasznego grzechu bezbożności.

 
SZATAN TO MAŁPA BOGA
Jezus:
Synu, może ktoś zarzucić tobie, że w tych Orędziach o ile szatan nie został pochwalony, to jednak był określony jako książę tego świata!
Nie można zaprzeczyć temu, że szatan, z powodu wyższości swej natury, może łatwo górować nad ludźmi, nad rodzinami i wszystkimi strukturami ekonomicznymi i politycznymi. Nie jest on ograniczony ani czasem, ani przestrzenią, może więc działać wszędzie. Chcąc małpować Boga, diabeł usiłuje, choć w sposób przeciwny, działać jak Bóg. Jest to naturalnie szaloną pychą, bo między nim a Bogiem jest przestrzeń nieskończona.
Jego czynności są kloaką wszelkiego zła, które wpływa na zachowanie ludzi; zniechęcenie, kłótnie i oszustwa, kradzieże i bluźnierstwa, sprośności i gwałty...
Olbrzymim błędem nowoczesnego duszpasterstwa jest to, że nie wyjaśnia jasno problemu Kościoła i życia chrześcijańskiego: Bóg, Najwyższe Dobro! Szatan, Zło! A między nimi człowiek, który jest przedmiotem ciągłej walki.
Bóg, Miłość nieskończona, składa nieustannie w ofierze Swego jedynego Syna dla zbawienia człowieka. Bóg troszczy się o człowieka, by dostarczyć mu koniecznych środków obrony i opieki przed zgubnymi usiłowaniami ze strony diabła. Czart kieruje swą uwagę ku człowiekowi by wyrwać go Miłości Chrystusowej i sprowadzić na drogę wiecznej ruiny.
Po środku tego pojedynku stoi człowiek wolny i rozumny, który może powiedzieć „tak” swemu Zbawicielowi, jak też może powiedzieć również „nie” i zwrócić swą duszę do kusiciela, by pójść na wieczną zgubę.


DRAMATYCZNA ALTERNATYWA WYBORU - DOBRA LUB ZŁA
Jezus:
Tragiczna i dramatyczna jest odpowiedzialność człowieka, który w czasie swej ziemskiej pielgrzymki znajduje się zawsze w alternatywie wyboru! Jest to wasza próba! Jesteście na ziemi, by w walce opowiedzieć się za „N.” Adamem i „N.” Ewą.
Ta wewnętrzna walka, którą musicie koniecznie prowadzić, jest powodem waszej obecności na ziemi. Chrześcijanie nie są dostatecznie informowani i pouczeni o początkach, przyczynach i celu tej dramatycznej walki. Jest to powodem Mojego niezadowolenia i bólu.
Ojciec Mój tak umiłował ludzi, że dał Mnie, Swego Jedynego Syna, dla ich zbawienia. Ludzie, są mało świadomi ostatecznego celu życia i pod szkodliwym wpływem szatana idą dziś w wielkiej liczbie na potępienie.
Jak prawdziwi ojcowie dusz mogą trwać w pokoju? Jak mogą spać spokojnie? Jak może Mój kapłan nie cierpieć na skutek straszliwej rzeczywistości, do której sam należy?
Synu, nie doszłoby do tak dramatycznej sytuacji, gdyby było więcej wiary. Wiara byłaby większa, gdyby o ten niezrównany dar proszono wytrwale, zanadto nie ufano sobie, a bardziej zaufano Miłosierdziu i Opatrzności Bożej.
Synu, odwagi, jeśli nawet jest coraz trudniej. Oczyszczenie, które nadchodzi, zaradzi zawinionej odpowiedzialności wielu biskupów i kapłanów Mojego Kościoła.
Błogosławię cię, a wraz z tobą błogosławię tych, którzy oddają się jako narzędzia Mojej Opatrzności i dążą do ulżenia cierpieniom dusz spowodowanym przez złego ducha.

 

13.6.1976 r.
BRAK CZUJNOŚCI - OTWARTA BRAMA DLA ZŁA
Jezus:
Synu mój, zapisz to, co powie ci L.:
Dusza L: Don Ottavio, czekałam na tę chwilę. Czy pamiętasz to, co ci powiedziałam w ostatnim moim posłannictwie? Powiedziałam, że W Niebie nic nie może nas… rozgniewać.
Widzenie Boga, czynny udział w Jego życiu, jest czymś tak wielkim, że nie można tego wyrazić ludzkimi słowami. Mamy tu pełne i doskonałe szczęście. Nic nie może go zmienić, dlatego nie ma w Niebie powodów do tego, co wy nazywacie złoszczeniem się. Powtarzam ci, Don O., że gdyby to było możliwe, głównym powodem złości bylibyście właśnie wy.
Wszystko to, co zostało wam powiedziane przed, podczas i po podróży, na niewiele się zdało. Żyjecie nadal po staremu, bez żadnego wysiłku, by zgłębić zawartość i treść orędzi.
Ku niczemu nie służą ostrzeżenia, by uchronić was od tego, który towarzysząc wam wszędzie, rozpraszał waszą uwagę na sprawy sprzeczne z podanymi przez Opatrzność. Udało się więc diabłu, dla braku waszej ostrożności, odkryć to, czego nie powinien był nigdy znać z waszej strony. Łatwo mu więc było pomieszać wasze plany i myśli, rodząc wątpliwości i wstrzymując wszelką czynność zwróconą na spełnienie planów bożych.


TYLKO TAJEMNICZA ZASŁONA DZIELI NIEBO OD ZIEMI
Dusza L:
Don O. Ile spraw przykrych miało miejsce!
Nie macie wyraźnego przekonania, że Bóg wybrał was na narzędzie swej woli.
Brak wam stałej wiary i odpowiedzi na zamiary Boże.
Don Ottavio: L., cóż więc teraz będzie?

Dusza L: Bóg jest wielki i nieskończenie dobry, należy więc pokornie uznać braki w waszej wierze. Jesteśmy sobie bliscy, ale brak wam przekonania o tym. Jeszcze raz wam powtarzam, że tylko tajemnicza zasłona nas dzieli. Życie nasze w Niebie różni się bardzo od waszego na ziemi.
Wy jesteście w nieustannej walce, a my jesteśmy w nieskończonym pokoju bożym, którego nic nie może zmącić lub przerwać. Don O., powtarzam, dbajcie bardziej o rzeczy niebieskie, niż o ziemskie. Co warte są rzeczy ziemi? Nic! Nic! Nic! Nie pozostanie po nich nawet wspomnienie.
Gdyby było więcej troski o rzeczy boże, nie byłoby tyle braków i zdrad.


DUCHOWE PRZYGOTOWANIE NA CZAS OCZYSZCZENIA
Dusza L
: Don O., uważaj by nie zepsuć planów Pana i naszego wielkiego pragnienia udzielenia tobie pomocy.
Ufaj nam, bo idziemy za tobą krok w krok. Tak jak wy, nie obce nam były: wątpliwości, wahania, intrygi wzbudzane w nas przez wspólnego wroga.
Don O. powiedz mojej matce, że opiekuję się nią nadal i otaczam miłością córki, bo śmierć fizyczna nie przerywa miłości, lecz ją doskonali.
Nie zabraknie miłości, kiedy będzie więcej jej potrzebowała. Powiedz matce mojej, że mam też w swym sercu siostrę moją P., siostrzeńców i inne osoby, które były i są mi zawsze drogie.
Modlę się za wszystkich, wstawiam się i czuwam nad nimi. Powiedz im jeszcze, by byli uprzedzeni i duchowo przygotowani na ciemności, które nieubłaganie nadciągają.

 

14.6.1976 r.
POWODY NIENAWIŚCI CZŁOWIEKA PRZEZ SZATANA
Jezus:
Pisz, synu mój.
Szatan nienawidzi naturę ludzką, jako taką, dlatego nienawidzi wszystkich ludzi, a zwłaszcza chrześcijan. Przed swym buntem, był on arcydziełem Stworzenia. Po Bogu nie było nad niego większego, doskonalszego i wspanialszego. Ta jego wielkość sprawiła, że uważał siebie za podobnego Bogu,
- dlatego nie chciał uznać Pana Boga, który jest Alfą i Omegą wszystkiego i wszystkich,
- stąd jego okrzyk buntu: „Nie będę służył Tobie!”
- stąd też wyzwanie Św. Michała Archanioła, który stanął na czele wiernych zastępów anielskich z okrzykiem: „Któż jest podobny Bogu?” („Któż, jak Bóg!”)
Powstała wtedy na Niebie najstraszliwsza bitwa, jaką historia stworzenia poznała. Podzieliły się zastępy anielskie i dla zbuntowanych otworzyło się piekło.
Szatan ma jeszcze drugi powód znienawidzenia natury ludzkiej, bo z natury ludzkiej wzeszła Różdżka Jessego. Dla tej natury Słowo stało się Ciałem, łącząc w Osobie Chrystusa naturę Boską z naturą ludzką. Wtedy natura ludzka, śmiertelnie zraniona i uzależniona od tyranii szatana, zastała uwolniona i wywyższona. Została przywrócona jej pierwotna godność, tak brutalnie podeptana i zniszczona podstępnie: „Jeśli spożyjecie tego owocu, staniecie się podobni Bogu.”


MARYJA -NAJPIĘKNIEJSZY KWIAT NIEBA I ZIEMI
Jezus:
Lecz Szatan ma trzeci powód do nienawiści natury ludzkiej, jest to powód zawiści i zazdrości. Z natury ludzkiej miało wyjść Stworzenie: najpiękniejszy kwiat Nieba i ziemi, Pokorna i wznioślejsza nad wszelkie stworzenie. Żadna istota nie mogła Jej dorównać. Jako przedmiot upodobania Bożego, nie znała Ona, ani nawet na chwilę, niewoli szatana.
Szatan nie może patrzeć na Nią, nie może myśleć o Niej, bez rozpaczliwego wstrząsu, bez odczucia cierpienia, jakiego nikt z was nie może zrozumieć.
Szatan nienawidzi Maryi, Córki Boga, Matki Syna Bożego, Oblubienicy Boga, przedmiotu upodobań Bożych, arcydzieła potęgi wszechwiedzy i wszechobecności boskiej.
Dzięki tym darom Bożym Pełna Łaski żyje w doskonałym zjednoczeniu z Ojcem - swym Stwórcą z Synem - swym Odkupicielem i z Oblubieńcem Duchem Świętym- swym Uświęcicielem.
Przed Nią klękają zastępy anielskie i wszyscy Święci Nieba.
Maryja zmusza do ucieczki potęgi ciemności, a swą stopą miażdży, ile razy zechce, łeb jadowitego węża, szatana.

 

ROZPACZLIWE ZŁUDZENIE SZATANA
Jezus:
Szatan został zdetronizowany przez Maryję i przez Nią stracił swój rozpęd w upartej wojnie przeciw ludzkości. Zaćmienie przeszkadza mu teraz do poznania całej prawdy. On, zwany kiedyś Lucyferem, a więc Niosącym Światło, jest teraz ciemnością i szerzy zaćmienie. Nie zna więc, (chyba bardzo niejasno,) Tajemnicy Wcielenia Słowa. Żywi więc do Niego nienawiść i podtrzymuje w sobie rozpaczliwe złudzenie, że będzie mógł zwyciężyć Chrystusa, niszcząc razem z Nim Kościół, powstały z Jego przebitego Serca.

Szatan nienawidzi bez granic Chrystusa, Jego Matkę i Kościół, trwając w złudnym przekonaniu, że będzie mógł zniszczyć TEGO, który przeszkadza mu w panowaniu nad ludzkością, którą on uważa wciąż za swą zdobycz.
To szalone złudzenie rodzi się z jego nieopanowanej pychy, bo pycha jest, sama w sobie, zaślepieniem duchowym. Pyszny nie będzie mógł nigdy żyć w prawdzie, która jest córką pokory.
Oto, synu mój, przedstawiłem to wszystko, co powinni wiedzieć ludzie, którzy na świecie muszą walczyć, by osiągnąć wielką metę zbawienia duszy.
Teraz, synu, zwróć pilną uwagę; będą orędzia skierowane do dusz, które ich potrzebują i oczekują na nie.
Błogosławię cię, synu. Przekazuję też moje błogosławieństwo tym wszystkim, którzy współpracują z tobą nad realizacją Mojego planu miłości.
Módl się i kochaj Mnie.


14.6.1976 r.
NIEWIASTA ZWYCIĘŻY SZATANA
Jezus:
Pisz, synu mój.
Ilu jest złych duchów? Jest ich wielka liczba! Jest ich miliardy i przebywają wszędzie. Wszystkie przepełnione są wolą czynienia zła. Nie wszystkie złe duchy jednakowo zawiniły, to też nie zostały jednakowo ukarane. Jednakże wszystkie żyją w lęku. Szerzą strach. Lęk ich nigdy się nie skończy.

 Szatan - to ich głowa - może wywołać niepokoje osobiste, społeczne, rodzinne, narodowe i światowe.

Może wzniecać dziką tyranię i terror w całych narodach. On, szatan, sam żyje w lęku. Żyje w lęku przed Niewiastą, która niszczy jego pragnienie piekielnego panowania nad ludzkością.
Oto dlaczego dusze, które prawdziwie żyją wiarą nie boją się go, a nawet, jeśli zechcą mogą go przepędzić.
Po upadku, Bóg przemówił do pierwszych rodziców, polecił im pokutować i obiecał odkupienie. Zwracając się potem do sprawcy tego zła, Bóg rzucił na niego przekleństwo i zapowiedział jego wielką klęskę, wypowiadając słowa: „Niewiasta zetrze ci głowę.”
Słowa Boga były i będą dla szatana na wieki - największą karą. Cień Najświętszej Maryi Panny idzie za nim wszędzie i jest przyczyną jego rozpaczliwego lęku. Nie ma on odpoczynku, bo spala go i wysusza go jego wola zła. Zdaje też sobie sprawę, że ostateczne zwycięstwo będzie po stronie Niewiasty i Jej Syna.


WYBÓR: WIEKUISTE CIERPIENIE LUB ZBAWIENIE
Jezus:
Bezgraniczną była katastrofa pierwszych ludzi, przez diabła zimno obmyślaną i chcianą, ale otrzymał też za to niezmierną karę.
Dusza ludzka jest niezdolna pojąć, w całej rozciągłości, swojej dramatycznej sytuacji, w jakiej znalazła się za przyczyną Złego. Jego towarzysze są również podobnymi jemu książętami ciemności i pracownikami zła (jak to powiedziałem wyżej), w zależności od ich osobistej odpowiedzialności Tak też będzie z ludźmi, których dusze pójdą na wieczną zgubę. Ich cierpienia będą różnego stopnia, podobnie jak wiekuiste cierpienie szatanów. Ten mroczny i niewidzialny świat, przez ludzi, a przede wszystkim przez chrześcijan, jest tak mało znany i mają o nim niewłaściwe pojęcie. Ten „świat” ciąży nad ludzkością jak ołowiane nakrycie.
Niezrozumiałą bywa postawa pasterzy obojętna na ten problem, który dotyczy nie tylko ich, ale również powierzonych dusz.
Niepojęta jest też obojętność chrześcijan, nie interesujących się tym tajemniczym, ale rzeczywistym światem zza grobu, z którym związane jest wasze istnienie ziemskie, a przede wszystkim szczęście lub nieszczęście wieczne.
Dlaczego wy, ludzie, obdarzeni darami naturalnymi: rozumu i woli, potrafiący przenikać i rozumieć tyle zjawisk, nie usiłujecie używać tych darów dla osiągnięcia najważniejszego celu waszego życia, jakim jest wasze zbawienie wieczne?



SZATAN NIE ŚPI
Jezus:
Już czas, by zrzucić zasłonę, którą diabeł zakrywa przed wami prawdę. Przyznajcie się, że zostawiliście mu możliwość zaciemnienia waszych umysłów i zniewolenia waszej woli. Obudźcie się!
Nieprzyjaciel nie śpi. Idzie on za wami wszędzie. Nie będzie mógł czynić zła, jeżeli pozostaniecie zjednoczeni ze Mną, z Jezusem. Powinniście ufać i wierzyć zawsze, że przy pomocy łaski bożej można zwalczyć czarta.
Bóg, który jest Miłością, jest waszą pomocą i zbawieniem. W imię Boże, Dawid kamykiem zabił olbrzyma Goliata. Wy też, w imię Boże i Jego Matki Najświętszej, ile razy zajdzie potrzeba, możecie paraliżować olbrzyma w piekle.


15.6.1976 r.
KTO TROSZCZY SIĘ O DUSZE?
Jezus:
Synu, nie jest to pytanie retoryczne, ale związane z poprzednimi orędziami.
Odpowiedź - jest bardzo smutna.
Nie chcę stawiać wszystkich na jednym poziomie. Wyłączam biskupów i kapłanów, którzy ożywieni gorliwą wiarą, działają przeciwko mocom zła, by ulżyć i wzmocnić dusze cierpiące. Postawę wielu pasterzy i bardzo licznych kapłanów uważam za niezrozumiałą i obojętną, jakby te sprawy ich nie dotyczyły, a należały do innych. Pozostają nieczuli, że nie zadają sobie pytania, dlaczego dusze cierpią z powodu szatanów. Wielu z nich nie wierzy, albo wiarę mają nijaką i wątpliwą, tak że nie interesują się tym konkretnym problemem.


OBOJĘTNOŚĆ KAPŁANÓW
Jezus: Postawa obojętności kapłanów nie jest duszpasterska. Absurdalna jest postawa kapłana, który dobrowolnie obiera przeciwną drogę od celu, do którego miał dojść.
Jest jeszcze inny aktualny zły objaw istniejący w Kościele.
Przyjmuje się sakrament kapłaństwa, jako powołanie do współodkupienia i zbawienia dusz razem z Jezusem, aby potem zrezygnować z pójścia za Mną, by w walce, jaką dokonałem i prowadzę nadal, wyrwać dusze diabłu i piekłu.
Dlaczego nigdy nie dałem się poznać jako Ten, który sprzeciwia się szatanowi? Tajemnica Wcielenia jest przede wszystkim Tajemnicą nieskończonej pokory, tak jak grzech szatana jest tajemnicą bezgranicznej pychy.
Zróbcie porównanie: diabeł nieskończenie niższy od swego Stwórcy, pragnie być równy Bogu. Bóg zaś rodzi się jako człowiek, poniża się, aby stać się Ciałem w łonie Maryi. Szatan pragnie tronu i chce mieć królestwo. A Ja, Słowo Boże, które stało się Ciałem, rodzę się w szopie, najuboższy z ubogich. Szatan odmawia posłuszeństwa, a Ja, Jezus, Bóg i Stwórca i Pan wszelkiej rzeczy, umywam nogi Moim Apostołom.
Pociąga on ludzkość do śmierci, do chaosu i nieporządku wszelkiego rodzaju. Ja umieram na krzyżu. Moje zwycięstwo i Mój triumf zaczyna się na krzyżu. „Gdy będę podniesiony...”.
Przychodzę na świat, żyję, działam i umieram w całkowitym przeciwieństwie do sposobu bycia szatana.
Kapłan uświęcony, który żyje wiarą wybiera tylko drogę wydeptaną przeze Mnie, wskazaną jako jedyną do przebycia. Ja Jestem Drogą. Ja Jestem Życiem.
Szatan przyniósł na świat śmierć, a Ja przyniosłem życie. „Ja Jestem Zmartwychwstaniem i Życiem.”

JEZUS - UZDRAWIAŁEM CHORYCH NA DUSZY I CIELE
Jezus:
Życie ziemskie rozpocząłem od czynienia dobra, a potem nauczałem. Jeśli weźmiecie do rąk Ewangelię, możecie sprawdzić Moje postępowanie. Moim głównym zajęciem i troską było poznanie i pochylanie się nad cierpiącymi, niosłem ulgę w cierpieniu, uzdrawiałem z chorób, przebaczałem ludziom grzechy i uwalniałem opętanych od złych duchów.
Ile ludzi chorych na ciele i duszy uzdrowiłem!
Co wpłynęło na biskupów i kapłanów, że nie czują się zobowiązani do naśladowania Mnie w ważnym dziele apostolstwa? Czy nie jest to środkiem dojścia do dusz i zbliżenia ich do Boga? Czy nie jest to skutecznym duszpasterstwem? Może obawiają się, że nie potrafią? Gdybym Ja, Boski Mistrz, przekazał Swoim Apostołom polecenia niewykonalne, jakim byłbym wtedy Mistrzem?
Dlaczego Święci tak skutecznie błogosławili i uzdrawiali? Nawet w obecnych czasach tak czynili święci biskupi i kardynałowie. A przecież byli i są oni pasterzami swego wieku i pokolenia. Czy nie należy szukać przyczyny nieskuteczności pracy tylu pasterzy w ich braku wiary i pokuty? Biskupi winni uczynić rachunek sumienia jak realizują swoje pasterzowanie, a ujrzą przyczyny z powodu których oddalili się od prawdziwego duszpasterstwa.
Nie należy unikać tego pytania i milczeć ze strachu przed odpowiedzią.
Pamiętajcie, Pasterze dusz, że stawia wam te naglące pytania nie jakiś inny kapłan, ale Ja, Sam Jezus.
Błogosławię cię, synu. Kochaj Mnie i nie przejmuj się sądami ludzkimi.


15.6.l976r.
NADCHODZJ GODZINA OCENY STANU KOŚCIOŁA
Jezus:
Pisz, synu:
Teraz już wiesz, dlaczego szatan i jego hordy nienawidzą Mnie, nienawidzą Mojej i waszej Matki, oraz nienawidzą całej ludzkości.
Wiesz teraz, synu mój, że ta nienawiść objawia się w nieustannym czynie, bez chwili odpoczynku.

Cała ich aktywność jest doskonale zorganizowana, celem doprowadzenia ludzi do ruiny materialnej i duchowej, ku szalonemu zamiarowi zwalczania Boga, z którym mają się na równi. Czarci są o tym przekonani. Odkąd Św. Michał Archanioł powstał z okrzykiem „Któż jak Bóg?”, szatan i jego zastępy utwierdzili się w tym szalonym przekonaniu, że zwyciężą.
Dlatego synu Mój, nie wypuszczą rąk dusz, które schwytali jako swe zdobycze, bez najgwałtowniejszej walki. Właśnie to będzie źródłem wielu cierpień, które Ja, jak też Bóg Ojciec i Duch Święty, użyjemy do Oczyszczenia Mego Kościoła.
Poznałeś teraz stan duszy chrześcijan kapłanów i pasterzy. Wiesz także, że Kościół znalazł się w trudnych warunkach wobec sił nieokiełzanych wrogów - nie z winy Boga, nie z braku środków obrony, lecz dlatego, że nie reagował na napaści, zasadzki i pokusy, którymi był otoczony.
Teraz synu znasz dokładną sytuację Kościoła w większości zawinionej przez biskupów, kapłanów i wiernych, odpowiedzialnych naturalnie w różnej mierze.


DO WIADOMOŚCI WSZYSTKICH DUCHOWNYCH
Jezus:
Przedstawiłem ci obraz Kościoła a ty jesteś narzędziem wybranym, by dać go poznać wszystkim zainteresowanym. Pamiętaj o tym. Przekonałeś się już, jak ten zamiar nie podoba się mocom piekielnym, jak one przyczyniają ci cierpienia, ale nie obawiaj się!
Nie daj się zwieść, ani przestraszyć niemądrym napaściom, które niepokoją cię. Wszyscy wiedzą już, pasterze i kapłani, że godzina rewizji wybiła.
Należałoby więc uczynić przegląd dotychczasowej pracy pasterskiej skierowanej aktualnie na fałszywe tory. Jeśli tego nie uczynią, będą potem zmuszeni zmienić styl swego pasterzowania.
Nic się nie odnowi, nic się nie odrodzi, jak tylko w oparciu o założenia, które ci jasno przedstawiłem.
Biorąc do ręki Ewangelię, rozważcie Moje czyny duszpasterskie. Cóż jeszcze innego mogę dodać, jakie inne, bardziej dokładne, wskazówki wam podać?
Synu, czuwaj, by nie tracić czasu. Wiele grzechów ludzkich, wiele świętokradztw dusz Bogu poświęconych, odrażająca obojętność chrześcijan - są już nie do zniesienia.
Synu, odwagi! Są tacy, którzy chcą ciebie przestraszyć, ale Ja jestem z tobą, Ja wraz z Ojcem i Duchem Świętym. Co więc będą mogli ci uczynić? Nic, mój Synu, nic ponad to, na co Ja pozwolę, dla twego uświęcenia i wzbogacenia duchowego.
Błogosławię cię.


15.6.1976 r.
ZORGANlZOWANA NIENAWIŚĆ
Jezus: Pisz, synu mój: Powiedziałem ci, że hordy buntownicze składają się z bardzo wielkiej liczby diabłów. Jest ich ogromna masa. Nie potraficie objąć swym umysłem ich możliwości. Nie wszyscy oni działają z jednakową przewrotnością, bo wielkość ich grzechu była różnego stopnia.

Jednak oni wszyscy, bez wyjątku, pracują dla zła. Zbuntowali się przeciw Bogu i teraz znoszą najdzikszą tyranię swego wodza - szatana, oraz jego przybocznych. Nawet w piekle są różne hierarchie. Wszyscy oni nienawidzą N.M.P. Wszyscy nienawidzą ludzkości, wszyscy żywią z nienawiścią, głęboką zazdrość do wybranych i straszną zawiść do was, pielgrzymujących na ziemi, obawiając się, że wy również możecie się zbawić.
Nie ma u nich żadnego uczucia litości: są do tego niezdolni - są przejęci sadyzmem. Nie znacie i nawet nie możecie wyobrazić sobie okrucieństwa z jakim wylewają swe przewrotne uczucia na ofiary, które wpadną w ich pazury. Chodzi tu o te osoby, które związały się z nimi, które oddały się diabłom z duszą i ciałem. Wierzcie, że jest ich nie mało, a niektórzy nawet z waszego pokolenia doświadczają tego.


KAPŁANI - NA CO JESZCZE CZEKACIE?
Jezus:
Teraz, synu, uważaj dobrze. Wyobraź sobie wojsko o olbrzymiej liczbie żołnierzy, o potężnej broni i dobrze zaopatrzonych, które zajęło odpowiednie pozycje z planem starannie przygotowanym w najmniejszych nawet szczegółach.
To kolosalne wojsko, wzmacnia jeszcze swą organizację i wyrusza z atakiem przeciwko Kościołowi i całej ludzkości, która nie myśli wcale o obronie, choć ma wielką liczbę żołnierzy, oficerów i generałów i nie chce pamiętać, że stoi przed nieprzyjacielem doskonale przygotowanym do boju i pełnym nienawiści.
Szydzi się z nielicznych, którzy mówią o tym i chcieliby zorganizować obronę. Uważa się ich za szaleńców lub maniaków religijnych.
Tymczasem nieprzyjaciel, starając się ukryć własne siły, korzysta z naiwności przeciwnika, wciska się wszędzie, zajmuje główne miejsca i stawia wszędzie swych agentów. Tym sposobem bierze górę nad przeciwnikiem. Tu i tam są miejsca oporu, lecz nieprzyjaciel, ufając i wierząc dotychczasowym sukcesom, wcale się tym nie martwi. Ponieważ jest przekonany, że ma zwycięstwo w garści, każda poważna prośba przeciwnika, wywołuje u niego dzikość, która oszałamia obrońców.
Synu drogi, wiesz dobrze z własnego doświadczenia, jak nieprzyjaciel nie znosi żadnego ruchu obrony i jak się stara uprzedzić każdy ruch.
W takich trudnościach, w jakich znajduje się Kościół, na co jeszcze czekają biskupi, aby zejść ze swych tronów, wyjść z pałaców i wziąć do rąk ster i kierować swych żołnierzy i chrześcijan do kontrataku?
Czy nie wiedzą biskupi, że nie ma znaczenia pozorna wyższość nieprzyjaciela, jeśli pójdą za nimi ich kapłani, wolni od dzisiejszych herezji i od anemii, która osłabiła i zaraziła wielu, a wtedy powodzenie będzie zapewnione i zwycięstwo będzie im dane?


PRECZ Z ZAROZUMIAŁOŚCIĄ!
Jezus:
Synu, ile to razy muszę powtarzać, że zwyciężyłem świat pokorą, ubóstwem i posłuszeństwem? Tymi również cnotami i swoim „t a k”, Moja i wasza Matka uczyniła możliwym Odkupienie.
Ile razy muszę mówić wam, że miłość jest silniejsza od nienawiści?
Biskupi i kapłani niech się starają realizować i aktualizować reformy, które ogłoszono na Soborze Watykańskim II, a które przez ich wzajemne oddziaływanie i czyny piekła są niedokładnie wykonywane.
Jeśli chcą nareszcie wejść na dobrą drogę, a Ja jestem Drogą pewną, wtedy będę z nimi i Kościół odmłodzi się i okaże swą wspaniałość dotąd nigdy nie widzianą.
Na cóż więc jeszcze czekają? Precz z uprzedzeniami, przecz z zarozumiałością!
Niech się modlą, by światłość oświeciła drogę, którą mają do przebycia, i naprzód!
Synu, znam twój stan duszy. Cierpisz teraz, bo chciałbyś, by inni widzieli to, co ci teraz pokazałem.
Błogosławię cię. Kochaj Mnie.


16.6.1976 r.
POKORA - DROGĄ ODRZUCANIA POKUS
Jezus:
Synu mój, pisz.
Czy rozważaliście kiedyś okoliczności w których kusił Mnie zły duch, zwłaszcza na pustyni?
Trzeba uważnie kontemplować te okoliczności czasu i miejsca, że Ja, Słowo Przedwieczne Boga, nie uczyniłem nic i nic nie powiedziałem, co nie byłoby natchnione wyższym celem. A jeżeli pozwoliłem szatanowi zbliżyć się do Mnie z pokusą, uczyniłem to dla was, dla przykładu, żebyście wy, o których myślałem i których widziałem wtedy, nauczyli się, jak trzeba stawiać czoła diabłu i jego przewrotnym zastępom.
Pokusa miała miejsce przy końcu Mojego pobytu na pustyni i w czasie postu.
Ja, Bóg i Człowiek, mogłem i chciałem by tak było, żeby wam wskazać sposoby walki. Chciałem powiedzieć wam: modlitwy i pokuty! Wiele modlitwy i wiele pokuty! Tylko tym sposobem można spodziewać się odnieść zwycięstwo w walce ze złem.
Dziś moce piekła napadają na świat, panoszą się na nim, wyśmiewają się z naiwności tych, którzy powinni być dobrze opancerzonymi i iść w pierwszych szeregach na siły nieprzyjaciela.


SPRZECZNOŚCI W REALIZOWANIU POWOŁANIA KAPŁAŃSKIEGO
Jezus:
Dziś piekło nie boi się ani biskupów, ani kapłanów (chyba z nielicznymi wyjątkami), bo nie mają oni najmniejszej wizji, a więc i przekonania, że podstawowym problemem Kościoła jest zbawienie waszych dusz i prowadzenie walki z tymi, którzy chcą ich zguby. Reagują nawet negatywnie wobec tych rzeczywistości duchowych i wobec Moich wymagań.
Oznacza to, że nie szukają oni dusz, ale siebie samych, w swej subtelnej i ukrytej zarozumiałości.
Reagują oni negatywnie wobec Moich nawoływań i tym sposobem utwierdzają się w swej nieuleczalnej ślepocie. Co za sprzeczność wobec powołania, którego pragnęli nie dla dobra dusz, ale dla własnych interesów, czyli dla własnej pychy. Ponieważ jesteście zakorzenieni w postawie antypastoralnej, teraz konieczną jest postawa wielkiej pokory, by wyjść z tej sytuacji. Akt dobrej woli postawi was na słusznym poziomie.
Mówicie, że dla niezwykłych chorób są potrzebne niezwykłe lekarstwa. Otóż, mówię wam: będzie naprawdę niezwykłym lekarstwem i rzeczą naprawdę trudną dla biskupa postanowienie spotkania się ze swoimi kapłanami, by powiedzieć im:

„Synowie moi, byliśmy wszyscy nieco zwiedzieni, bo ulegliśmy wpływom naszych niezmiennych nieprzyjaciół duchowych. Udało się im odwieść nasze starania i naszą uwagę od żywotnego problemu duszpasterstwa, jakim jest zwrócenie całej czynności ku wizji słuszniejszej, bardziej odpowiadającej potrzebom i interesom dusz.
Jako pasterz dusz, będę odtąd bliższy tym, którzy cierpią z winy ciemnych mocy piekła. Będę bardziej czujnym w opiekowaniu się moja trzodą, używając środków, jakie Boski Mistrz wskazał nam swym przykładem i słowami.”


POKORA WYMAGA ODWAGI
Jezus:
Synu mój, wiem dobrze, jaką walkę musi stoczyć duszpasterz by dokonać takiego gestu pokory, ale uczyni to go wielkim wobec Boga i wobec Kościoła.
Czasem otaczają się wielką pokorą w swych przemówieniach i homiliach, lecz gdy kto odważy się powiedzieć im to, co oni sami mówią, ujrzy zaraz natychmiastową reakcję i stałą niechęć, bo nie umieją zapomnieć tego, jak prawdziwi ojcowie.
Spróbuj, synu, porównać pełną namaszczenia pokorę wypływającą z niektórych publicznych wyznań swej nędzy i ograniczeń z prawdziwą pokorą Św. Franciszka, który mówił do swego brata w drodze: „Bracie mój, jeśli, gdy przyjdziemy do klasztoru, zamkną przed nami drzwi, a potem znieważą nas i obiją. I jeśli jeszcze rzucą nas na ziemię w śnieg, będzie to prawdziwa radość i prawdziwe wesele.”
U Mnie nie było pseudo pokory, lecz prawdziwa pokora, która przyjęła pocałunek apostoła zdrajcy. Nie było też wysiłku z Mojej strony, by zapomnieć tak wielkiej obrazy, jak zaparcie się Mnie trzykrotnie przez Piotra.
Gdyby się rozważyło poważnie te wydarzenia z Mego życia, ile by rzeczy się zmieniło!
Błogosławię cię, synu mój.


17.6.1976 r.
DUSZPASTERZ - NAUCZYCIEL I OJCIEC
Jezus:
Synu mój, pisz.
Otrzymałeś już informację o sprzeciwach współczesnego duszpasterstwa. Ukazałem źródła wszelkich sprzeciwów, wstrząsających Kościołem. Przekazałem ci orędzia, które winny być dostarczone biskupom i kapłanom, są one częścią Mojego ostatniego wezwania, zanim wstrząśnie wami kara.
Co powinni czynić biskupi i kapłani wobec nieprzyjaciela przewyższającego intelektualnie, liczebnie i wyższą naturą?
Nieprzyjaciela dobrze zorganizowanego, którego najważniejszym celem jest zwycięstwo nad przeciwnikiem, pokonać można poprzez użycie wszelkich wskazań i środków podanych przeze Mnie, a więc Moim słowem, przykładem i mocą Mojego Odkupienia.
Słowem:
To co mówiłem do Moich apostołów, dotyczy również was:„dla wyrzucenia niektórych szatanów potrzeba wiele modlitwy i wiele pokuty”... Jest to wielki program do wypełnienia.
Gorliwy duszpasterz powinien rozważyć te słowa, rozmyślać nad nimi i wprowadzić w konkretną rzeczywistość swego codziennego życia. Powinien przodować wiernym, powinien być pierwszym w swym Kościele, jako nauczyciel, przewodnik i ojciec.
Duszpasterz, żyjący wiarą, przejęty pokorą i miłością ku duszom musi pamiętać o obowiązku bycia pierwszym wśród wszystkich walczących w Kościele. Pracę rozpoczyna od obrony osobistej. Wiadomo, że każdy dobry dowódca jest pożądaną zdobyczą dla przeciwników. Powinien więc uzbroić się, modlić się, zwłaszcza Mszą Św. i Różańcem. „Dezynfekować” duchowe środowisko w którym żyje, używając wody święconej, kropiąc swój pokój. Błogosławić mieszkańców domu!
Ile nieporozumień, kłopotów i przykrych słów wzbudza duch niezgody!
Gdyby odmawiano prosty egzorcyzm we wszystkich pomieszczeniach biskupów i kapłanów, można by uniknąć wiele złego, a energia duchowa zostałaby użyta dla szerzenia dobra! A jednak widzi się wysokich dygnitarzy kościelnych mało odróżniających się od zwykłych urzędników państwowych.

 
GRUPA MODLITEWNA TWORZY ŁAŃCUCH MIŁOŚCI
Jezus:
Biskupi, kierujący innymi, kapłani - jako żołnierze, oraz zwykli wierni, mają święty obowiązek troszczyć się o bezpieczeństwo duchowe swych podwładnych, lub swych synów, jeśli się czują prawdziwymi ojcami.
Powinni opracować wspólny plan, tak zwany „Łańcuch Miłości”, który stałby się zbroją zdolną odpędzić nieprzyjaciela, liczniejszego i silniejszego, odznaczającego się wyższą naturą od ludzkiej.
Jak zorganizować ten „Łańcuch Miłości”?
Trzeba tworzyć nowe grupy modlitewne i włączyć je do grup już istniejących. Jedna godzina modlitwy dziennie, ofiarowanie własnych cierpień to pomoc dla kapłanów mających od biskupa do spełnienia zadanie szczególne. Kapłani ci powinni, opierając się na doświadczeniu, zorganizować mądry i roztropny plan pracy przeciwko działaniu szatana. Plan pracy roztropny nie znaczy nierealny, lecz mądrze realizowany.
Gdyby duszpasterze nie zrozumieli konieczności postępowania według tych wskazówek, oznaczałoby to, że nie są pasterzami dusz, tylko urzędnikami, którym nie mają nic do pozazdroszczenia ci, którzy pracują w ministerstwach i różnych cywilnych urzędach.
Mając społeczną odpowiedzialność, nie uderza się na nieprzyjaciela, jakim są ciemne moce piekielne, indywidualnie, ale grupowo.
Błogosławię cię, mój drogi synu a wraz z tobą tych, którzy ożywieni wiarą trwają przy tobie, by wspólnie rozszerzać Moje orędzia.
Kochaj Mnie i wynagradzaj.

 

7.7.1976 r.
NIE LĘKAJ S1Ę DON OTTAVIO

Pisz, synu:
Dusza L: Jestem L., która nie powraca do ciebie po długim milczeniu, lecz patrzy na ciebie zawsze. Jak matka czuwa nad synem w potrzebie, tak ja jestem blisko i czuwam nad tobą.
Od naszej ostatniej rozmowy było wiele zdarzeń i wiele wycierpiałeś. Cierpienia, jak świeża rosa, uczyniły silniejszym twe życie duchowe i czynią je płodnym w dobro, którego pragniesz.  

Wiem, co myślisz, ale odwagi! Tyle jest dusz potrzebujących pomocy. Biada, gdyby zabrakło dusz ofiarnych, gotowych wyciągnąć do nich ręce, by zatrzymać je nad przepaścią.
Nie lękaj się! Powiedziano ci przecież, byś odrzucił niepotrzebne skrupuły, wątpliwości i lęki.

Otrzymasz większe poczucie pewności siebie, którego dotąd nie miałeś i otrzymasz większą energię duchową przeciw mocom zła. Widzisz, jak czarci złoszczą się na ciebie: jest to dobry znak. Cierpiałeś wiele z powodu X. Bądź spokojny! Masz zasługę, że posłuchałeś swego przewodnika duchowego.
Nie martw się tym, co mówią i myślą o tobie w C. Są to próżne słowa rzucone na wiatr. Pamiętaj na słowa Jezusa: „Błogosławieni, którzy cierpieć będą z miłości dla sprawiedliwości i prawdy.”


JEZUS WSKAZAŁ DROGĘ ZBAWIENIA DUSZ
Dusza L
: Trzecia część orędzi ma wielkie znaczenie.
Wszystko, co dotyczy Boga i dusz ma wielkie znaczenie, lecz ta część wprowadza fundamentalny problem Kościoła - skierować dusze ku Bogu, prowadząc je do miłości bożej i oddalić od szatana, który prowadzi was do grzechu.
Przecież Jezus czynił tak słowem i przykładem.
Wielokrotnie było mówione kapłanom, że nie wolno, że naglącą rzeczą jest rewizja postępowania, by nie marnować czasu na próżne czynności, a poświęcić go na sprawy nadprzyrodzone.
Czas najwyższy, by odrzucić formalizm, który się stał bezpłodny. Trzeba stanąć nogami na ziemi i spojrzeć rzeczywistości w twarz. Po to przyszedł Jezus na świat posłany nieskończoną Miłością Ojca, by wyrwać dusze za cenę niewypowiedzianych cierpień i upokorzeń, zwyciężając tym samym swego przeciwnika.
Chrystus jest Głową Kościoła, a wy jego członkami. Każdy człowiek jest powołany, bo Bóg wzywa wszystkich i chce by wszyscy dopełnili w sobie dzieła i czynu Głowy.
Precz z ozdobami, precz z niepotrzebnymi zbytkami!
Iść prosto do celu Odkupienia - to miłość Boża i nienawiść grzechu.
Dlaczego doszliście aż do takiego smutnego stanu?
Przyczyny obecnego stanu Kościoła są liczne, odpowiedzialność zaś nie spoczywa tylko na tym pokoleniu.
Naprzód! Nie jesteś sam.
Nawet my tu w chwale Nieba, nie jesteśmy obojętni w walce o przywrócenie Kościołowi należytego Mu miejsca w świecie.
Bitwa będzie trudna i gwałtowna, ale tym wspanialsze będzie zwycięstwo, jakie odniesie Królowa Zwycięska nad złym duchem i jego przewrotnymi zastępami. Wtedy Jezus - Światłość świata, zajaśnieje blaskiem nigdy dotąd nie widzianym!
Modlę i wstawiam się za Tobą. Błogosławię.

12.7.1976 r.
JESTEM SZCZĘŚLIWA W NIEBIE
Siostra M
: Don O.,jestem siostrą M.
Nie byłam znana na ziemi, ledwo zauważano mnie. Nie ma to znaczenia, bo jesteśmy dziećmi jednego Ojca, należymy do rodziny synów Bożych; czy w chwale, jak ja, czy też jeszcze na ziemi, jak wy teraz.
Rzeczywistość Świętych Obcowania łączy nas w miłości Chrystusowej.
Don O., moje życie na ziemi było pokorne i ukryte. Nigdy nie pragnęłam tego, czego chcą liczne zaślepione dusze: rozrywek, zaszczytów, bogactwa, zdrowia itp. Biedne dusze zawiedzione! Jeśli ktoś modlitwą i cierpieniem nie otworzy im oczu, będą zgubione na całą wieczność.
Jestem szczęśliwa, pogrążona w radości, światłości i miłości Bożej. Nigdy nie będę żałowała mego życia ziemskiego, które stało się źródłem mej szczęśliwości wiecznej.
Don O., przekaż moje posłannictwo moim drogim na ziemi: niech wiedzą i oni, że śmierć nie pozbawia życia. Życie, oczyszczone z prochów ziemi, jest doskonałe i włączone w Szczęśliwość Bożą. W Niebie żyje się w Bogu i Bogiem, lecz inaczej niż dusze w stanie łaski, które są jeszcze w drodze ku Niebu.
Don O., lituję się nad głupotą tych wszystkich, którzy, nie zastanawiając się, z taką łatwością dają oszukać się złemu. Jest on wilkiem przebranym za jagnię.
Nienawidzi on bez granic wszystkich ludzi, których w swej szalonej agresji chce pogrążyć w grzechu, aby potem zabrać ich do piekła.
Gdyby ludzie choć na chwilę zatrzymali się... by zastanowić się nad znaczeniem dwóch słów: „Piekło - Wieczność”, świat zmienił by się szybko. Lecz on, zły duch, czyni wszystko, by do tego nie dopuścić, aby ludzie o sprawach ostatecznych nie myśleli.
Błogosławię cię.


12.7.1976 r.
ŻYCIE NA ZIEMI - JEST CHWILĄ
Matka D. O.:
Synu mój, pisz. Jestem twoją mamą.
Rozumiesz dobrze, jak jest wrażliwe serce matki na wszystko, co dotyczy życia jej dzieci.
Powiedziano ci kilkakrotnie, że śmierć nie przerywa życia.
- Chodzi tu o życie duszy, która jest źródłem życia ciała.
Dusza matki oczyszcza się i udoskonala w swym istnieniu pozaziemskim, nawet w stosunku do tych, których zrodziła. Synu mój, rozumiesz chyba, że żyjąc w Bogu, widzimy w Jego nieskończonym świetle was i wasze codzienne życie, cierpienia i trudności, ale nie możemy już cierpieć z tego powodu. Nasza ufność bez granic w Bogu i Miłość Boża ku wam czyni nas szczęśliwymi.
Odwagi, synu! Wierzysz w Dogmat Świętych Obcowania i rozumiesz teraz, że jest to wzniosła rzeczywistość, która nas łączy.
Ponieważ żyjemy miłością ku Bogu, musimy więc być również zjednoczeni miłością z wami.
Powtarzam ci: odwagi!

Życie w czasie jest mniej niż chwilą, a biedna ziemia jest mniejsza niż niewidzialny punkt w przestworzach.

 
13.7.1976 r.
BISKUPI, KAPŁANI, WIERNI - WSPÓLODKUPICIELAMI

Jezus: Pisz, synu mój.
Mówiłem kilkakrotnie na ten sam temat, a teraz chcę skonkretyzować wszystkie uwagi trzeciej części, przeznaczone do wiadomości Kościoła a dotyczące ważnego problemu pastoralnego.
Wszystkie czynności i zagadnienia winny ogniskować się w podstawowej pracy duszpasterskiej.
Liczni biskupi i kapłani w Moim Kościele nie mają jasnego rozeznania, co do przyczyn swojego powołania. Jest to prawdziwy paradoks.
Ja, Jezus, chcę by biskupi, kapłani i wierni byli współodkupicielami. Czyli powinni ze Mną dalej kontynuować tajemnicę Odkupienia. Co oznacza odkupić duszę, jeśli nie uwalnia się jej od najbardziej straszliwego i szkodliwego terroru szatana?
Kim jest szatan? Kim są poddane mu zastępy? Szatan jest stworzeniem Bożym, które zbuntowało się przeciw Niemu.
Szatan - przed swym upadkiem - był po Bogu w świecie niewidzialnym i widzialnym stworzeniem najpotężniejszym, największym, cudownym w swej dobroci i świętości.
Ta jego wielka moc i piękno zgubiły go, bo stały się przyczyną straszliwej pychy. Uważał siebie za podobnego Bogu.
Stąd jego odmowa poddania się Bogu, stąd jego wieczna zguba, stąd jego nieprzejednana nienawiść ku Bogu, ku N.M.P., która zajęła po nim pierwsze miejsce wśród stworzenia. Najświętsza Maryja Panna jest nie tylko powodem jego porażki, gdyż swą pokorą uczyniła możliwym Odkupienie, lecz jest Ona teraz po Bogu, w świecie niewidzialnym i widzialnym, pierwszą Istotą i żadne stworzenie nigdy Jej nie dorówna.

 

SZATAN - STRASZNA RZECZYWISTOŚĆ
Jezus:
Szatan jest osobą prawdziwa, żywą i rzeczywistą, potężną i złośliwą, zepsutą i zdolną tylko do zła.

Z jego winy zło weszło na świat.
Szatan jest straszliwą rzeczywistością, z którą wszyscy chcą czy nie chcą muszą się liczyć.

Jest on największym sadystą. Nie będąc zaś uwarunkowanym czasem, ani przestrzenią, może działać jednocześnie w różnych miejscach.
Od chwili swego buntu przeciw Bogu, nie przestał on nigdy, ani na chwilę knuć spisków, zbrodni i nikczemności wszelkiego rodzaju - przez ludzi będących w jego mocy.
Szatan jest zawsze w ruchu, gotowy zastawiać pułapki duszom nieostrożnym i nieroztropnym, by uczynić z nich swe ofiary.
Na świecie są nie tysiące, ale miliony osób cierpiących fizycznie, moralnie i duchowo z jego winy. Są też osoby w szpitalach dla umysłowo chorych, nie z powodu faktycznie istniejącej choroby, ale z jego winy. Ludzi jemu poddanych prowadził do upodlenia lub rozpaczy.

Objął on świat swą nienawistną tyranią, a świat w swej głupocie nie wierzy w jego istnienie.
To co zostało powiedziane o szatanie, można powiedzieć o niezliczonych zastępach jego świty. Liczba ich jest przeogromna.
Odkupić, to znaczy wykupić z niewoli, czyli uwolnić duszę z tej wstrętnej i przewrotnej tyranii złego.
Ja, Jezus, stałem się Ciałem i oddałem Swe życie na krzyżu, a teraz odnawiam Tajemnicę Krzyża w Tajemnicy Mszy Świętej. Dlatego urzeczywistniam Moją obecność na świecie, w Świętych Tabernakulach, - w tajemnicy nieskończonej pokory.
Szatan jest nieograniczoną pychą.
Ja, Jezus, jestem nieskończoną pokorą.
Jest to naprawdę paradoksalne, że biskupi, kapłani i wierni nie rozumieją, iż głównym celem ich powołania to uwalnianie dusz od napaści mocy piekielnych, czyli diabłów.
Duszpasterstwo - to tysięczne czynności i inicjatywy, które rozmijają się z podstawowym jego celem. Widać wyraźnie, że zaniedbanie tego celu spowodowane jest zupełną ślepotą.
Czy biskupi i kapłani nie są świadomi, swego błędu? Czy nie czują potrzeby szukania powodów nieudanego swego duszpasterstwa?
Czy nie wynika wyraźnie z Objawienia, że celem Odkupienia, to walka z diabłem i grzechem?
Biskupi i kapłani winni wiedzieć, że każda czynność, nie włączona w tę walkę, jest bezowocna, tak jak niepożyteczne są gałęzie nie zrośnięte z pniem?


JEZUS - DROGĄ ZBAWIENIA
Jezus:
Mówiłem wyraźnie o losie wojska, w którym dowódcy, oficerowie i szeregowcy nie wierzą w siłę nieprzyjaciela, w jego potęgę i przebiegłość. Jest to powodem położenia dzisiejszego Kościoła.
Aby widzieć i zrozumieć tragiczne położenie Kościoła, trzeba patrzeć na Mnie, Syna Bożego i na Moją Matkę Najświętszą, inaczej nigdy nie wyjdziecie z tej złej sytuacji.
Pokorą, ubóstwem i modlitwą stawiliśmy czoło nieprzyjacielowi.
Teraz jest godzina Mego Ciała Mistycznego: albo wejdziecie na drogę jedynie słuszną - Ja jestem Drogą! - albo lawina was rozproszy!
Błogosławię cię, synu, i nie bój się! Prawda nie powinna niczego się obawiać.


16.7.1976 r.
INTENCJE MSZY ŚWIĘTEJ

Ojciec Pio: Jestem Ojcem Pio.
Synu, znam twoje pragnienie żywszego i silniejszego zjednoczenia z całym Ciałem Mistycznym. Dojdziesz do tego praktykując wyrzeczenia się ofiary pieniężnej za Mszę Św.. Wtedy będziesz mógł spełniać Najświętszą Ofiarę wolną od wszelkiego interesu materialnego. Będziesz mógł włączać własne intencje do Niej, nie będąc przymuszony prośbami innych ludzi. Często intencje ludzi są bardzo ubogie w treść i bardzo dalekie od powodów, dla których Jezus nadal ofiarowuje się we Mszy Świętej.

Odprawiaj Mszę Św. za: nawrócenie grzeszników, dusze w czyśćcu cierpiące lub w innych podobnych intencjach, które będą zawsze aktem miłości ku Bogu i bliźniemu.
Nie zajmuj się nigdy kwestiami materialnymi.
A Pan zapłaci ci obficie, sposobem jakim zechce.
Synu, postępując w ten sposób pogłębisz obcowanie z Nim, z Jezusem, oraz z Kościołem Cierpiącym (czyściec) - co jest zrozumiałe, oraz z Kościołem Triumfującym (Niebo), gdyż będzie w tobie miłość czystsza, ofiarniejsza, a wiara zbliżona do jego własnej doskonałości.
Będziesz również bardziej złączony z całym Kościołem Walczącym i duszami ofiarami. Wyrzekają się one w życiu ziemskim o wiele, wiele więcej niż wynosi wartość materialna Mszy Św. Ofiarują się one za grzeszników, za których pewni kapłani modlą się tylko za pieniądze.
Synu, twoje postanowienie, stanowczo wypełnione, będzie powodem duchowego zaczynu w całym Ciele Mistycznym. Pomogą ci święci z Nieba, a także dusze czyśćcowe. Będziesz też doskonale złączony z duszami-ofiarami.
Msza Święta, wolna od wszelkiego ludzkiego interesu, będzie milszą Bogu Ojcu. Wzrośnie również więź z Jezusem w Jego Ofierze Ojcu.
Odwagi, synu! Uczynisz krok ku doskonałości.
Synu, nie ukrywam przed tobą, mówiłem już o tym, że w twojej podróży do... i później, nie brakowało niechęci ze strony innych ludzi.
W życiu duchowym ma wielkie znaczenie szczególna wrażliwość na odbiór impulsów Łaski, którym nie wolno nigdy pozwolić wpaść w próżnię, pod karą niebezpiecznego upadku. Nawet lekki upadek może mieć poważne następstwa dla ciała, jak i dla duszy.
Proś nadal Boga, o każdej porze i czasie, o dar umiejętności wyrażenia, natychmiastowej, ofiarnej i odważnej zgody. Wstępuj heroicznie ku szczytom!
Jeśli krzyż będzie ciężki, to patrz na Jezusa idącego przed tobą. Patrz na Niego pilnie, synu...
Spójrz jak jest ukoronowany cierniem, poraniony, zakrwawiony, wycieńczony.
Upada raz, dwa, trzy razy. Pot zmieszany z krwią i kurzem okrywa Jego Oblicze, pełne wyrazu nieskończonego cierpienia. Nie zapominaj Jego słów, znanych, ale dla wielu niezrozumiałych:„kto chce iść za Mną, niech weźmie krzyż swój i naśladuje Mnie.”
Synu drogi, cieszę się, że szedłem za Nim na Kalwarię przez całe życie.
Wiele cierpiałem, ale teraz się raduję z Nim!
Jezus umie uczynić słodkim nawet krzyż.
Nie będziesz żałował przez całą wieczność tego, że przyjąłeś ochotnie Jego wezwanie, które wielu odrzuca.
Synu, do szybkiego spotkania się.


16.7.1976 r.
EWANGELIA JEST SKARBEM
Jezus:
Liczni są chrześcijanie i kapłani, którzy zamiast udać się wprost do źródła - Mojej Ewangelii i ukoić pragnienie u czystych i jasnych wód mego Słowa, wolą pić ze skalnych strumyków. Tak czyniąc, powodują w głębi swej duszy erozję, która oddala ich od wiary, a prowadzi serce do wewnętrznego upadku.

Wszyscy wierni są odpowiedzialni, ale dusze Bogu poświęcone są nie tylko odpowiedzialne za siebie, ale również za wszystkie dusze przez nich zarażone, które według planu Opatrzności, mieli prowadzić ku doskonałości chrześcijańskiej.
Wezwani nie chcą przekonać się, że mają niewykorzystany skarb o nieocenionej wartości duchowej, skarb o nieporównanej mocy Bożej: Moją Ewangelię.
Dlaczego tak jest?
Ulega się pokusie złego ducha, napaściom węża a potem wpada się w sidła, z których rzadko potraficie się wydobyć.


WALKA O DUSZE
Jezus:
Jednym z negatywnych aspektów nowoczesnego duszpasterstwa jest nadmiar książek, gazet i pism szerzących zgorszenie. Liczni kapłani karmią się tą trucizną, a potem przekazują ją duszom. Odpowiedzialność jest bardzo wielka. Zło staje się już chroniczne i rozwija się coraz bardziej. Szerzy się jak zaraźliwy trąd.
Czy chrześcijanie i Moi kapłani nie wiedzą, że moce piekła jak fale morskie zawsze burzliwe, nie zniechęcają się nigdy? Odpływają i powracają, jak fale, które rozbijają się o skały przybrzeżne. Tacy kapłani nie znają szlachetnej wartości swego powołania, tego zadatku miłości i umiłowania. Nie znają odpowiedzialności związanej z ich stanem. A przecież tu chodzi o dusze! Toczy się walka - albo zbawienie wieczne - albo potępienie wieczne.


JEZUS - DOSKONAŁA SPRAWIEDLIWOŚĆ
Jezus:
Pomyśl, synu, są tacy, którzy uważają Mnie za nieprzejednanego. Powiedz Moim kapłanom, że tak nie jest. Nie chodzi tu o Moją bezwzględność, lecz raczej o anarchię istniejącą w Kościele. To, co moglibyście dokonać z miłością w czasie kryzysu wewnętrznego uważane jest za ciężar nie o zniesienia.
Zresztą, synu Mój, gdyby kapłani rozważali Ewangelię, znaliby dobrze ważną przypowieść o talentach. Kto otrzymał 5 talentów, powinien zwrócić 10. Kto otrzymał 2 talenty, musi oddać 4. Biada tym, którzy nie pomnożą otrzymanych talentów. Jaki będzie los tych, którzy otrzymanymi talentami nie posłużyli się dla utrzymania winnicy, a użyli ich dla jej niszczenia, dokonując wielkich strat, przewyższających otrzymany kapitał? Chodzi tu o sprawiedliwość. Ja, Bóg, jestem sprawiedliwy, jestem doskonałą Sprawiedliwością. Wielu kapłanów nie myśli o krzywdzie wyrządzonej duszom przez niewłaściwe udzielanie Moich Sakramentów, przez trujące nauki przekazywane w szkole dzieciom i młodzieży i złe przykłady dawane na każdym kroku. Jest to straszne!
Nie zastanawiają się i nie rozważają Mego Słowa, które jest Słowem Żywota.
Synu mój, błądzą w ciemnościach i jakaż to wina!
Błogosławię cię, synu. Módl się i wynagradzaj.


17.7.1976 r.
GODNE POCHWAŁY WYRZECZENIE
Św. Archanioł Gabriel:
Bracie, jestem Archaniołem Gabrielem.
Wiesz już kim jestem dla ciebie z Woli Bożej, ale zarazem z własnej chęci, bo nie ma i być nie może kontrastu Woli w Ojczyźnie Niebieskiej.
Cieszę się, bracie, że przywołałeś mnie, bo chciałeś spotkać się ze Mną. Cieszę się z naszego spotkania, bo czekałem na nie.
Ludzie żyjący na ziemi, poświęcili miesiąc lipiec ku nabożeństwu Przenajdroższej Krwi, wylanej przez Słowo, które stało się Ciałem, na odpuszczenie waszych grzechów, by pojednać was z Bogiem i między sobą.
Lecz zły duch otoczył ludzkość wielkimi ciemnościami i niewiele już widzicie. Bracie, dla rozproszenia tych ciemności doskonałą rzeczą jest twe postanowienie wyrzeczenia się wszelkiej opłaty za odprawianie Mszy Św., jak również odprawianie jej tylko w tych intencjach, za które Jezus Zbawiciel przelał Swą Krew! Jest to najlepszy sposób dostosowania się do intencji Jezusowych składanych w Jego ofierze Bogu Ojcu.
Czy rozumiesz, bracie, co to znaczy?
Ma to wskazać Jezusowi, że zrozumiano dlaczego płynie nadal Jego Przenajdroższa Krew.
Jest również powodem, na pewno niepodrzędnym, by uczynić ściślejszym, głębszym i skuteczniejszym zjednoczenie z Nim. Będzie to również powodem, które od zjednoczenia z Jezusem doprowadzą cię do prawdziwej Komunii ze Świętą i Niepokalaną Ofiarą.
Zobaczysz bracie, jak płodne w dobro będzie to twoje postanowienie! Uwolnisz Mszę Św. z więzów, które nie pozwalają wznieść się duszy, wolnej od ludzkich zainteresowań, ku swemu Stwórcy, Odkupicielowi i Uświęcicielowi. Droga, którą chcesz iść, będzie obfita w owoce. Nie ustępuj przed żadnym omamem: Bóg jest nieskończenie bogaty.
Wśród codziennych kłopotów, zstąpił na ciebie promień złoty. Nie pozwól by rozpłynął się w próżni. Ja, Gabriel, jestem blisko ciebie. Wstawiam się za tobą, czuwam nad tobą, i modlę się z tobą. Tak, bracie, świadomość, że Archanioł Gabriel, który dopełnił wielkie poselstwo, modli się za tobą do Boga w Trójcy Jedynego i do Matki Najświętszej - wzmocni cię i dopomoże. Pamiętaj, bracie, że im bardziej modlitwy nasze będą zjednoczone, tym lepiej będą przyjęte.
Bracie, wszystko, co w tym posłannictwie tobie poleciłem, wywołało wściekłość w królestwie ciemności. Nie mogło być inaczej, gdyż oznacza to wiele porażek dla piekła.
Przekonasz się, że twoje postanowienie jest czymś wielkim. Jeśli potem twój przewodnik duchowny zechce włączyć do tych orędzi moje posłannictwo, to stanie się to początkiem powolnej, ale doniosłej, reformy, która otworzy oczy tym, którzy dotąd byli ślepi na światło.
Wkrótce spotkamy się.


19.7. 1976r.
BÓG - JEDYNE PRAGNIENIE DUSZ CZYŚĆCOWYCH
Dusze czyśćcowe:
Należymy do Kościoła cierpiącego, w oczekiwaniu na spotkanie z Wiecznym Boskim Sędzią. Żyjąc na ziemi, mieliśmy różne zainteresowania, poza jedynym, wielkim pragnieniem ujrzenia Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Teraz oczekujemy pomocy braterskiej, która przyspieszyłaby nasze uwolnienie z czyśćca.
Uważamy że nie pojmiesz i nie zrozumiesz naszych cierpień: Obrazowo można to tak przedstawić: wyobraźcie sobie człowieka palącego się wśród płomieni i pragnącego znaleźć się w czystej i świeżej wodzie.

Jest to tylko blade porównanie, którym nie można przedstawić gorącego pragnienia zakończenia cierpień, które nam przeszkadzają w zjednoczeniu się z jedynym Dobrem, dla Którego zostaliśmy stworzeni.
Wy, ludzie będący jeszcze na ziemi, rozproszeni tysiącznymi sprawami, znosząc różne wpływy na wasze zmysły i związani wieloma wymaganiami życia materialnego, nie możecie zrozumieć nas, dusz czyśćcowych. Pali nas jedna potrzeba, jedno pragnienie, jedyne niezmienne pożądanie: połączenia z Tym, Który jest Przyczyną i Celem naszego istnienia. Wy nie możecie zrozumieć nas, bo my widzimy inaczej,

niż wy.
Bracie kapłanie, don O., wiesz że my dla siebie samych nic uczynić nie możemy. Wiesz też dobrze, że za walczących jeszcze na ziemi, możemy modlić się i otrzymywać dla nich łaski.
Dzieje się to zgodnie z prawdziwym zamiarem Opatrzności, która chciałaby, aby w całym Kościele, jako Ciele Mistycznym, krążyła wzajemna miłość między Jezusem i jego członkami.


ŻYWY PŁOMIEŃ
Dusze czyśćcowe:
Teraz rozważ, jeśli podejmujesz celebrację Najświętszej Ofiary w jednym celu, np.: za dusze w czyśćcu cierpiące, dla których On, Słowo, stał się Ciałem, dokonał Jej na Kalwarii i nadal przez wasze ręce dokonuje na wszystkich ołtarzach, dla odpuszczenia grzechów i darowania kar, jakie za sobą pociągają, nie jesteś zdolny pojąć, bracie nasz, ile wdzięczności i uznania wzbudzasz w nas.
Wówczas jesteśmy tobie zobowiązani i wstawiamy się za tobą do Boga. Ofiarujemy wtedy nasze cierpienia (możemy je nazwać męczeństwem) za ciebie i twoje duchowe potrzeby, by być przy tobie w trudnej walce z mocami piekła. A wtedy płomyk palący się w was i w nas przemienia się nagle w wielki i żywy płomień. Zwiększony zaś żar, ból i miłość łączy nas z Chrystusem i pomiędzy nami.
Bracie i kapłanie Boży, dlaczego nie używasz nigdy tych tajemnic łaski i miłości, ukrytych w nas i w was? Dlaczego nie robimy wspólnego wysiłku, by skrócić karę należną naszym winom i wzbudzić w was źródło tylu nieoczekiwanych, a rzeczywistych łask?
Bracie Don O., oczekujemy z tęsknotą, że gdy spełnisz swe zadania, postanowienie twoje stanie się rzeczywistością konkretną dla całego Ciała Mistycznego.
Dziękujemy ci za codzienne wspomnienie w modlitwie w oczekiwaniu by więzy między nami uczyniły skuteczniejszym Dogmat Obcowania Świętych.
Bracie, doświadczenia potwierdzą prawdę tego posłannictwa. Chcielibyśmy także, by kapłani dowiedzieli się o nim.

 

20.7.1976 r.
GDYBYŚCIE MOGLI UJRZEĆ NIEBO
Dusza Z.:
Don O., ja jestem Z. Ile to rzeczy chciałabym ci powiedzieć: Po naszym ostatnim spotkaniu w parafii C., byłam kilka dni w szpitalu i potem zaraz Niebo...
Nie zaznałam straszliwego oczekiwania w czyśćcu. Jestem teraz szczęśliwa na zawsze. Jestem na wieki wdzięczna Bogu za dar życia i za te utrapienia, które towarzyszyły mojemu istnieniu i były miarą mojej miłości ku Jezusowi.
Don O., jestem wśród tych dusz, które modlą się za księdza, a jest ich tyle! Odwagi! Dla księdza jeszcze walczącego na ziemi, gdy cierpienie dręczy, czas wydaje się powolnym, tak wolnym jakby się zatrzymał. Tutaj zaś, czas płynie szybko, szybko kończąc każdą rzecz.
Gdybyście mogli widzieć to, co my widzimy, napewno nie istnieliby już ateiści. Lecz wówczas ustałaby próba wiary, próżne by też były wszystkie wasze czyny.
Bóg nieskończenie mądry, dobrze uczynił wszystko, wszystkim rządzi i kieruje do właściwego celu.
Ksiądz był moim spowiednikiem, dlatego zajmuje szczególne miejsce w mej duszy. Znam więc dary łaski, którymi Jezus go ubogacił.
Pozwalam sobie powiedzieć jednak, że trzeba być wrażliwym, aby wyczuć, że te dary są przede wszystkim ku większej chwale Bożej. Następnie, ponieważ kapłan nie należy do siebie samego, ale do Kościoła, przeto i te dary udzielone jemu nie są dla niego, ale dla wspólnoty.
Toteż, gdy użycie tych darów jest potrzebne dla większej chwały Bożej i dobra dusz, trzeba dawać, dawać aż do wyczerpania. Bóg Ojciec dał Chrystusa, Swego Jednorodzonego Syna, dla ludzkości. Jezus zaś wyniszczył Sam Siebie w ofierze dla chwały Ojca i zbawienia dusz.
Don O., wszystko co ksiądz otrzymał, jako człowiek i jako kapłan, powinien to ofiarować za świetlanym przykładem Boskiego Mistrza w całopalnej ofierze na chwalę Ojca i zbawienie wielu dusz.
Ksiądz codziennie prosi o dusze, a to pragnienie niezaspokojone ma od Jezusa. Ma też od Niego sposoby ratowania dusz.
Cóż więc pozostaje dla księdza? Jedna rzecz: wierność wszystkiemu, czego się od niego żąda. Jest to klucz do uświęcenia i ubogacenia jego duszy.
Naprzód, i do zobaczenia wkrótce.


21.7.1976 r.
DOGMAT ŚWIĘTYCH OBCOWANIA - NIEOCENIONY SKARB
Ojciec R.:
Jestem ojcem R. Tylko jeden raz widzieliśmy się za życia. Śmierć, która przynosi koniec życia ziemskiego, otworzyła przed moją duszą prawdziwe życie, w którym On, w Trójcy Jedyny, daje nam w Nim udział w stopniu, w jakim na ziemi wierzyliśmy w Niego, ufali, kochali i służyli.
Don O., wiem, że inni powiedzieli ci, że nie możecie zrozumieć, czym jest Niebo. To prawda, toteż nie będę usiłował poruszać tematu przewyższającego możliwości waszej wyobraźni.
Wystarczy wam wiedzieć, że nawet najbardziej rozwinięta wyobraźnia nie potrafi nigdy przedstawić nawet w zarysie rzeczywistości, przewyższającej każdą waszą zdolność pojmowania.
Zwrócę się raczej do argumentu bardziej przystępnego, a trudniejszego do przeżycia w praktyce: do Dogmatu Obcowania Świętych.
Niestworzona Mądrość przypomina wam o tym Dogmacie w Credo tak niezrozumianym, z wielką szkodą dla walczących za ziemi i cierpiących w czyśćcu. Nie wystarczy bowiem przyjąć go tylko w teorii. Jedynie wprowadzony w codzienną praktykę życia, daje on możność wzbogacenia nie tylko waszego życia osobistego, ale również całego wspólnotowego życia Kościoła.
Pamiętajcie, że wasza codzienna pomoc duszom czyśćcowym przemieni się w deszcz łask oraz pomaga w nawiązaniu miłosnych kontaktów, czyli zjednoczenia między wami i duszami z czyśćca. Pomyślcie też o tym, co możemy my, żyjący w Bogu, i Bogiem, jeśli zwrócicie się do nas z prośbą o pomoc.
Dogmat Obcowania Świętych może być porównany do wielkiego nieocenionego skarbu, o który mało kto dba, i z niego korzysta - poza wspomnieniem jako mizerny akt wiary.


PŁODNE APOSTOLSTWO
Ojciec R.:
Don O., jestem pewny, że szerzenie konieczności poznania i głębokiego wprowadzenia w życie tego Dogmatu jest wielkim i płodnym apostolstwem. Tylko wtedy gdy dzieci Boże trzech Kościołów: triumfującego, walczącego i cierpiącego, żyją wspólną wolą poznania się, ukochania, i chęci wzajemnego udzielania sobie pomocy, staje się to drogą umocnienia Ciała Mistycznego, zwłaszcza w walce przeciwko siłom złego. Don O., zło rozszerza się, anemia duchowa się wzmaga.
Szatan znalazł przyjaciół i współpracowników knujących spiski w przygotowaniu swej napaści na Kościół. Teraz grozi wybuchem nienawiści we Włoszech oraz całej Europie.
Modlitwa, wynagradzanie i pokuta - to jedyne metody mogące zniechęcić nieprzyjaciela. Uniknęłoby się nieszczęść, gdyby z wiarą przyjmowano wezwanie N.M.P., która wielokrotnie chciała was uprzedzić o wielkim niebezpieczeństwie grożącym Kościołowi i ludzkości.
Nie bój się i nie dbaj o sądy innych: mów wyraźniej, nawołuj dusze do rzeczywistości, którą utracili z oczu.
Ludzie tracą rozum. Jeśli nie będą słuchali orędzi, nadejdzie dzień, w którym mieszkańcy Niniwy powstaną na sąd, by oskarżyć obecne pokolenia niewierne, pogańskie i bardzo bezbożne.
Błogosławię cię, don O.


23.7.1976r
JEZUS -NIE JESTEM BIERNY W DUSZY
Jezus:
Pisz, synu mój.
Wiarę należy praktykować w życiu codziennym. Wielu chrześcijan wiarę „odrywa” od czynów.
Wiara powinna ożywiać wasze czyny, tylko wtedy staje się praktyczną.
Wiara bez uczynków jest próżna, a uczynki bez wiary nic nie są warte. Bez wiary nie tylko uczynki nic nie są warte, lecz nawet słowa, które wtedy wymawiacie,
Synu, czy pragniesz być wartościowym narzędziem w Moich rękach? Chciałbym cię mieć za takie narzędzie, toteż powinieneś się nim czuć i jako takie działać i mówić.
Powinieneś wierzyć, że jestem z tobą, jestem w tobie bardzo czynny. Wiara stanie się przejrzystą, jeśli będziesz zawsze z nią złączony.
Don Ottavio: Jezu, ale czy nie ma niebezpieczeństwa, że się pomylę?

Jezus: Nie, jeśli będziesz wierzył mocno, że to Ja w tobie żyję i myślę, mówię i działam, kocham i ufam...
Błogosławię cię, synu mój.

 

3.9.1976 r.
ŹYCIE UBOGIE, WZOREM ŻYCIA KAPLAŃSKIEGO
Don A.:
Don O., ja jestem don A.
Jestem kapłanem, który mogąc żyć dostatnio, bez problemów ekonomicznych, bo rodzina moja miała majątek, wybrałem życie proste i ubogie za przykładem Boskiego Mistrza. Jego słowa życia, Jego świetlane przykłady ubóstwa, pokory i posłuszeństwa - były mi drogowskazem.
Kochaj całym sercem Najwyższego Kapłana i kochaj kapłaństwo. Módl się i cierp za powołanych do kapłaństwa. Dbaj o zbawienie dusz. Zakładaj Dzieło R., które na ziemi było nieudane, ale dla Nieba było triumfem.
Mówię ci, że sądy ludzkie rzadko zgadzają się z sądami Bożymi.


KAPŁAN ODPOWIADAĆ WINIEN Z WIARĄ NA WEZWANIE JEZUSA
Don A.:
Don O., ilu jest kapłanów, którzy ożywieni świętą gorliwością i wierni swemu powołaniu, odpowiadają z wiarą na mocne wezwania Boskiego Mistrza i wspólnej Matki Kościoła?
Don O., jaką wizję ma większość kapłanów o Chrystusie Synu Bożym, obecnym w Tajemnicy Miłości i Wiary w nieskończonym cudzie pokory?
Don O. Nie zdają oni sobie sprawy, że znajdują się nad straszną przepaścią, mając obok siebie złego, który pełen przebiegłości i podstępu, pragnie ich zguby na wieki?
Don O., jakże jest możliwe takie zaciemnienie umysłu nawet u pasterzy Kościoła, z których wielu za jedyny problem swego pasterzowania uważa obronę swej własnej powagi?
I jak to jest możliwe, że kapłani nie widzą klęski bezpłodności swej pracy, którą widać tak wyraźnie?
Jak długo można trwać w tak zarozumiałej postawie, która obraża Boga, zaciemnia Kościół i zniekształca oblicze wyciśnięte na Nim przez Boskiego Założyciela? Czy może jeszcze Pan Bóg pozwalać na taką ohydę, która poniża i szpeci Kościół powstały z Jego Miłosiernego Serca?
Don O., Kościół nie potrzebuje przebiegłych dyplomatów. Kościół nie potrzebuje dumnych rządców, ale Kościół potrzebuje świętych pasterzy, którzy potrafiliby łącząc ojcostwo ze stabilną mądrością, położyć kres anarchii poniżającej teraz Kościół.
Wiedzieć należy, że szatan, ten książę ciemności, wzbudzający zgorszenie, herezje i schizmy, nigdy nie jest bezczynny. Ma on mocnych i potężnych sprzymierzeńców w lożach masońskich, w partiach ateistycznych, a nawet nieateistycznych.
Niech wiedzą pasterze, że podczas gdy oni zabawiają się zazdrośnie sprawami swego autorytetu, diabeł wyrywa, niszczy i rujnuje winnicę Pańską, wrzuca dusze do piekła i śmieje się z głupoty swoich nieprzyjaciół, bo nie czynią oni nic skutecznego, by mu przeszkodzić.

 
EGZORCYZM - OBOWIĄZEK BISKUPA I KAPŁANA
Don A.:
Boski Mistrz, Założyciel i Głowa Kościoła, uzdrawiał chorych, wyrzucał czartów.
Dlaczego biskupi nie znają swoich obowiązków?
Co doprowadziło ich do tego stanu, że zapominają o boskich słowach w tej delikatnej materii?

Co zaciemnia ich umysł i oczy, że nie widzą wielkiej liczby dusz i ciał opętanych przez szatana? Ileż to osób, obojga płci, wieku i stanu jest pod jego wpływem, nieustannie dręczonych?
Kto pozwolił biskupom zaprzestania i wypełniania głównego celu posługiwania - jakim jest egzorcyzmowanie, a nawet zabranianie kapłanom tej czynności udzielając im przed tym stopnia egzorcysty?
Czy biskupi udzielą odpowiedzi na powyższe pytania?
Czy nie widza biskupi ran, na które cierpi Mistyczne Ciało Pańskie?
Dlaczegoż więc trwają w bezruchu, w obliczu tylu problemów, które wymagają rozwiązań energicznych, naglących i natychmiastowych?
Nie przyjmują do wiadomości zapowiedzi o zbliżającej się strasznej godzinie, nie chcą również znać trwożnych nawoływań Matki Najświętszej.
Don O., odwagi! Znasz już drogę.
Nie lękaj się cierpienia, niech cię nie przestraszają diabli
Błogosławię cię.


8.9.1976 r.
MATKA BOSKA BOLESNA
Najświętsza Panna Maryja:
Pisz, synu.
Jestem Matką Jezusa i Matką waszą.
Jestem Matką Bożą Bolesną. Nigdy nie byłam tak Bolesną, jak w tej trudnej godzinie dla Kościoła: napadli nań wszyscy jego nieprzyjaciele, niewidzialni diabli, i ich sprzymierzeńcy, teraz tak liczni. Planują w tajemnicy spiski przeciw Mojemu Synowi i Jego Wikaremu na ziemi, Papieżowi.
Nieprzyjaciele Mego Syna i Jego Kościoła dobrze się podzielili rolą i rozdzielili zadania. Z chytrą strategią działają w różnych miejscach i w ustalonym czasie, by stoczyć, jak uważają, ostatni decydujący bój, według swych przewrotnych planów i nadziei.
Mówiłam o trudnej godzinie dla Kościoła i ludzkości, bo taką teraz jest.
Synu, nazwałam siebie Bolesną, bo jak mogę Nią nie być?
Wiele razy interweniowałam by udaremnić plany potęg piekielnych Wiele razy ukazywałam się wybranym duszom w każdym chrześcijańskim kraju. Przekazałam posłannictwa ludziom poprzez dusze do tego zadania przygotowane.
Ludzie nie odpowiadali jak trzeba na te macierzyńskie wezwania. Mają zbyt zatwardziałe serca na rzeczy boże, na miłość bożą i dlatego wiele dusz ginie.
Synu, Matka Jezusa i Matka wasza nie może pozostać nieczułą na utrapienie Kościoła: nie byłabym Matką, gdybym nie Współcierpiała.
Synu, było ci dane ujrzeć zaślepienie licznych pasterzy i kapłanów. Czy wiesz, jaki straszny widok dla widzącego, ujrzeć ślepotę niewidzącego? Są ślepi, bo nieostrożnie dali się otoczyć chytrością i ciemnymi spiskami piekła.
Synu, wiesz, że lawina już się osuwa...

GODZINA OCZYSZCZENIA ŚWIATA - PIĘKNA GODZINA
Najświętsza Panna Maryja:
W tą smutną i straszną rzeczywistość, wielu nie chce wierzyć. Jednak lawina nieuchronnie posuwa naprzód swą erozję i przybliża przerażającą godzinę oczyszczenia. Lecz w owej godzinie, nikt nie będzie mógł powiedzieć, że Matka nie uczyniła wszystkiego, co jako Królowa Nieba i ziemi uczynić mogła.
Synu, godzina oczekiwana przez szatana i ludzi o złej woli, będzie straszna. Lecz nieskończone miłosierdzie Mego Syna uczyni ją również godziną piękną, bo rozpocznie ona przyjście Królestwa Bożego na Ziemię.
Rażenie szatana i jego legionów to koniec szaleństw pychy ludzkiej. Ateizm, ta straszna broń diabła, będzie zgładzony z oblicza ziemi. Jeśli zaś wielu ludzi zginie materialnie i duchowo, to tylko dlatego, że sami tego chcieli.
Synu: Różaniec, Różaniec, Różaniec!
Ja, Królowa Zwycięska, opiekować się będę wszystkimi, którzy wrażliwi na Moje wezwania, będą Mnie wzywali tą drogą Mi modlitwą przy ognisku domowym, lub też w jakikolwiek sposób rozszerzali nabożeństwo i miłość do Różańca Świętego.
Opiekować się będę również tymi, którzy nie wstydzili się odmawiać go publicznie, dając oziębłym i słabym przykład odwagi chrześcijańskiej.
Będę czuwała w chwili doświadczenia nad rodzinami i osobami, które pozostały mi wierne.
Synu, rozszerzać Różaniec, to starać się o Chwałę Boża i zbawienie dusz.
Przyjdzie dzień, gdy ujrzycie moc i skuteczność tej modlitwy, oraz cudowne jej owoce w Domu Ojca.
Synu, błogosławię cię i rozszerzam to błogosławieństwo na wszystkich Mi oddanych ludzi i na tych, którzy szerzą nabożeństwo do Różańca Świętego.


9.9.1976 r.
WIELKIE POSŁANNICTWO DON OTTAVIO
Don S.:
Pisz: Jestem Don S.
Ja również pragnę połączyć się z chórem twoich przyjaciół w Niebie, którzy już mówili do ciebie lub jeszcze będą mówić.
Wy, pielgrzymi na Ziemi, przeżywacie teraz trudną godzinę i jesteście przed jeszcze większymi zdarzeniami, które określą przyszłość ludzkości. Lecz sam możesz stwierdzić, jak bardzo mało jest tych, którzy zdają sobie sprawę z poważnego kryzysu, na który cierpi ludzkość tego niewiernego wieku.
Ateizm i materialistyczny sposób życia spowodowały rozerwanie więzów łączących Niebo z ziemią.
Cała ludzkość jest zniewolona i dręczona przez swego najgorszego wroga: szatana i jego hordy.
Pogarsza bardzo sytuację to, że ludzkość, zamykając oczy na światło Prawdy Przedwiecznej, odrzucając Boga i Jego Prawo, zwróciła się zdecydowanie do nieprzyjaciół i swoich własnych wrogów. Jest to szczytem głupoty i ciemnoty ludzkiej!
Ludzkość powinna zwalczać swych nieprzyjaciół pod przewodnictwem Kościoła i duszpasterzy. Lecz sami pasterze nie mają wcale pojęcia o sytuacji, która ich paraliżuje, dlatego nie reagują energicznie i z należytą szybkością.

Don O., nie poddawaj się lękowi. Słuchaj Głosu Jezusa, bo On cię wybrał do wie1kiego posłannictwa. Dziękuj Mu!
Nieprzyjaciel czyni wszystko by cię poniżyć, zmęczyć i obalić. Ty nie poddawaj się!
Ryk czarta może cię wystraszyć, ale używaj obficie środków, jakie ci Jezus włożył w ręce. Będziesz musiał cierpieć, ale twoje cierpienie będzie zaczynem dla ciebie, dla wielu dusz i dusz Bogu poświęconych.

 
TAJEMNICA MIŁOŚCI
Don S.:
Daj się ulegle prowadzić, w chwili koniecznej Pan cię wspomoże.
Don O., gdzie jest Jezus, tam nieprzyjaciel Jego i twój nie może trwać. A w tobie jest Jezus, dlatego diabeł ci przeszkadza, ale jest on tylko na zewnątrz.
Jezus nie przeszkadza temu, bo umie to przemienić w zaczyn życia.
Niech cię pouczy również analogia między tym, co dzieje się w święcie materialnym i duchowym.
Z ciała, które rozkłada się mogą iść zarodki życia dzięki opatrznościowym prawom natury.
Tak więc z działania szatana i jego satelitów będących w stałym rozkładzie duchowym powstaną duchowe zarodki życia mocą Mądrości i Potęgi Bożej.
Opatrzność Boża czyni ten cały cud, gdy znajduje dusze dobrze usposobione do współpracy nad zbawieniem własnym i bliźnich.
Don O., staraj się zgłębić tę tajemnicę miłości Boga w Trójcy Jedynego ku Swym dzieciom, oraz odkupionym, wiernym swej godności kapłańskiej, którzy pracują rzeczywiście nad spełnieniem Woli Bożej. Powinniście wszyscy dobrze zrozumieć nasze naleganie, z jakim zwracamy się do was, by rozproszyć mgłę, jaka was otacza i pomóc wam w mocy Obcowania Świętych. To miłość pobudza nas, byśmy pomogli wam lepiej zrozumieć wielką Tajemnicę Miłości, jaką jest Bóg.
Nic nie może być zrozumiałym bez Niego, tej najwyższej i wiecznej Prawdy.
W jednym z posłannictw powiedziane ci było byś nie obawiał się cierpienia z miłości dla sprawiedliwości i prawdy. Gdy potem z woli Bożej było ci dane zobaczyć ile światła napłynęło do wielu dusz, dla ich zbawienia i odkupienia, powinno cię to napełnić nie tylko radością, ale i wdzięcznością, ciebie, małe zniszczone pióro, narzędzie w rękach Boga, bo:
„Błogosławieni ci, którzy cierpią z miłości”
Błogosławię cię i będę nadal wstawiał się za tobą do Tego, Który może Wszystko.


www.duchprawdy.com

Valid HTML 4.01 Transitional Poprawny CSS!