O Ty, która najbardziej ze wszystkich ludzi byłaś oddana Duchowi
Przenajświętszemu, pomóż Kościołowi Twojego Syna trwać w tym samym oddaniu, aby
na wszystkich ludzi mógł przelewać niewysłowione dobra Stworzenia, Odkupienia i
Uświęcenia, dla wyzwolenia całego stworzenia (por. Rz 8, 21).
O ty, która byłaś z Kościołem u początków jego posłannictwa, wypraszaj mu, aby
idąc na cały świat, stale nauczał wszystkie narody i głosił Ewangelię
wszelkiemu stworzeniu. Niech słowo Bożej Prawdy i duch Miłości znajduje
przystęp do ludzkich serc, które przecież bez tej Prawdy i tej Miłości nie mogą
żyć pełnią życia.
O Ty, która najpełniej poznałaś moc Ducha Przenajświętszego, gdy dane Ci było w
Twoim dziewiczym łonie począć i wydać na siat Przedwieczne Słowo, wyjednaj
Kościołowi, aby stale mógł odradzać z wody i Ducha Świętego synów i córki całej
rodziny ludzkiej, bez żadnej różnicy języka, kultury czy rasy, dając mim przez
to „moc, aby się stali synami Bożymi” (J 1, 12).
O Ty, która tak głęboko i po macierzyńsku związana jesteś z Kościołem,
wyprzedzając na drogach wiary, nadziei i miłości cały Lud Boży, ogarnij
wszystkich ludzi, którzy znajdują się w drodze, pielgrzymując przez życie
doczesne do wiecznych Bożych przeznaczeń, tą miłością, jaką w Twoje serce
przelał z wysokości krzyża sam Boski Odkupiciel – Twój Syn. Bądź Matką
wszystkich naszych ziemskich dróg, nawet gdy wiodą poprzez manowce, abyśmy
wszyscy odnaleźli się w końcu w tej wielkiej wspólnocie, którą Twój Syn nazwał
swoją Owczarnią, oddając za nią swe życie jak Dobry Pasterz.
O Ty, która jesteś pierwszą Służebnicą jedności Chrystusowego Ciała
ukształtowanego pod Twoim macierzyńskim Sercem, pomóż nam, pomóż wszystkim
wiernym, którzy tak boleśnie odczuwają dramat dziejowych podziałów
chrześcijaństwa, odnajdywać wytrwale drogę do jedności Ciała Chrystusa poprzez
bezwzględną wierność Duchowi Prawdy i Miłości, który został im dany za cenę
Krzyża i śmierci Twego Syna.
O ty, która zawsze pragnęłaś służyć! Ty, która służysz jak Matka całej rodzinie
dzieci Bożych! Wypraszaj Kościołowi, aby ubogacony przez Ducha Świętego pełnią
darów hierarchicznych i charyzmatycznych postępował wytrwale ku przeszłości
drogą tej tylko odnowy, która pochodzi z mowy Ducha Świętego, wyrażona
nauczaniem Vaticanum II, przejmując do dzieła odnowy wszystko, c prawdziwe i
dobre, nie pozwalając się zwieść w żadnym kierunku ii pilnie rozróżniając
pośród znaków czasu to, co służy nadejściu Bożego królestwa.
O Matko ludzi i Matko ludów! Tobie są znane wszystkie ich cierpienia i
nadzieje. Ty czujesz po macierzyńsku wszystkie zmagania pomiędzy dobrem i złem,
światłością i ciemnością, jakie wstrząsają światem – przyjmij nasze wołanie
skierowane w Duchu Przenajświętszym wprost do Twojego Serca i ogarnij miłością
Matki i Służebnicy tych, którzy najbardziej na to czekają – a zarazem tych, na
których zawierzenie Ty również czekasz szczególnie. Weź w swoją macierzyńską
opiekę cała rodzinę ludzką, którą z żarliwością Tobie, o Matko, zawierzamy.
Niech dla nas wszystkich przybliży się czas pokoju i wolności, czas prawdy,
sprawiedliwości i nadziei.
O Ty, która poprzez tajemnicę Twojej szczególnej świętości, wolna od wszelkiej
zmazy od chwili Poczęcia, szczególnie głęboko odczuwasz, jak „całe stworzenie
aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia” (Rz 8, 22), „poddane marności” (Rz
8, 20), „w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia” (Rz
8, 21), przyczyniaj się bez ustanku do ‘objawienia się synów Bożych” (Rz 8,
19), którego „całe stworzenie z upragnieniem oczekuje” (Rz 8, 19), aby
„uczestniczyć w ich wolności i chwale” (Rz 8, 21).
O Matko Jezusowa, która w niebie doznajesz już chwały co do ciała i duszy,
będąc obrazem i początkiem Kościoła mającego osiągnąć pełnie w przyszłym wieku,
tu, na ziemi, póki nie nadejdzie dzień Pański (por. 2 P 3, 10)” (KK 68), nie
przestawaj „przyświecać Ludowi Bożemu pielgrzymującemu jako znak pewnej nadziei
i pociechy” (KK 68).
Duchu Święty Boże, który z Ojcem i Synem odbierasz chwałę i cześć! Przyjmij
wszystkie te słowa pokornego zawierzenia skierowane do Ciebie w Sercu Maryi z
Nazaretu, Twojej Oblubienicy, Matki Odkupiciela, którą Kościół nazywa również
swą Matką, gdy począwszy od Wieczernika Pięćdziesiątnicy uczy się od Niej swego
własnego macierzyńskiego powołania! Przyjmij te słowa pielgrzymującego
Kościoła, wypowiedziane wśród trudów i radości, wśród obaw i nadziei – słowa,
które są wyrazem ufnego i pokornego zawierzenia: słowa, w których Kościół,
oddany Tobie, Duchu Ojca i Syna, w Wieczerniku Pięćdziesiątnicy na zawsze nie
przestaje powtarzać wraz z Tobą do swego Boskiego Oblubieńca: Przyjdź!
„Duch i Oblubienica mówią do Pana Jezusa: «Przyjdź!»” (por. Ap 22, 17).
I „tak cały Kościół okazuje się jako lud zjednoczony jednością Ojca i Syna, i
Ducha Świętego” (KK 4).
I tak dzisiaj my powtarzamy: «Przyjdź!»”, ufając Twojemu matczynemu
wstawiennictwu, o łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo!
Jan Paweł II, Bazylika Matki Bożej Większej, Rzym, 8 grudnia 1981 r.
ŻRÓDŁO:
1) rozaniec.eu